Het plan is om ergens eind juni/begin juli weer eens naar de Westalpen te gaan, met de “Route des Grandes Alpes” als uitgangspunt. Maar voordat ik (Lourens) een week vrij neem, check ik wanneer de Tour de France in de regio is; een afgesloten bergpas kan een flinke omweg over saaie wegen betekenen, en ik wil natuurlijk juist de bergpassen rijden… Ook de verkeersdrukte en volle restaurants en hotels als de Tour de France passeert, wil ik zeker vermijden. De keus valt op de eerste week van juli.

Voorbereiding

Uiteraard krijgt de motor, een VFR800, een uitgebreide servicebeurt en ook nog eens nieuwe banden. Het wegdek is in de Franse Alpen niet overal in goede staat, hoewel er ook zeker stukken zijn waar het wegoppervlak perfect is. Ook heb ik een routekaart bemachtigd (IGN-kaart 89024), die later af en toe toch erg handig blijkt te zijn. Hoewel de weersverwachting zeer goed is, pak ik verschillende lagen in, en het regenpak gaat ook mee. Het zal niet de eerste keer zijn dat de weersvoorspelling niet uitkomt, en een heftige onweersbui is met heel mooi weer ook altijd nog een mogelijkheid. De rest van de voorbereiding spreekt denk ik voor zich… wat basisgereedschap, kettingspray, flesjes water, snacks, verschillende handschoenen (waterdichte, en ook juist wat luchtigere voor als het erg heet is), powerbank, opladers en snoertjes, diarreepilletjes, multitool, bandenreparatieset, zwembroek, navigatie, verzekering en pechhulp checken, paspoort, etc. Voor de eeuwige twijfelaars zijn er elders op deze site vakantieartikelen en vakantiechecklists te vinden.

Op pad

Ik vertrek op een zondag, en mede daardoor schiet het lekker op; de regio Besançon is mijn einddoel voor de eerste dag. Ik wil namelijk om Zwitserland heen rijden in plaats van er doorheen. Maar omdat de tweede dag dan vrij kort is, kan ik ook wel wat eerder stoppen, en bij Vesoul vind ik het wel welletjes. Het is extreem warm (hittegolf in Nederland!) en rond een uur of vier kom ik bij het hotel dat ik een uurtje eerder heb geboekt. Tijd voor een verfrissende douche en een koud biertje! De volgende dag doe ik rustig aan, maar zelfs de snelwegen zijn hier al erg mooi: eerst door de Jura, en daarna onder andere de Autoroute Blanche richting de Mont-Blanc-tunnel en Italië. Ook op de snelweg is het heerlijk rijden hier. Rond een uur of drie bereik ik Thonon-les-Bains al, waar de “kilomètre zéro” van de RGA voor het stadhuis in de stoep ingemetseld ligt. De verplichte foto bij dit punt maak ik maar meteen. Bij het hotel smeer ik m’n ketting voordat ik de motor in de garage zet. Morgen begint het echte werk…

RGA

Ik rijd de stad uit op de D902 richting Morzine; het grootste deel van de Route des Grandes Alpes is de D902, maar de RGA is een route en geen weg, en op vele plaatsen gaat de route dus over andere wegen. De RGA staat hier en daar met speciale bordjes aangegeven, maar het zijn er te weinig om de route zonder navigatie of kaart te rijden. Het begin van de RGA is al werkelijk schitterend: een heerlijke bochtenweg langs bossen, rotsen, en met een snel stromend riviertje vlak langs de weg. Gaandeweg wordt de weg steiler en worden de bochten krapper, en na een paar opwarmertjes volgt de eerste “echte” col, de Col de la Colombière, 1613 meter hoog. Het Alpengevoel slaat hier al echt toe, en na een korte pauze op de top vervolg ik mijn weg naar de Col des Aravis (1486 m). De hitte is verdwenen nu ik op hoogte ben, en het is heerlijk rijden, bocht na bocht na bocht, er komt geen einde aan. Het uitzicht is al spectaculair te noemen, en de echt bijzondere passen moeten nog komen…

Eerst is er nog de Col des Saisies (1633 m), een mooie beklimming maar met een wat saai aandoend ski-oord op de top; ik vervolg mijn weg snel, richting de Cormet de Roselend (1967 m), maar… de weg is afgesloten! Er staan een hoop andere Franse motorrijders te wachten en te overleggen; de weg is blijkbaar dicht vanwege een mountainbike-evenement, en hij gaat weer open over zo’n anderhalf uur, begrijp ik. Ik besluit de omleidingbordjes te volgen en daal af via een piepklein bergpasje, op de hielen gezeten door twee Porsches die elkaar opjagen. Ik laat ze voorbij, want hun bochtensnelheid is hoger dan de mijne, en er is geen meter rechtuit op deze weg… Via Beaufort kom ik snel weer op de route, en niet veel later zie ik een van de blauwste meren die ik ooit gezien heb. Ik besluit om te gaan lunchen en vind een terras met prachtig uitzicht op het blauwe Lac de Roselend, waar ik een tarte au Beaufort nuttig, een soort quiche met Beaufort-kaas. Ik proef altijd graag eten uit de streek waar ik ben, en hier in de Westalpen zijn er genoeg gerechten om uit te kiezen. Na deze welverdiende pauze vervolg ik mijn rit naar de top van de Cormet de Roselend. De lange afdaling eindigt in Bourg-Saint-Maurice, een wat grotere plaats in de regio, waar ik een kamer heb gevonden in een eenvoudige auberge. De avond hier is prettig; er zijn nog meer motorrijders uit diverse Europese landen. Het eten is goed, de auberge dient ook als restaurant voor de buurtbewoners, en dat is een goed teken! Na het diner begint het te regenen, en niet zuinig ook… maar het is maar een bui, en na een uurtje stopt het weer. De wekker zet ik op 7 uur, ik wil op tijd wegrijden voor de volgende etappe, en die gaat onder andere over de hoogste bergpas van Europa…

Iseran

De dag begint met de indrukwekkende dam van Tignes, die het Lac du Chevril afsluit. Tegelijk met wat andere motorrijders houd ik hier een korte pauze, en maak wat foto’s. Vanaf hier gaat de weg wat meer omhoog, en ook het aantal bochten, wat al niet gering is, neemt verder toe richting Val d’Isère. Dit luxe skioord ligt op 1850 meter hoogte, en is in de zomer duidelijk minder druk. Maar, ik ga dus nog bijna een kilometer klimmen tot de top van de pas! Het gebrek aan vangrails mag de pret niet drukken, en ik rijg de bochten aan elkaar tot de top bereikt is: met 2770 meter de allerhoogste (geasfalteerde) bergpas in Europa. Spectaculair is een understatement. Op de top neem ik de tijd om het uitzicht op me te laten inwerken. Hier en daar liggen nog restjes sneeuw. De middeleeuws aandoende taveerne op de top is gesloten, net als de vorige keer dat ik hier was. De afdaling is al even mooi als de klim, maar pas op: een verkeerd aangesneden bocht kan hier desastreus uitpakken, en wat dit betreft is het overweldigende landschap niet zo handig, om je heen kijken gaat natuurlijk slecht samen met op de weg letten… Regelmatig even stoppen om om je heen te kijken is veruit de beste strategie.

De volgende col op de RGA is de Col du Télégraphe, niet zo hoog (1566 m), maar het bochtenspektakel is er niet minder om; het laatste stuk is een ware rollercoaster… Het is tegelijk de aanloop naar de Galibier, een van de meest uitdagende cols op de route. Een monumentale pas, die ontzag inboezemt en het uiterste van de rijder vergt. Het is wel nog steeds supergoed weer, dat scheelt een hoop. De vorige keer dat ik hier was reed ik de gehele klim in de wolken, en ben ik niet eens gestopt op de top… Een paar honderd meter onder de top van de Galibier is een tunnel, omdat de top soms afgesloten wordt vanwege de weersomstandigheden. De top van de Col du Galibier (2642 m) is een haarspeldbocht met een parkeerterreintje ernaast. Het uitzicht hier is werkelijk fenomenaal, je kan bijna helemaal 360 graden rondkijken. De steile afdaling voert naar de Col du Lautaret (2057 m), en de RGA vervolgt hier via een bij vlagen zeer bochtige weg richting Briançon, een levendige plaats met veel geschiedenis. Het is de hoogst gelegen stad van Frankrijk.

De route die Lourens gereden heeft kun je hier downloaden

Col du Galibier

Izoard

Maar het is nog te vroeg om te stoppen, en ik besluit nog een col te rijden: de Col d’Izoard (2360 m). Deze bergrit is een van de meest afwisselende; het landschap verandert continu. Vooral het “Casse Déserte”-gedeelte op de zuidflank is een uniek landschap, met bizarre, enorme rotspunten die hoog oprijzen uit de kale steenmassa. Op de top van de Izoard is een grote groep Roemeense motorrijders nogal luid en nadrukkelijk aanwezig; uit de buurt blijven, denk ik bij mezelf… Ze vertrekken eerder, maar als ik wat later ook de afdaling inzet, kom ik al na een paar kilometer een groepje van een man of vijf tegen die een zwaar bepakte GS met Roemeens kenteken uit een betonnen goot aan het sjorren zijn… aan de linkerkant van de weg! Geen idee wat daar gebeurd is, maar ik ben blij dat ik er niet tussen reed. In het dal aangekomen zoek ik een hotel in Guillestre, en vind een auberge in het nabijgelegen Mont-Dauphin, een 18e-eeuws Vauban-fort boven op een berg. Ik geniet van de avond op deze bijzondere plek; wat is Frankrijk toch een prachtig land…

Bonette

De eerste klim na Mont-Dauphin is de Col de Vars (2108 m), alweer een prachtige rit met perfecte bochten, maar zonder haarspelden. Op de top is niet heel veel te beleven, en ik vervolg mijn weg richting de Col de la Bonette (2715 m). Officieel maakt deze geen deel uit van de Route des Grandes Alpes; de RGA gaat over de Col de la Cayolle zuidwaarts. Omdat ik maar een week vakantie heb, neem ik de Bonette zuidwaarts, en ga dan via de Col de la Cayolle weer naar het noorden.

De steile klim van de Col de la Bonette is één grote aaneenschakeling van haarspeldbochten. Er komt geen einde aan lijkt het wel, fantastisch is het. Het is hier wel wat drukker dan op de andere cols, valt me op. Zal aan het bucketlist-gehalte liggen van deze col, denk ik. Op de pashoogte aangekomen neem ik de weg naar de Cime de la Bonette (2802 m), een lus die naar de echte top voert. Enorm steil, en het is alsof je op de maan rijdt hier… alleen maar stenen. Het is druk op de top, en ik maak een praatje met twee andere Nederlanders, van wie er een op een (tamelijk luide) Ducati Streetfighter V2 rijdt. Respect! Ze zijn de eerste landgenoten die ik tegenkom op mijn trip. Wel grappig is dat we alle drie een leren pak aan hebben, niet per se de logische keuze voor een lange tour, maar het heeft toch ook zeker voordelen. En bijvoorbeeld het gebrek aan zakken is eenvoudig op te lossen.

De zuidflank van de Bonette is lang, maar wat minder steil, en voert onder andere dwars door het bekende “Camp des Fourches”, ruïnes van een oud legerkamp ver boven de boomgrens.

Beneden aangekomen wil ik westwaarts, maar de Col de la Couillole is afgesloten wegens werkzaamheden… Op zoek naar een geschikte omweg kom ik Olivier tegen, een Fransman met hetzelfde probleem als ik. Hij rookt een sigaretje naast zijn S1000XR en zit op zijn mobiel te kijken naar de mogelijkheden. Mijn kaart blijkt een stuk handiger, en we besluiten om de M59 te nemen, een klein wit weggetje op de kaart, om dan via de Gorges du Cians weer op de route te komen. We rijden samen op, wat ik wel fijn vind omdat we echt in the middle of nowhere terecht gaan komen…

Die M59 blijkt een wel zeer uitdagend weggetje: piepklein, met zeer veel en zeer steile haarspeldbochten. Er ligt hier en daar grind op de weg en soms zelfs een steen ter grootte van een baksteen, goed uitkijken dus. Het is weer warm en het zweet staat op m’n kop, maar we komen uiteindelijk over de pas en we gaan dan rechtsaf de Gorges du Cians in, die bekend is vanwege de bizarre rode rotsen. Het wegdek is hier gelukkig weer uitstekend, en bij Olivier op zijn 200pk-machine gaat het gas er dan ook direct op. Hij is min of meer een local, hij komt uit Gap. Ik kan hem met moeite bijhouden. Als we weer op de RGA zijn uitgekomen bij Beuil, tanken we de motoren vol en drinken we wat op een terrasje, en hierna scheiden onze wegen weer.

Via de Col de Valberg (1550 m) begin ik aan de klim van de Col de la Cayolle. Het begint rustig, maar naarmate de top naderbij komt, worden de bochten talrijker en scherper. De top (2326 m) bevindt zich op een soort hoogvlakte die bezaaid ligt met grote rotsblokken. Er zitten hier veel bergmarmotten. Ze zijn vrij schuw, maar het is niet moeilijk er een paar te spotten. Soms steken ze zelfs de weg over. De afdaling gaat, na het bereiken van de boomgrens, door bebost gebied en is erg mooi. Via de Gorges du Bachelard, een kleine maar onwaarschijnlijk mooie bergkloof met een snel stromend riviertje erin, bereik ik moe maar voldaan Barcelonnette, waar ik mijn intrek neem in het Grand Hotel, een sympathiek adres, vooral bekend bij motorrijders en wielrenners, midden in het stadje.

Route Napoléon

Sinds de Gorges du Cians ga ik al noordwaarts natuurlijk, maar vandaag begint de echte terugreis. Ik vertrek op tijd uit Barcelonnette richting Lac de Serre-Ponçon, een reusachtig stuwmeer in de Hautes-Alpes. In de bosrijke heuvels langs het meer is het heerlijk rijden met goed asfalt, vloeiende bochten en wat hoogteverschil. Ik steek het meer over en vervolg mijn weg in de richting van Gap. Gap heeft een mooi historisch centrum om te bekijken, maar dat doe ik vandaag niet. Ik draai hier de N85 op, de Route Napoléon, om een klein stukje van deze andere beroemde noord-zuidroute ook te rijden, tot aan Grenoble.

Bij Grenoble ga ik de autoroute op, en gaat het gas erop om zo noordelijk mogelijk te komen vandaag… Bij Langres vind ik het welletjes. Langres blijkt door het Franse bureau voor toerisme te zijn verkozen tot de mooiste vestingstad van Frankrijk, en het is niet moeilijk om te zien waarom. Langres is een juweel in het Franse landschap. Ik vind onderdak in een enigszins excentrieke B&B in een oude villa. Mijn kamer is ruim en hoog, en na het diner in een van de vele restaurants in het centrum maak ik een lange wandeling door het stadje; er is veel te zien en het zou een leuke bestemming zijn voor een relaxed weekendje weg, op zo’n 500 km vanaf Nederland.

Naar huis

De snelste route naar huis voert over Reims, en dan Brussel en Antwerpen, zo zegt mijn navigatie. Maar de vorige keer heb ik zowel bij Brussel als bij Antwerpen urenlang tussen de file door moeten rijden. Als het moet, dan doe ik dat, maar ik houd er helemaal niet van, en al helemaal niet drie uur lang. Ik besluit dus om via Luik en Maastricht Nederland in te rijden, en dat pakt goed uit. Een klein beetje drukte bij Luik, maar verder gaat de reis zeer voorspoedig, en deze zaterdag zo rond etenstijd ben ik thuis, na precies een week en zo’n 2800 km. En wat een geweldige week was dit!

De Route des Grandes Alpes heeft in totaal zo’n 12.000 bochten en voert over 21 cols, waaronder enkele van de allerhoogste bergpassen van Europa. De route is landschappelijk enorm afwisselend, er is veel te zien, het eten is geweldig, voordelige hotels en auberges (en trouwens ook campings) in overvloed, en het is in Zuid-Frankrijk vaak lekker weer. Hoe bestaat het dat ik maar twee andere Nederlandse motorrijders ben tegengekomen…

Bekijk het reisgebied

Casse Deserte - Col d’Izoard top: 2360m

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp