Motorrijders.nl is er niet alleen voor, maar ook dóór motorrijders. We delen een passie en daarom ook jouw passie! Wij nemen je mee in het verhaal van Marleen en haar passie voor motorrijden.

Naam:

Marleen Pak

Leeftijd:

43

Woonplaats:

Barneveld

Motor:

Harley Davidson Sportster 883

De weg onder mij, het leven achter me

Motorrijden doe ik al sinds m’n achttiende. Terwijl de meesten eerst een auto kopen, koos ik voor de vrijheid op twee wielen. M’n allereerste motor? Een Honda CB 650 uit de jaren 80. Een klassieker, rauw en eerlijk. Daarna kwam de Suzuki 650S: sneller, sportiever. Het was de tijd van hard rijden en plat door de bochten. Pure adrenaline.

Maar het leven op twee wielen kent ook z’n schaduwzijde. Mijn man, net zo gepassioneerd motorrijder als ik, kwam om bij een motorongeluk. De wereld stond stil. Toch stapte ik vrij snel weer op. Niet uit ongevoeligheid, maar omdat ik het nodig had. De motor gaf me rust, een moment van helderheid in de chaos. Het voelde vertrouwd. Maar toch… ik reed steeds minder. De Suzuki stond vaker stil dan dat hij reed.

Tot corona kwam…

Ineens veranderde alles. De wereld vertraagde en ik besloot dat ik dat ook wilde. Ik verkocht de Suzuki en kocht iets totaal anders: een Harley Davidson Sportster. Alles zwart. Alles trilt, alles leeft. Takken veel kabaal. Geen gestroomlijnde racer meer, maar een machine met geluid als muziek. Een motor die je niet alleen rijdt, maar voelt.

Niet Jouw Standaard Biker

Elke keer als ik m’n schatje start, klopt mijn hart sneller. Ik rijd met lippenstift op en een lach van oor tot oor. Mensen zwaaien, steken een duim op. Sommigen lachen, een enkeling fronst maar dat boeit me niet. Harley rijden is geen vervoermiddel, het is een lifestyle. De ene keer stoere bikerboots, de andere keer m’n geliefde Vans. Soms zwarte handschoenen, soms witte. Een zwarte retro helm, of een zilveren met glitters. Waarom kiezen als je kunt wisselen?

Het staat al een tijdje op mijn wensenlijstje: een keer naar een HD-meeting gaan. Gewoon, om die sfeer eens te proeven. Andere mensen ontmoeten die net zo gek zijn op Harley’s als ik. Want ja, er hangt toch altijd zo’n bepaald beeld omheen, hè? Bij het merk Harley denk je al gauw aan die stereotype types, leren vesten, doodskoppen, ruige gezichten… Maar dat hoeft dus helemaal niet. Sterker nog: ik haat skulls.

In mijn omgeving rijdt geen enkele vriendin motor. Laat staan dat ze iets hebben met auto’s of motoren. Ik ben dus een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik houd juist wél van mooie dingen die bewegen en het liefst snel. Of het nou een stoere motor is of een glimmende sportauto… als het kracht en karakter heeft, ben ik verkocht.

Gelukkig heb ik één maatje die ook een Harley heeft, en af en toe rijden we samen. Maar meestal trek ik er alleen op uit. Helm op, motor starten, en de weg op. Het geeft een gevoel van vrijheid dat ik nergens anders in vind. Alleen ik en de weg en geen zorgen, geen oordelen, alleen het geluid van de motor en de wind.

Wie weet… misschien sta ik binnenkort toch eens op zo’n meeting. Zonder skulls. Gewoon ik, in mijn eigen stijl, op mijn eigen Harley.

De tijd van snelheid en scherpte heb ik achter me gelaten. Wat ik nu zoek, is het gevoel. De rust van de rit, het geluid van de motor, de wind op m’n gezicht. Alleen is het jammer dat het verkeer drukker en chaotischer is geworden. Het voelt niet meer zo onbezorgd als vroeger. Maar toch, elke rit blijft bijzonder.

De weg is veranderd. Ik ben veranderd. Maar de liefde voor motorrijden, die is gebleven.

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp