Motorrijders.nl is er niet alleen voor, maar ook dóór motorrijders. We delen een passie en daarom ook jouw passie! Wij nemen je mee in het verhaal van Hans den Ouden en zijn passie voor motorrijden.

Naam:

Hans den Ouden

Leeftijd:

71

Woonplaats:

Spijkenisse

Beroep:

Pensioen

Huidige motor:

Suzuki V-Strom 800DE (2023)

Hoe lang rijd je motor en wat is het dat je zo aantrekt in motorrijden?

“Wij, mijn vrouw en ik, rijden beide ruim dertig jaar. We zijn nu zestien jaar samen en reizen de wereld over. Sinds onze pensionering zijn we serieus op reis gegaan en de afgelopen vijf jaar reden we dan ook 160.000 km door zo’n vijftig landen. We reden heel Europa door en ook vele duizenden kilometers door Zuid-, Midden- en Noord-Amerika. Van het zuiden van Argentinië naar Alaska. Ook zijn we drie keer een maand door India en Nepal gereisd. We reden tot vlak aan de grens met Georgië en enkele duizenden kilometers door Marokko. Op moment van schrijven zijn we op de terugreis van Roemenië.”

Hoe ben je begonnen met motorrijden?

“Ik woonde ooit naast de BMW-dealer in Rotterdam, die toen nog middenin de stad zat. Ik was altijd gefascineerd door motoren, alleen kwam het er nooit van om zelf te gaan rijden. Dat veranderde toen een vriend besloot zijn rijbewijs te halen en daarna voor kwam rijden op zijn Honda Shadow 1100. Hij was helemaal lyrisch over het rijden. Ik dacht: ‘Dat wil ik ook!’, en zo begon het. Overigens haalde Dia, mijn vrouw, in hetzelfde jaar haar rijbewijs; al kende ik haar toen nog niet. Een cruiser zoals mijn vriend heb ik overigens nooit bezeten.”

Wat was je eerste motor dan wel, en welke herinneringen heb je daaraan?

“Ik kocht een BMW K100, ‘the flying brick’. Topzwaar, onhandelbaar en er was altijd wat mee. Toen ik weer eens bij de dealer was, zag ik de nieuwe boxer staan: de R 1100 RS. In de showroom stond hij in het rood. Ze hadden een poster over en die heb ik meegenomen en in mijn werkkamer opgehangen. Nadat ik er een jaar naar had gekeken, besloot ik hem te kopen. Ik heb die motor acht jaar gehad en daarmee is het ook de motor die ik het langst in mijn bezit heb gehad.”

In 2006 ging ik naar de Verenigde Staten om met mijn dochter achterop en mijn toenmalige vriendin en enkele vrienden een tocht van achtduizend kilometer in het oosten van het land te maken. Ik mocht van iemand een R 1100 GS lenen voor die reis. Toen ik terugkwam in Nederland heb ik meteen mijn motor ingeruild voor een GS, een 1200 Adventure. Sindsdien heb ik altijd een GS Adventure gehad, naast meestal een tweede motor voor het woon-werk verkeer.”

Als wat voor soort rijder zou jij jezelf omschrijven?

“Vroeger was ik een duivel op de motor, nu ben ik een reiziger. Voor ons, op de lange reizen, is het belangrijker dat wij en de motor heel blijven dan dat de reis binnen een bepaald tijdsbestek wordt afgelegd. Tegenwoordig rijden we meestal een uur of zes per dag, dat komt dan uit op zo’n 300km per dag gemiddeld.”

De passie voor de motor, en met name het reizen daarmee, deel je met je vrouw. Is dat ook hoe jullie zijn samengekomen?

“We zijn samengekomen door onze gezamenlijke passies inderdaad. Maar dat gaat verder dan alleen rijden: we maakten ook talloze duikreizen en doken over de hele wereld. Ook hebben we veel samen gefietst. Meerder hobby’s leidt echter tot praktische problemen, de tijd is beperkt immers.

Mijn goede vader was ook een reiziger. Na de Tweede Wereldoorlog moest hij in dienst en daar had hij toen geen zin in, hij zou dan immers uitgezonden worden naar Indonesië. Zo kwam het dat hij naar Antwerpen liftte achterop een motor en daar aanmonsterde op een schip. Hij is zo zes keer de wereld rond gevaren. En dat is altijd zo gebleven. Mijn moeder zei: ‘Als ik ergens goed in ben geworden in mijn huwelijk, dan is het in inpakken en verhuizen.’ Ze verhuisden 19 keer over de wereld. Het werd mij dus met de paplepel ingegeven. Mijn vrouw is ook altijd een avonturier geweest. Ze ging in de jaren 80 al naar Peru om daar liftend en per bus het land te bekijken. Daarna deed ze een toer van het Noordelijk Halfrond en ging naar Japan en China toen alles daar nog min of meer op slot zat. Het reizen is dus iets wat ons beiden bindt.”

Vertel eens iets meer over die grote trip door Noord-, Midden- en Zuid-Amerika! Hoe kwam dat zo in jullie op?

“Ik ging al jaren elk jaar met de motor op vakantie en reed flinke afstanden door Europa. Daarnaast reed ik dan nog eens een kleine dertigduizend km per jaar voor mijn woon-werkverkeer. Toen mijn werkzame leven ophield, wilde ik een grote reis maken en zo besloten we naar Canada te gaan. De BMW’s gingen mee in het ruim van hetzelfde vliegtuig en we reden zesentwintigduizend kilometer door Canada, Alaska en de ‘Lower 48’ (de 48 aaneengesloten staten van Amerika).

Lees ook: De reis is zoveel mooier als je er de tijd voor neemt

Onderweg besloten we het jaar daarop de reis van het zuiden van Argentinië naar Alaska te maken. Door Covid liep dat vertraging op, maar we gingen ook in 2020 en 2021 elke zomer enkele maanden weg. In 2022 konden we vertrekken en we in acht maanden tijd vijfenvijftigduizend kilometer door de Amerika’s.”

De eerste trip reed je met BMW’s, daarna zie ik een Suzuki V-Strom op de foto’s bij je inzending. Vanwaar die keuze?

“Toen we in 2019 de eerste grote reis maakten, gingen we op onze BMW’s. Die had toen een R 1200 GS en ik een 1200 GS Adventure. In Noord-Amerika ging dat prima. We besloten voor de reis door de Zuid-, Midden- en Noord-Amerika niet onze BMW’s mee te nemen. Die zijn namelijk best zwaar en ook kostbaar. Ik wilde wat lichtere motoren voor de trip door de zuidelijke Amerika’s en na uitgebreid proefrijden op allerlei alternatieven kwam ik uit op de V-Strom 650 XT.

Ik wilde twee dezelfde motoren i.v.m. reserveonderdelen, gemak van een merkdealer en het feit dat er van deze V-Stroms erg veel rondrijden in Zuid-Amerika. Vrijwel alle politiekorpsen gebruiken de V-Strom 650 namelijk. Daarnaast is hij laag genoeg voor haar en, met wat aanpassingen, leek hij hoog genoeg voor mij. Overigens viel het vinden van een dealer voor onderhoud dan weer niet mee. Er zijn wel veel Suzuki-dealers, maar die zijn voornamelijk ingericht op het onderhouden van 250-300 cc motoren. Uiteindelijk is dat allemaal goed gekomen zoals alles eigenlijk altijd wel opgelost wordt.

Het lastigste was steeds weer het vinden van banden. Die waren in de eerste tijd na Covid schaars. Zo moesten we in Chili duizend kilometer omrijden om twee sets te kunnen kopen. Dat omrijden kwam overigens vaker voor. Net voor we aankwamen in Colombia was er een grote aardverschuiving geweest op de Pan American Highway ten noorden van Ipiales. Daardoor moesten we ook duizend kilometer omrijden.”

Inmiddels hebben jullie zo’n vijftig landen aangedaan. Het is denk ik een onmogelijke vraag, maar welk van die landen is tot nu toe jullie favoriete bestemming? En waarom?

“Dit is een moeilijke vraag inderdaad. De meest fantastische ervaring was toch wel met zijn drieën (er ging een vriend mee) door de Himalaya rijden. Dat deden we ongeorganiseerd en op de bonnefooi. Althans, we hadden wel een route en een plan hoor, maar we hadden behalve de vlucht en de motorhuur niets geboekt.

Colombia en Mexico vonden we ook fantastisch en eigenlijk heeft elk land mooie en minder mooie streken. We rijden graag door de bergen, dat is toch wel het mooist.”

De reizen naar India en Nepal deden jullie wel op een lokaal gehuurde motor. Vanwaar de keuze om niet die kant op te rijden met jullie eigen motoren?

“Dat kwam deels door de beperkte tijd die onze medereiziger had en deels doordat het toch wel een hele onderneming is om daarheen te rijden. Daarbij hadden we destijds nog een stuk minder reiservaring met de motor. Het huren van een motor in India is erg goedkoop, je bent zo’n €15 per dag kwijt, inclusief verzekering. En de Royal Enfield kan vrijwel overal gerepareerd worden als er wat is. De Himalayans hielden zich goed. De Bullet 500 waarop mijn vrouw op reed, had wel wekelijks een mankement waar een garage voor opgezocht moest worden. Gelukkig was dat allemaal erg goedkoop.”

Dan nog even een oog op de toekomst. Welke reizen staan er nog op het wensenlijstje?

“Goede vraag, ik zou ook nog wel eens maar Nieuw Zeeland willen en verder Azië in, bijvoorbeeld naar Vietnam en Cambodja. Maar het volgende plan waaraan we aan het schaven zijn zal plaatsvinden in Afrika. Dan willen we van Kaapstad naar Rotterdam!

Dit project is nog in de studiefase, er ligt nog niets vast. Ik denk dat we de motoren van Rotterdam naar Kaapstad sturen per schip. De meest gangbare route is op dit moment langs de westkust van Afrika naar het noorden. Voorheen gingen de meesten langs de oostkust, echter in sommige gebieden is het nu erg onrustig. Ik heb eigenlijk nog geen route gepland, de ervaring leert dat je daar ook niet teveel aandacht aan moet besteden want alles verandert toch steeds weer. Als je maar een idee hebt waar je de komende dagen heen wil, dan is een route zo gemaakt.

Onze belevenissen kun je trouwens lezen op Polarsteps, op Facebook en onze filmpjes staan op YouTube.”

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp