“Wat zal ik doen? Een vriendin erbij zoeken of mijn motorrijbewijs halen?” Toen Jan vijftig werd stelde hij die vraag aan zijn vrouw Wilma. Volgens Jan hoorde hij op die leeftijd immers in een midlifecrisis te zitten. Haar antwoord kwam direct: “Doe dat rijbewijs maar, dat is goedkoper.” Of dat uiteindelijk echt goedkoper is geweest, weet hij nog steeds niet. Wat Jan wel weet, is dat die keuze zijn leven heeft veranderd.
- Naam:
- Jan Abbring
- Huidige motor:
- Honda NT1100
De eerste motor
Nog voordat ik mijn rijbewijs had gehaald stond de eerste motor al voor de deur: een Honda Shadow 650. Het begin van een hobby die zou uitgroeien tot een passie.
Na een maand of zes ging ik voor een simpele buff naar een motorzaak van een oude kennis. Daar stond een Yamaha Wildstar. Een machine die meteen mijn aandacht trok. Toen ik een proefrit ging maken werd de motor gestart, maar nog buiten mijn zicht. Alleen dat geluid was al genoeg.
Het diepe, rustige gebrom deed me denken aan een Chinook-helikopter. Vertrouwd, krachtig en onverstoorbaar. Vanaf dat moment was ik verkocht.
Thuis vertelde ik Wilma dat ik de buff gratis had gekregen. Een week later moest ik wel even een andere motor ophalen.
De Wildstar bleef jarenlang mijn grote liefde. Officieel werd hij al snel omgedoopt tot The Best, maar tijdens filerijden veranderde dat soms in The Beast. Twee keer kort aan het gas draaien en de auto’s voor me weken uiteen als het water van de Rode Zee.
Een van mijn mooiste herinneringen aan die motor ontstond tijdens een reis door Schotland. We parkeerden voor een terras bij een oudere dame. Ik excuseerde me nog voor het geluid van de motor, waarop zij lachend antwoordde:
“Don’t you worry son, give some gas, I just love the noise.”
Dat soort momenten vergeet je niet.
Kilometer vreten
Omdat ik voor mijn werk vaak over de A27 richting Utrecht reed, besloot ik vaker de motor te pakken. Voor woon-werkverkeer vond ik de Wildstar echter minder geschikt, dus kwam er een BMW R1150 bij met slechts 123.000 kilometer op de teller.
Hoewel het een prima motor was, kon ik nooit echt wennen aan het schakelen. Na een half jaar werd hij ingeruild voor een Honda ST1300 Pan European.
Wat een machine was dat.
Zwaar op papier, maar zodra hij reed merkte je daar nauwelijks iets van. Met de Pan hebben Wilma en ik prachtige reizen gemaakt. Drie weken door Schotland, twee weken naar Santiago de Compostela en een week naar Zwitserland samen met mijn zoon, die inmiddels ook zijn motorrijbewijs had gehaald.
Hier doe ik het voor
Als mensen mij vragen wanneer ik echt besefte waarom ik motorreed, dan denk ik direct terug aan Schotland.
Samen met Wilma reden we de North Coast 500. Drie weken onderweg, van het ene slaapadres naar het andere. En dat met slechts drie dagdelen regen, wat voor Schotse begrippen bijna een wonder mag heten.
De natuur was overweldigend mooi. Bergen, meren, kustwegen en eindeloze vergezichten wisselden elkaar af. Het mooiste compliment voor die reis was misschien wel dat zelfs mijn vrouw er stil van werd.
Daar, ergens op die route, wist ik het zeker:
hier doe ik het voor.
Samen met mijn zoon
Een ander bijzonder cadeau dat motorrijden mij heeft gegeven, is de mogelijkheid om deze passie te delen met mijn zoon.
Van vakanties waarbij hij achter mij aan fietste op een aanhangfietsje, naar samen door de Alpen rijden op onze eigen motoren. De tijd vliegt. We delen dezelfde liefde voor bergen en vooral voor Zwitserland. Samen rijden over iconische Alpenpassen levert herinneringen op die je niet kunt kopen.
Stiekem hoop ik dat mijn dochters ooit ook hun motorrijbewijs halen. Hoe mooi zou het zijn om ooit met het hele gezin een motortocht te maken?
De droomrit
Afgelopen zomer begon het weer te kriebelen. De Wildstar werd verkocht en na diverse proefritten werd de Pan ingeruild voor een hagelnieuwe Honda NT1100.
En daarop beleefde ik onlangs mijn ultieme droomrit. Drie duizend kilometer in één week.
Via het Zwarte Woud naar Zwitserland, slapen op de St. Gotthard, vervolgens via de Lukmanierpas, Splügenpas en San Bernardinopas richting Tirano. Daarna via de Stelvio en Umbrail naar Italië, door naar Oostenrijk met onder andere de Grossglockner Hochalpenstrasse en Berchtesgaden. Als afsluiter reed ik delen van de Deutsche Alpenstrasse en de Romantische Strasse.
Opvallend genoeg waren het niet de beroemde namen als de Stelvio of Grossglockner die de meeste indruk maakten. Dat waren juist de rustigere wegen.
De Malojapas bijvoorbeeld, tussen Chiavenna in Italië en Silvaplana in Zwitserland. Veel minder druk dan de bekende Alpenreuzen, maar misschien juist daardoor zo bijzonder. Of de Umbrailpas, met 2501 meter de hoogste pas van Zwitserland. Kilometerslang rijd je daar door een groene hoogvlakte waar stilte bijna tastbaar wordt.
Ook de Mautstrasse tussen Wallgau en Vorderriss in Zuid-Duitsland staat in mijn geheugen gegrift. Met zijn brede uitzichten en karakteristieke houten bruggen lijkt het soms alsof je in een Amerikaanse film bent beland. Voor vijf euro tol krijg je daar een van de mooiste wegen van Duitsland voor terug.
Juist op die stille plekken stopte ik regelmatig even. Motor uit. Helm af. Alleen luisteren naar de natuur. Dan besef je dat je voor de mooiste wegen ter wereld helemaal niet naar een ander continent hoeft te vliegen.
Tijdens het rijden van de Romantische Strasse werd ik bovendien weer eens geconfronteerd met hoe klein en druk Nederland eigenlijk is. Wat een ruimte, rust en vergezichten vind je daar nog. Plaatsen als Landsberg am Lech, Nördlingen en Tauberbischofsheim verdienen eigenlijk veel meer tijd dan ik tijdens deze reis kon geven.
De route had ik vooraf samengesteld met TomTom en Kurviger. Navigeren doe ik het liefst met een TomTom-navigatiesysteem, zodat mijn telefoon in mijn zak kan blijven en alleen dienstdoet als camera. Omdat ik tijdens het pinksterweekend vertrok had ik alleen de eerste drie overnachtingen geboekt. De rest regelde ik onderweg op de bonnefooi.
Meer uren in het zadel dan in bed, maar iedere kilometer was het waard.
Meer dan een hobby
Na negen jaar motorrijden kan ik zeggen dat het mij veel meer heeft gebracht dan alleen een leuke hobby. Het heeft gezorgd voor ontelbaar veel mooie momenten, bijzondere ontmoetingen en herinneringen die ik voor geen goud had willen missen.
Zelfs de minder leuke momenten hebben uiteindelijk iets positiefs gebracht. Na een bandenwissel ging ik onderuit omdat ik even vergeten was dat nieuwe banden in het begin verraderlijk glad kunnen zijn. Het resultaat was 1500 euro schade, een bezoek aan het ziekenhuis, vier weken op de bank en een flink gedeukt ego.
Maar juist doordat ik vier weken vrijwel immobiel thuis zat, kreeg ik eindelijk de tijd om na te denken over mijn toekomst. Ik besloot mijn carrière een andere richting te geven. Achteraf durf ik zelfs te zeggen dat die valpartij een van de beste dingen is geweest die me de afgelopen jaren is overkomen.
In zekere zin heeft motorrijden mijn leven veranderd. Het heeft mijn wereld groter gemaakt, nieuwe vriendschappen gebracht, onvergetelijke reizen opgeleverd en mij geleerd om meer te genieten van het moment.
En of het uiteindelijk goedkoper was dan een vriendin zoeken? Dat laat ik maar in het midden. Maar dat mijn vrouw destijds een uitstekend advies gaf, daar bestaat geen enkele twijfel over.
Leuk geschreven! En wat je beschrijft , dekt precies mijn ervaringen met motorrijden, mooi.
Geweldig hoe je de reizen beschreven hebt alsof we zelf meerijden .
Geniet zolang het kan zelf hebben we sinds kort een cabrio en ook al vele mooie ritten mee gemaakt
Groetjes vanuit zuid ljmburg
Leuk om te lezen Jan!
Rij zelf al dik 40 jaar, Nu zijn we, mijn vrouw rijdt ook, net terug van een “rondje” Balkan. Bijna 6000km bijgeschreven op de tellers, heerlijk.
Tip voor de liefhebbers van geweldig rijden gecombineerd met rust, ruimte en adembenemende vergezichten in de bergen, zoek maar eens op “The Durmitor Ring”.
zoals Roelof ook al aangaf, je schrijft met passie. Tijdens het lezen beleef je bijna de motorrit…
Ook ik ben later opgestapt. Mede dankzij mijn schoonouders samen met mijn vrouw het motorrijbewijs gehaald. We zijn beide op een Yamaha Diversion 600 gestart en vervolgens allebei naar een Honda CBF600SA overgestapt. Toen de kinderen kwamen werd 1 motor verkocht.
2 Maanden geleden is de Honda ingeruild voor een Kawasaki Versys 1000 uit 2024, een demomodel met alle toeters en bellen erop. Hiermee al bijna 2000km woon-werkverkeer gedaan en in de planning zit om binnenkort met onze oudste zoon (13) te gaan oefenen om achterop mee te gaan. Een motorvakantie staat nog op de planning. Hopelijk slaat het virus bij hem ook over. Onze zoon van 11 zit nog in de wachtkamer 😊
Leuk om te lezen ikzelf nu 60 lentes jong rij motor vanaf mijn 20ste. Mijn eerste motor honda cb 650 tweede motor honda vt 1100 derde motor honda vt 1100c vierde motor honda africa twin 750 vijfde motor honda pan european st 1100 zesde motor honda ctx 1300 zevende motor honda goldwing 1800 voel ik me nu met een Yamaha super tenere 1200z een beetje een verrader qua merk. Ja je leven veranderd zo gauw je in het zadel zit. Ik weet wel wat je bedoeld met onvergetelijke momenten voor mij zijn dat tt assen, Italië, Zweden, Frankrijk, Tsjechië, En nu sinds mijn vrouw ook haar motorrijbewijs heeft behaald komen er nog hopelijk mooie momenten bij. Geniet zolang het kan.
M.vr.gr. RonQ uit het zuiden des lands
Je rijd met passie en je schrijft met passie leuk om t lezen.
Zelf rij ik bijna al heel mijn leven, na het haken van mijn autorijbewijs direct ook mijn motorrijbewijs gehaald en een motor gekocht dat was 40 jaar geleden …
Mooi verhaal. Ik ben zelf ook met motorrijden begonnen, toen ik al redelijk op leeftijd was. Kinderen willen niet meer mee naar opa en oma. Dus rijles en op de eerste dag regenen bij het leven en toch doorgaan. Inderdaad, je leert andere mensen kennen, je wereld wordt groter en je krijgt een andere kijk op de wereld. Mooie tochten gemaakt, Frankrijk, de Pyereneën, Duitsland, Belgie, Luxemburg en er is nog zo veel moois te zien en te berijden.