Wat als je alles achterlaat en op de motor de wereld intrekt, zonder eindbestemming? Voor Yvonne bleef het niet bij dromen. In dit verhaal neemt ze je mee op zoek naar vrijheid, avontuur en zichzelf.

De ultieme droom

Alles achter je laten en voor onbepaalde tijd op reis gaan met de motor.
De wens om de wereld te zien had ik al, maar na het behalen van mijn motorrijbewijs kreeg die droom een nieuwe vorm. Ik wilde het per motor doen. Ik was toen vierentwintig jaar en had net mijn eerste motor gekocht: een felgele Honda Hornet uit 2002. Ik pakte meteen mijn kans en vertrok voor een maand alleen door Europa. Misschien iets te ambitieus om direct de bergen in te rijden, want soepel ging het zeker niet. Toch gebeurde er iets in mij. Ik voelde me levend. En ik wist dat ik hier meer van wilde.

De jaren daarna maakte ik regelmatig soloreizen op de motor door Europa. Die korte trips waren fantastisch, maar ook vermoeiend. Ik had steeds meer het gevoel dat ik verder wilde gaan. In 2024 vroeg ik twee maanden vrij van mijn werk. Tot mijn verbazing werd het verzoek goedgekeurd. Daarna begon de zoektocht naar een geschiktere motor. De Honda was leuk, maar niet praktisch genoeg. Na veel zoeken en puur toeval vond ik de Moto Morini X-Cape 650. Na twee ritten was ik overtuigd. Ik kocht hem in april en vertrok in mei voor twee maanden naar Griekenland. Voor mij voelde dit als een test. Misschien zou ik het na een paar weken zat zijn. Dat bleek absoluut niet het geval.

Na de reis begon ik serieus na te denken over mijn toekomst. Ik was inmiddels zesentwintig jaar, had een leuke baan met fijne collega’s en een stabiele relatie die uiteindelijk toch niet werkte. Moest ik nu gaan settelen of juist mijn droom volgen?

Na maanden twijfelen nam ik een besluit. Met knikkende knieën en een brok in mijn keel stapte ik het kantoor van mijn leidinggevende binnen. Ik vertelde dat ik ontslag wilde nemen. Tot mijn verbazing reageerde hij begripvol, net als de rest van mijn collega’s. Iedereen was positief. Ze vonden het jammer dat ik wegging, maar ook heel dapper. Ook mijn familie en vrienden begrepen mijn keuze en stonden 100% achter mijn besluit. Ik kreeg veel vragen over mijn plannen, hoe ik het zou aanpakken. Maar eerlijk gezegd wist ik dat zelf ook nog niet precies. Wel had ik genoeg ervaring opgedaan tijdens eerdere reizen. Vanuit dat vertrouwen begon ik mijn voorbereiding.

De voorbereiding

Het plan is simpel: zoveel mogelijk genieten en zo min mogelijk hoeven. Daarom staat niks vast en regel ik dingen onderweg, zoals vignetten, tol en een e-simkaart. Er zijn echter enkele zaken die wél van tevoren geregeld moeten worden, zoals de financiën.

De meest gestelde vraag is vaak: “Hoe ga je dit betalen?” Het komt erop neer dat ik goed ben in sparen. Ik begon op mijn veertiende met werken bij een bollenboer en sindsdien heb ik altijd gewerkt. De afgelopen vijf jaar werkte ik op een laboratorium in een ziekenhuis en heb ik veel diensten gedraaid. Daarnaast deelde ik een appartement met anderen, aangezien een eigen plek in de omgeving van Amsterdam absurd duur is. Ik zette mijn financiën op papier en begon met het creëren van potjes. Ik verwacht dat ik de eerste zes maanden tienduizenden euro’s kwijt zal zijn. Misschien is dat wat optimistisch, maar dat zal ik vanzelf merken. Na die zes maanden wil ik iets anders gaan doen, maar daar vertel ik voorlopig nog niet te veel over. Daarnaast heb ik nog meer verschillende potjes, zoals voor motoronderhoud, gezondheid en een buffer voor als ik terugkom.

Ook heb ik al mijn verzekeringen goed bekeken. In december controleerde ik of mijn zorgverzekering nog wel bij me paste. Ik sloot bovendien een extra zorg-/pechverzekering af voor het geval ik een ongeluk krijg (die ik hopelijk niet nodig zal hebben, maar je weet het nooit). Ook checkte ik mijn motorverzekering en pechhulp. En een belangrijke verzekering die veel mensen vergeten: een goede reisverzekering.

Gezondheid is natuurlijk ook essentieel. Zo ben ik langs het tropencentrum gegaan voor de nodige vaccinaties. Wist je dat FSME veel voorkomt in Europa en wordt overgedragen door geïnfecteerde teken? Het verschil met Lyme is dat de teek het virus meteen kan overdragen. De meeste mensen worden er nauwelijks ziek van, maar als je pech hebt, kun je blijvende klachten krijgen. Dit risico wilde ik absoluut niet lopen.

Wat betreft verblijf: ik wilde vooral gaan kamperen, dus ik bracht uren door op internet om geschikte spullen te vinden. Alles moest compact en betaalbaar zijn. Het kan vast nog compacter, maar het past in mijn tas.

Daarnaast begon ik lijstjes te maken van alles wat ik dacht nodig te hebben: kleding, verzorgingsproducten en gereedschap voor de motor (ook al kan ik er niet veel mee, maar ik heb al een paar schroefjes moeten aandraaien). Ik zette een rij mandjes neer in mijn kamer om alles netjes te sorteren. Die mandjes vulden zich langzaam met spullen.

En dan het moeilijkste gedeelte: alles wat ik niet nodig had in dozen stoppen, weggeven of verkopen. Het was confronterend om afscheid te nemen van spullen die ik ooit belangrijk vond. Bovendien had ik veel afscheidsmomenten met dierbaren, omdat ik niet wist wanneer ik ze weer zou zien.

Het begin

Op 12 mei 2025 vertrok ik. Ik wilde geen groot afscheid, dus besloot ik op een maandag te vertrekken. Ik dacht dat ik het stilletjes zou kunnen doen, maar mijn buren merkten het al op. Ik maakte nog snel een praatje, legde de huissleutel van mijn vader op het aanrecht en deed de deur achter me dicht. En toen vertrok ik, samen met mijn motor en alles wat ik dacht nodig te hebben, richting Luxemburg.

Af en toe bedacht ik een vaag plan, maar dat veranderde ik meestal weer volledig. Als ik het ergens naar mijn zin had, bleef ik er gewoon een paar dagen langer. Dat is het mooie als je geen einddatum hebt. Inmiddels heb ik al van alles meegemaakt. Ik reed adembenemende passen in Zwitserland en Italië, maar zag ook dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Zo reed ik de Sustenpas in Zwitserland, en in een bocht waren motorrijders tegen elkaar aangereden. Dat vind ik altijd heel confronterend. Zeker toen er twee politiewagens, twee helikopters en een brandweerwagen arriveerden. Zulke gebeurtenissen maken me altijd alert. Als motorrijder ben je nu eenmaal kwetsbaar. En ik zie vaak motorrijders die bochten verkeerd inschatten en op de andere weghelft belanden.

Ik was ook bang dat ik me eenzaam zou voelen. Bij eerdere reizen was het soms lastig om contact te leggen met anderen. Tot nu toe gaat dat echter heel makkelijk. Ik kom overal gezellige mensen tegen die openstaan voor een praatje. Zo krijg ik tips over wat ik in de omgeving kan doen of welke wegen prachtig zijn om te rijden. Heel vaak leer je de mensen ook echt kennen. Zo stond ik op een camping in Zwitserland met een Zwitserse man te praten. Hij vertelde dat hij altijd reislustig is geweest en in zijn jongere jaren al op een scooter naar Italië was gereden, met zijn vriendin achterop. Ook had hij een keer alles achter zich gelaten om naar Azië te verhuizen, waar hij Engelse les gaf en zelfs even monnik is geweest.

Onderweg krijg ik ook vaak bewondering voor mijn motor. Weinig mensen kennen het merk, dus raak je al snel in gesprek. Als ik vertel dat ik voor onbepaalde tijd op reis ben, kijken ze vaak verbaasd. Stiekem vind ik dat altijd wel leuk, omdat het een boost geeft aan mijn zelfvertrouwen.

Ik hoor ook vaak dat anderen zo’n reis zouden willen maken, maar het niet durven of er het geld niet voor hebben. Ik geloof echter dat er veel meer mogelijk is dan de meeste mensen denken. Dit was voor mij ook een droom waarvan ik dacht dat hij nooit werkelijkheid zou worden. Toch zit ik hier, op een grasveldje, dit te schrijven. Soms moet je je dromen op papier zetten en kijken wat mogelijk is, stap voor stap.

Veel mensen zeggen dat geld het grootste obstakel is. Daar kan ik alleen maar tegen zeggen: kijk eens goed naar je financiën. Zie waar je kunt sparen en houd je daaraan. Denk bijvoorbeeld aan minder roken, drinken, snacks en frisdrank. Niet uit eten gaan of bestellen, maar zelf koken. Spullen die je al hebt eerst opmaken voordat je nieuwe koopt. Het is niet makkelijk, maar zo is het bij mij wel gelukt. En dat geldt ook voor mijn reis natuurlijk. Hoe zuiniger ik ben, hoe langer deze reis kan doorgaan. En één ding is zeker: ik ben het nog lang niet zat.

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp