Deze Honda is niet zomaar een motor, het is een levende legende. Ooit scheurde hij over het beruchte Isle of Man TT-circuit, waar alleen de dappersten durven te racen. Nu schittert hij opnieuw in Gramsbergen, opgepoetst en perfect onderhouden door echte vakmannen. Achter de schermen gaat een verhaal schuil van trillende bouten, gouden handen en onverwoestbare passie. Stap mee in de wereld van klassieke races, vol adrenaline en onvergetelijke momenten!
Even voorstellen: Omér Belvroy
Ik ben Omér Belvroy, 48 jaar en woon in het Twentse Vriezenveen. Al jarenlang ben ik actief in de autoschadebranche als zelfstandig ondernemer. Ik word vaak ingehuurd voor allerlei werkzaamheden, van de- en montage tot het spuiten van auto’s.
Naast mijn werk op locatie heb ik ook een eigen hal in Goor, waar ik schadeauto’s klaar maak voor gebruik of verkoop. Maar daar stopt het niet: ik wrap ook keukens om ze een frisse, moderne look te geven, en binnenkort ga ik ook auto’s wrappen. Altijd in beweging, altijd met passie voor het vak! En als het even kan, stap ik op mijn motor – een Ducati 749S
Hoe ik met motoren in aanraking kwam?
Dat begon al vroeg! Mijn vader was helemaal gek van motoren, en mijn oom Richard ook. Als klein jochie werd ik in het weekend vaak opgehaald door m’n oom, op de motor natuurlijk om naar mijn neefje te gaan. Dat vond ik echt fantastisch. Hij hield wel van een beetje gas geven, en ik dus ook al snel!
Sindsdien zit motorrijden echt in mijn bloed. Ik ben een rijder in hart en nieren.
Mijn allereerste motor was een Ducati 600 Supersport. Vanaf dat moment was er geen weg meer terug. In de loop der jaren heb ik op heel wat moois gereden: een CBR 600 RR, Suzuki GSX 600 K4, Kawasaki ZX6R, twee keer een Honda Fireblade, de legendarische Kawasaki ZX7R én ZXR 750, en een Aprilia RSV Mille. En waarschijnlijk ben ik er nog een paar vergeten… Ik rij dan ook al sinds m’n 19e!
“Derde keer Gramsbergen en nog lang niet klaar!”
Dit jaar sta ik voor de derde keer aan de start van de Classic TT in Gramsbergen. Het eerste jaar was echt een leerjaar: ik viel uit met de Honda, maar gelukkig zei Erwin: “Start maar op de Yamaha TZ 250!” En zo kon ik alsnog rijden.
Tegenwoordig rijd ik op een Honda RS 125: een echte Joey Dunlop replica. De motor is van Erwin Drenthen. Drie jaar geleden vroeg hij me of ik ermee wilde deelnemen aan de demo’s. Nou, daar hoefde ik natuurlijk geen seconde over na te denken. Dankzij Erwin, een echte goedzak, mag ik deze motor rijden. Hijzelf rijdt op een bijzondere machine: een Yamaha TZ 250, een ex-GP racer waarmee Fausto Ricci in de jaren 80 nog podiums pakte.
Erwin zit liever met z’n handen aan de motor dan erop, hij sleutelt met passie. En ik? Ik rijd liever dan dat ik sleutel. De perfecte combinatie dus!
Bijzondere motor met een legendarisch verhaal
Deze Honda is niet zomaar een motor, hij draagt een stukje motorsportgeschiedenis met zich mee. Ooit reed hij op het iconische Isle of Man TT-circuit in Noord-Ierland, een plek waar helden worden geboren en grenzen worden verlegd.
De motor behoorde toe aan de zoon van de hoofdsponsor van niemand minder dan Joey Dunlop: MC Menemy Motoren. Een naam die diepe wortels heeft in de racewereld. Drie jaar geleden vond de motor een nieuwe eigenaar in mijn kameraad Erwin Drenthen, die het volledige mechanische en technische gedeelte met veel zorg en vakmanschap heeft aangepakt. Daarna was het mijn beurt: ik heb hem volledig opnieuw gespoten in de originele kleuren, precies zoals hij ooit op het circuit schitterde.
“Trillende bouten en gouden handjes”
Hoeveel sleutelwerk er eigenlijk in zo’n race zit? Best veel! Zeker in het begin. Het eerste jaar hadden we flink wat pech want alles leek te trillen en te rammelen. Door de resonantie knapten de bouten gewoon af, en in Gramsbergen scheurde de uitlaat er zelfs helemaal af. Dat was flink balen.
Maar inmiddels loopt alles als een zonnetje. Al blijft het natuurlijk een klassieke en volledig mechanische sport, dus je weet het nooit helemaal zeker. Vingers blijven gekruist!
Het onderhoud doe ik zoveel mogelijk zelf. Tot een bepaald punt, want daarna komt Erwin in beeld. Die man heeft echt gouden handjes. Ik leer elke keer weer van hem, en samen sleutelen we de boel helemaal in topconditie. Zonder hem zou het een stuk lastiger zijn.
Kortom: het is een avontuur met pieken, dalen, en een hoop sleutelen maar dat maakt het juist zo mooi.
Hoe ziet zo’n weekend eruit in Gramsbergen en wat maakt het speciaal?
Het is veel meer dan alleen een race. Het is het hele spektakel. Van camping-gezelligheid tot de toeschouwers. Het begint al op de vrijdagavond. We rijden met de deelnemers naar het centrum voor een technische keuring, een hele happening want er verzamelen zich honderden toeschouwers langs de weg en in het centrum. En na de keuring is het feest op het Rennerskwartier. Op zaterdag begint de dag met trainingen gevolgd door de wedstrijden. Er worden demo-races verreden in verschillende klassen: 50cc, 125cc, 250cc, 350cc, 500cc, zijspannen en oldtimers. Een hoogtepunt van de dag is de Classic Parade, waarin bijzondere motoren uit vervlogen tijden centraal staan
De sfeer is gewoonweg geweldig! Overal zie je enthousiaste vrijwilligers die met veel plezier en energie klaarstaan om het evenement tot een succes te maken. Iedereen is welkom en de entree is gratis! Omdat het voor mij lokaal is komen er hier ook veel bekenden om te kijken.
Wat het extra bijzonder maakt? Alle opbrengsten van eten, drinken en de loterij gaan rechtstreeks naar een heel mooi doel: de strijd tegen kanker. Daarnaast steunen we ook jong talent, uit diezelfde opbrengsten. Zo draagt iedereen een steentje bij, terwijl je geniet van een gezellig, levendig weekend vol saamhorigheid.
Gramsbergen leeft, en dat voel je!
De Honda stond ook in Tubbergen , tweede Pinksterdag ! ( als ik het goed heb ! )
8 augustus (2 uurs enduro) en 9 augustus (hele dag) Classic Races Veenendaal.
Een bijzonder mooi evenement met alle klassen aan de start. Nu voor de 30ste keer !
Zeer mooi evenement waar ik al jaren naar toe ga.
Laatste jaren met mijn zoon die van jongs af aan ook mee ging.
En nu voor de eerste keer zelf heeft mee gedaan met de 125 cc