Deze mensen maakten van hun passie hun werk. In onze nieuwe serie duiken we in de wereld achter de schermen van de motorwereld. We laten je kennismaken met de mensen die misschien niet altijd in de spotlight staan, maar wél onmisbaar zijn. Van technische talenten tot creatieve krachten — stuk voor stuk hebben zij van hun liefde voor motoren hun werk gemaakt. Ontdek hier hoe veelzijdig de beroepen in de motorwereld zijn.
- Naam:
- Fennie
- Leeftijd:
- 33
- Beroep:
- Productontwikkelaar Jopa in Enter
- Woonplaats :
- Almelo
- Motor:
- Benelli Leonchino
Wat houd je beroep in?
Ik ben onder andere bezig met productontwikkeling voor Rusty Stitches en Jopa MX, én ik verzorg de grafische vormgeving en catalogus voor Jopa. De rode draad? Het ontwerpen van kleding en motorgear.
Het begint vaak met een vraag: er is behoefte aan een nieuw kledingstuk, of er is feedback op een bestaand product dat verbeterd moet worden. Dan duiken we eerst in de collectie: wat hebben we al, en wat mist er nog? Ook kijken we waar het nieuwe item technisch en qua stijl aan moet voldoen.
Daarna begint het creatieve proces. Ik zoek inspiratie, maak moodboards en begin met schetsen in Illustrator. Vaak werk ik meerdere ideeën uit, die ik vervolgens bespreek met het sales team. Zodra we samen een richting gekozen hebben, worden er samples gemaakt.
Die samples gaan we uitgebreid testen: passen, bespreken, eventueel een testrit maken. Op basis van die feedback worden er weer aanpassingen gedaan, en vaak volgen er nog één of twee extra versies voordat we echt tevreden zijn. Zo’n traject – van idee tot eindproduct – kan makkelijk één tot twee jaar duren.
Het is dus echt een proces van teamwork, creativiteit én technische kennis. En het geeft een kick als je uiteindelijk iets ziet liggen in de winkel waarvan je weet: dat hebben wij samen gemaakt.
Hoe het allemaal begon…
Veertien jaar geleden begon mijn avontuur in de motorwereld eigenlijk heel onschuldig — via een stage bij Jopa. Mijn ouders waren allebei fervente motorrijders en reden altijd in Jopa-kleding. Het logo, de kleuren, zelfs de laarzen van mijn moeder — die beelden zitten nog steeds in mijn hoofd gegrift.
Zelf had ik toen mijn motorrijbewijs nog niet, maar het verlangen om ooit zelf te rijden zat er al vroeg in. Toen ik op de stagemarkt zag dat Jopa een vacature open had, voelde het alsof de cirkel rond moest komen. Ik dacht meteen aan die laarzen van mijn moeder — stevig, stoer, en typisch Jopa. Het voelde vertrouwd.
En zo rolde ik erin. Wat begon als een stage, groeide uit tot een passie. Inmiddels ben ik 14 jaar verder, en ik kan me geen betere start wensen dan die herinnering aan de motorlaarzen van mijn moeder.
Wat ik met motoren heb? Alles.
Het begon allemaal in 2016, toen ik eindelijk mijn motorrijbewijs haalde. Mijn allereerste motor? Een Honda Hornet – m’n droommotor. Niet zomaar een keuze trouwens; ik ben opgevoed met Honda. Mijn vader reed Honda, dus het zat er al van jongs af aan in.
Maar vijf jaar geleden kreeg ik een ongeluk – niet levensbedreigend, maar genoeg om me flink aan het denken te zetten. De Hornet werd gerepareerd door m’n broertje, en hij deed dat met liefde en vakmanschap. Toch… het vertrouwen was weg. De helm ging aan de kapstok, de handschoenen in de la. Motorrijden? Even niet meer.
Totdat, zoals dat gaat, het weer begon te knagen. Overal waar ik kwam, zag ik weer motoren. En toen, op een doordeweekse dag, zonder iets tegen iemand te zeggen, stapte ik zomaar een motorzaak binnen. Geen plan, gewoon kijken. M’n oog viel op een Honda Rebel – weer die vertrouwde naam. Maar helaas, die was te klein voor mij. Ik dacht even dat het ‘m niet ging worden…
Tot ik verrast werd met een Benelli Leoncino. Italiaans, stoer, eigenwijs. Ik maakte een proefrit – en dat was het. Verkocht. Twee weken later stond hij op m’n stoep. Sindsdien? Geen moment spijt gehad. De passie is terug, sterker dan ooit. Soms moet je vallen om te voelen hoeveel je ergens van houdt.
Wat heb je nodig qua skills om dit beroep te kunnen doen?
Na mijn opleiding tot stylist en een paar jaar op de kunstacademie wist ik: dit is mijn wereld. Creatief denken, oog voor detail, en vooral: kleding die iets vertelt.
De basis van kleding maken leerde ik op school – patronen tekenen, stoffen kiezen, silhouetten opbouwen. Maar eerlijk? De échte skills, die leer je pas op de werkvloer. Daar ga je pas echt snappen hoe een kledingstuk in elkaar zit, van eerste schets tot laatste stiksel.
Technische tekeningen? Ja, die moet je wel onder de knie hebben. Het klinkt misschien saai, maar het is goud waard als je een idee tot leven wilt brengen. En er zijn opleidingen, zoals de productopleiding in Eindhoven, die je daar goed bij helpen. Maar voor mij was het vooral: gewoon doen. Groeien in het vak. Mezelf blijven uitdagen, blijven leren.
Waarom mijn werk zo leuk is?
Elke dag begint met het idee dat ik iets mag maken. Iets echts. Niet alleen een product, maar iets dat mensen blij maakt – écht blij. Of het nu gaat om een nieuwe motorjas, een slimme accessoire of een stukje rebranding dat onze look helemaal fris maakt, alles draagt bij aan één doel: de motorwereld een stukje mooier én veiliger maken.
Wat het nog mooier maakt? Geen dag is hetzelfde. De ene keer zit ik diep in de details van een nieuw product, de andere keer zitten we met het hele team te brainstormen over een nieuwe campagne of design. En dat team? Jong, enthousiast en vooral: net zo motorverslaafd als ik.
We delen allemaal diezelfde passie. Voor motoren, voor innovatie, en voor het gevoel van vrijheid dat daarmee gepaard gaat. De sfeer op de werkvloer is relaxed, maar gedreven. We willen vooruit, samen. Wat mijn werk zo leuk maakt? Alles eigenlijk.
Wat is je mooiste werk? Waar ben je het meest trots op?
Wat ik nog steeds als iets heel moois beschouw, is de gele jas die ik ooit voor mezelf heb ontworpen. Het begon allemaal met een voorstel op het werk, waarin ik dit ontwerp en deze kleur tussen de andere ideeën plaatste. Tot mijn verrassing werd het goed ontvangen door iedereen, en uiteindelijk kreeg het veel aandacht. Het is bijna bijzonder dat een gele jas zo goed in de smaak viel, want dat is toch een kleur die niet iedereen snel zou kiezen.
Daarnaast ben ik ook trots op een handschoen met een masker die ik heb geïllustreerd, vol met felle kleuren. Het is altijd weer geweldig om te zien dat mensen in het wild, kleding dragen die ik heb ontworpen. Het geeft me echt een voldaan gevoel, te weten dat ik dingen maak die mensen blij maken en die ze zelf ook willen dragen. Die momenten van herkenning, wanneer je iets ziet wat je zelf hebt bedacht, zijn voor mij echt de mooiste beloningen.
Goed bezig mooi opvallend dekeur.
Heel mooi verhaal. Vooral de link tussen wat de ouders deden reden en wat ze zelf nu doet.
Motor rijden is paralytisch aar veel meer een gevoel. Een gevoel wat motorijders onder elkaar begrijpen ook al kun je het niet uitleggen.