Motorrijders.nl is er niet alleen voor, maar ook dóór motorrijders. We delen een passie en daarom ook jouw passie! Wij nemen je mee in het verhaal van Pieter en zijn passie voor motorrijden.

Naam:

Pieter

Leeftijd:

70

Huidige motor:

Honda ST1300 Pan European

Het begon in 1974

Ik haalde mijn motorrijbewijs in 1974. Dat was nog in de tijd van de oefenvergunning en examen doen op je eigen motor. Geen AVB, AVD of allerlei rijbewijscategorieën zoals tegenwoordig. Theorie leerde je zelf uit een boekje en rijlessen? Dat deed bijna niemand, want dat geld kon je beter bewaren voor je eerste motor.

Mijn eerste motor was een Yamaha RD250. Eigenlijk voelde dat toen als een grote brommer. Je stapte over van een schakelbrommer naar een motorfiets en het spannendste was vooral dat je ineens veel meer vermogen had. Jarenlang heb ik met veel plezier gereden. Maar ja… het leven verandert. Een gezin, huisje, boompje, beestje. Uiteindelijk verdween de motor en ging alles met de auto.

Toch bleef motorrijden altijd ergens in mijn systeem zitten.

Het begon weer te kriebelen

Jaren later begonnen mijn dochter en schoonzoon met motorrijden. Mijn dochter haalde haar rijbewijs zodra ze achttien was en ik zag haar steeds vertrekken voor een rijles.

“Toen begon het eigenlijk weer te kriebelen.”

Ik had nooit verwacht dat ik ooit opnieuw zou beginnen, maar bloed kruipt waar het niet gaan kan. Toch bleef er twijfel. Tientallen jaren niet gereden… zou ik het nog wel kunnen? Zelfs een heropstapcursus kwam ter sprake. Totdat mijn dochter me in 2006 belde: “Pa, ik weet een leuke opstapper voor je. 300 euro en hij is van jou.” Mijn eerste reactie was: “Laat maar zitten, wat moet ik ermee?” Maar dat idee bleef toch hangen. Een paar dagen later belde ik terug met de vraag of die motor er nog was. Te laat. Verkocht. En stiekem vond ik dat behoorlijk jammer.

Een verjaardag die ik nooit vergeet

Vlak voor mijn vijftigste verjaardag belde mijn dochter opnieuw:
“Pa, je viert je verjaardag bij ons.” Prima natuurlijk. Tijdens het uitpakken van de cadeaus kreeg ik eerst een motorjas en motorbroek. Daarna een helm. “Als je straks toch die cursus gaat doen, heb je dit alvast nodig,” zei mijn dochter lachend. Maar toen kwam er nóg een klein pakketje.

Een sleutel. Van een motor.

Buiten stond een Yamaha Diversion klaar. En ja hoor… het bleek dezelfde motor te zijn waar mijn dochter me eerder over verteld had. “Ik was compleet verbaasd.” Dat cadeau hoort nog steeds bij de mooiste cadeaus die ik ooit gekregen heb. En dat juist mijn dochter mij weer aan het motorrijden heeft gekregen, betekent ontzettend veel voor me. Mijn schoonzoon is motormonteur en volgens mij zit motorrijden gewoon in de genen. Mijn dochter heeft zelfs nog een tijd gestunt met Arian van Zweden.

Het mooiste is misschien nog wel dat we nu samen kunnen rijden. Een mooie tocht met mijn dochter en schoonzoon blijft iets bijzonders.

De eerste rit voelde als thuiskomen

De allereerste rit na al die jaren voelde direct vertrouwd. “Alsof ik thuiskwam.” Ik had nooit gedacht dat ik motorrijden na al die jaren weer zó leuk zou vinden. Zenuwachtig was ik eerlijk gezegd ook wel een beetje. Je hebt tenslotte tientallen jaren niet gereden. Maar motorrijden is eigenlijk net als zwemmen: je verleert het niet.

Misschien gaat het in het begin allemaal wat minder soepel en vlot, maar dat komt vanzelf weer terug. Dat eerste jaar heb ik veel gereden om weer ervaring op te bouwen. En vanaf dat moment was ik opnieuw verkocht.

Van heropstapper naar kilometervreter

Inmiddels zijn we bijna twintig jaar verder en heb ik alweer ruim 300.000 kilometer op de motor gereden.En niet alleen in Nederland. De motor bracht me door een groot deel van Europa:
de Eiffel, het Zwarte Woud, Oostenrijk, Zwitserland, de Dolomieten, Pyreneeën, Frankrijk, Spanje en Schotland.

De reis die me het meest is bijgebleven was mijn eerste keer naar de Dolomieten. Met een groep van acht motorrijders reden we eerst naar Oostenrijk voor een overnachting en de volgende dag door richting Italië. Daar heb ik zo’n beetje alle bekende passen gereden. “Volgens mijn medereizigers hadden ze nog nooit iemand zo vrolijk gezien.” Zoals ze zelf zeiden:
“Die grijns moesten ze van mijn bakkes slaan.”

De Pordoi en Gardena behoren voor mij tot de mooiste passen, al bestaan er eerlijk gezegd bijna geen lelijke passen daar. Ook de Sella Pas en Passo di Giau zijn fantastisch.

Het spannendste vond ik de eerste keer de haarspeldbochten. Hoe werkt zoiets? Wat kun je verwachten? Wat komt je tegemoet?En natuurlijk de Italiaanse rijstijl. “Daar moet je gewoon een beetje in meegaan,” haha.

Mijn motoren door de jaren heen

Na de Yamaha Diversion begon mijn motoravontuur pas echt. De eerste opvolger werd een Honda Deauville, waarna ik overstapte op een ST1100 Pan European. Dat beviel zo goed dat er later ook een modernere ST1300 Pan European kwam.

Op een gegeven moment dacht ik dat een allroad misschien beter bij me zou passen, dus stapte ik over op een Yamaha XT1200. Maar eerlijk gezegd bleek dat niet helemaal mijn type motor te zijn. Daarom duurde het niet lang voordat ik die weer inruilde voor een motor waar ik al jaren van droomde: de Honda Goldwing 1800.

De ultieme droommotor

De Goldwing 1800 was lange tijd mijn ultieme droommotor. En eerlijk is eerlijk: iedereen weet dat de Goldwing dé toermotor is. Het vertrouwen, de kracht, het comfort en het relaxte rijden maken het een fantastische machine. Je rijdt met gemak honderden kilometers op een dag zonder echt moe te worden. Het enige nadeel is het gewicht.

“Tijdens het rijden merk je daar bijna niets van, maar met manoeuvreren heb je soms echt een uitdaging.”

Dat is natuurlijk dé ultieme toermotor. Comfortabel, krachtig en gemaakt om enorme afstanden mee te rijden. Na de Goldwing heb ik nog een tijdje op een Kawasaki Versys gereden, maar uiteindelijk kwam ik toch weer terug bij de Honda ST1300 Pan European, de motor waar ik nu nog steeds met veel plezier op rijd.

Voor mij is de Pan European een heerlijke toerbuffel: probleemloos, betrouwbaar en onderhoudsvriendelijk dankzij de cardanaandrijving.

“Ik heb geen aandelen Honda hoor,” grap ik altijd, “maar na twintig jaar en vijf Honda’s ben ik gewoon fan geworden.”

Geen van mijn motoren heeft me ooit laten staan, hoeveel kilometers ze ook gereden hadden. Ik ben geen racer, maar een echte toerrijder. Lekker binnendoor rijden, genieten van de omgeving en de tijd nemen om onderweg echt iets van de wereld te zien.

Motorrijden vroeger en nu

Volgens Pieter is motorrijden enorm veranderd vergeleken met vroeger. Het verkeer is veel drukker geworden en automobilisten zijn vaker afgeleid door telefoons, schermen en andere bezigheden.

“Vroeger was motorrijden echt pure vrijheid.”

Tegenwoordig ben je volgens hem meer bezig met verkeersdrempels, gebods- en verbodsborden en opletten of iemand niet ineens van zijn lijn afwijkt. Dat maakt rijden in Nederland soms minder ontspannen. Gelukkig woont hij dicht bij Duitsland. “Daar kan ik nog echt genieten van het rijden en de omgeving.”

Maar ondanks alles krijgen ze hem niet van de motor af. “Tenzij het lichamelijk echt niet meer zou kunnen.”

Tips voor heropstappers

Voor mensen die na jaren weer willen beginnen met motorrijden heeft Pieter wel een paar duidelijke adviezen. “Begin rustig en neem vooral de tijd om weer te wennen,” vertelt hij. “En stap niet direct op een hele zware motor.”

Volgens hem is een heropstapcursus eigenlijk een slimme keuze. Zelf heeft hij die destijds niet gedaan en daar merkt hij soms nog wel iets van. “Eerlijk gezegd mis ik af en toe best bepaalde vaardigheden.”

Toch heeft hij in de loop der jaren ook ontzettend veel geleerd van andere motorrijders onderweg. Juist door kilometers te maken, samen te rijden en ervaringen uit te wisselen. En één ding weet hij inmiddels zeker: “Als ik een paar dagen niet gereden heb, word ik onrustig.”

Ben jij gek van motoren en wil je je passie voor jouw motor delen op Motorrijders.nl net als vele anderen? Meld je dan aan via ons aanmeldformulier!

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp