Nog nooit ging ik in mijn eentje op motorvakantie, al wil ik het wel graag. In deel 1 nam ik jullie mee in mijn voorbereidingen en overwegingen voor mijn allereerste solo motortripje naar het buitenland. Nu is het tijd om de motor te starten en te gaan!

Deel 1 gemist? Die lees je hier!

Mijn keuze om relatief dicht bij huis in een motorhotel te verblijven, zijn perfect voor mijn eerste trip. De Eifel en het Zwarte Woud zijn twee gebieden waar je ontzettend lekker kan rijden en veel moois kan zien. Met name in het zuidelijke gedeelte van het Zwarte Woud vind je kronkelweggetjes door heuvelachtige – soms zelfs bergachtige – bosgebieden, met kwalitatief geweldig asfalt. Op sommige momenten van de dag is daar zó weinig verkeer, dat ik mij in een post-apocalyptische wereld waan.

De grootste gevaren op de weg zijn dan overstekende dieren of je eigen enthousiasme dat net iets groter is dan je vaardigheden en/of inschattingsvermogen. Toch houd je er elke blinde bocht rekening mee dat er een vrachtwagen om de hoek kan komen op jouw weghelft, want weinig verkeer is nog altijd niet géén verkeer. Zoals een van Quentin Tarantino’s karakters al zei: ‘Assumption is the mother of all f#ck-ups’. Een goed mantra voor een motorrijder.

Wereldse weggetjes

Ik heb de mazzel dat één van die slingerweggetjes op slechts twee kilometer van het hotel te vinden is. Het uitzetten van routes staat garant voor meer van dit werk, maar zelfs op de bonnefooi rondrijden leidt in het Zwarte Woud zelden tot teleurstellingen. Sterker nog: in een stoute bui pak ik een offroad-achtig bosweggetje, waar aan het begin een groot rond bord stond met een rode rand en een wit vlak. Geen idee wat het betekent, keine ahnung. Leuk om even van de gebaande paden te gaan. Uiteindelijk blijkt dat weggetje, geheel onverwacht, uit te komen bij een restaurant dat direct aan de beroemde B 500-weg ligt. Toevallig één van de wegen op mijn ‘bucketlist’. Het triomfantelijke gevoel dat zich dan meester van je maakt is onbetaalbaar. Ik denk dat dit uiteindelijk het leukste is van reizen met de motor: de onverwachte pareltjes en vondsten.

Dingen die je niet van te voren had kunnen bedenken. Of willen. Ik zal op toekomstige trips zeker eens voor de avontuurlijker variant kiezen. Wat ik deze trip vooral ontdek is dat ik erg goed ga op rijden tot het tijd is voor het avondeten. Erg prettig om dan, zonder rompslomp, mijn motor in de garage van een hotel te kunnen zetten, een douche pakken en dan te chillen op een eigen kamer. Een paar keer heb ik zelfs dan nog niet genoeg van het rijden, dus pak ik na het diner de motor nogmaals voor een ritje. Dan maar even geen glas wijn bij de schnitzel. De prachtig belichte plaatjes (ik had niet gek opgekeken als ik Bob Ross ergens langs de weg achter een schildersezel had zien staan) en de rust op de weg zijn dat ‘offer’ dubbel en dwars waard!

De motor

In deel 1 schreef ik nog te twijfelen over de motor waarop ik deze trip zou gaan ondernemen. De keuze ging tussen mijn oude vertrouwde Yamaha FZ1 of de fonkelnieuwe Aprilia Tuareg 660. Het zal je niet verbazen dat ik toch voor de Tuareg 660 heb gekozen, mede ook omdat ik een review mocht schrijven over deze machine. Een moderne, uiterst capabele en comfortabele motor, die zich op alle terreinen thuis voelt. Voorzien van alle denkbare elektronica, in tegenstelling tot mijn FZ1 uit 2007. Ik voelde me meteen thuis op deze motor en heb geen moment het idee gehad dat de motor te weinig power had of dat deze teveel op offroad gericht was. Heerlijke bike! Benieuwd naar de complete review? Die lees je hier.

Alles naar wens!

Tot nu toe ging er eigenlijk weinig fout; mijn voorbereidingen waren redelijk on point. Het Zwarte Woud is grotendeels een motorparadijs. Het geperforeerde leren pak is natuurlijk wel warm met de zon er vol op, maar ik vind het een fijn gevoel om goed beschermd te zijn. Zeker aangezien mijn rijstijl vrij sportief is. De Aprilia stelde me overigens ook op dat vlak niet teleur, terwijl ik mijn FZ1 met 150 pk gewend ben. Wel is het even wennen aan de langere veerweg die bij een ADV hoort, waardoor de motorfiets wat anders stuurt dan een naked of sportmotor.

Een regenpak en een fles water is eigenlijk alles wat ik dagelijks meeneem in de tailpack. Meer heb ik niet nodig. Een plek voor koffie of lunch is soms even zoeken in het Zwarte Woud, maar als het te lang duurt voor je iets tegenkomt is er altijd nog Google.

Qua routes heb ik per dag gekeken waar ik heen wilde en zelf een route uitgestippeld met My Route App of Calimoto. De laatste zoekt zelf de kronkeligste wegen voor je uit tussen begin- en eindpunt. Ik heb me geen moment verveeld!

Gaststätte

Of ik nog tips heb voor anderen die voor het eerst in hun eentje op pad gaan per motor? Nou, met name hotel ‘Anker’ in Simmersfeld is een aanrader. Spotgoedkoop, niet erg modern maar zeer netjes. Bernd (R nineT eigenaar en fervent motorrijder) en zijn vrouw, de Nederlandse Lucy, doen er alles aan om het zo fijn mogelijk te maken voor hun gasten. De eerste dag kom ik pas vrij laat in de avond aan, omdat een bezoek aan de stad Trier (leuk en mooi) op de heenweg wat uitliep. Ik kom echter aan op de rustdag van de hotelfamilie, dus eigenlijk zijn ze gesloten. Iets wat in deze regio nog echt gerespecteerd wordt.

“Heb je al wel gegeten?”, is één van Bernds eerste vragen als ik aankom. Met mijn mentaliteit van een stadsjongen antwoord ik: “Nee, maar ik haal hier in de buurt wel ergens wat”. Bernd: “Hier is nergens meer iets te halen binnen een straal van 50 km. Als jij je motorkleding even verruilt voor iets comfortabels, dan wachten we beneden op je met de auto. We gaan pizza eten in een restaurant, ongeveer een uurtje rijden.” En zo geschiedde. Voor mij was dit verblijf de meest persoonlijke en vriendelijke hotelervaring ooit. Veel motorrijders weten deze toffe plek te vinden. Als er iets met je motor moet gebeuren, van nieuwe banden tot verse olie, kan Bernd je er zelfs mee helpen in zijn garage.

Der Ring

Hoewel het contractueel is vastgelegd dat ik met deze persmotor niet mag deelnemen aan races of rijden op een circuit, rij ik toch naar de Nürburgring om even te gaan kijken. Ik had vooraf al besloten dat het met mijn gebrek aan circuitervaring wel eens een hele vervelende draai aan mijn vakantie zou kunnen geven als ik die Bahnstrecke op zou gaan. Maar ook op mijn eigen motor zou ik niet gauw aan de ‘touristenfahrten’ meedoen.

Nog los van je eigen skills: de M3’s, AMG’s en 911’s die je voorbij zoeven worden vaak bestuurd door mannen (en vrouwen) met soms weinig ervaring en een flinke dosis zelfoverschatting, laks kijkgedrag en onvoorspelbare lijnen. Je zal echt niet de eerste zijn die uitglijdt over een spoor van olie of koelvloeistof dat een voorganger met een matig onderhouden bolide heeft uitgezet. Op veel plaatsen is er geen brede grindbak waarin je gecontroleerd tot stilstand kunt komen. Vaak ik er enkel een muur met stalen golfplaten of een rij bomen die vrij dicht langs het asfalt staan en slechts middels een hek of vangrail van de baan gescheiden zijn. Maar, wie weet. Ooit. Mijn bloed staat erom bekend te willen kruipen waar het niet gaan kan.

Meer of minder?

Al met al kijk ik terug op een geweldige trip die in alles voldeed aan mijn dromen en wensen. Hoewel ik het heerlijk vond om alleen te zijn en alles zelf te beslissen, heb ik ook een paar dagen getoerd met een Nederlandse hotelgast die op een GS reed. Gillian, bedankt voor de gezelligheid!

Je maakt makkelijker contact als je alleen bent, dus eenzaamheid is niets om bang voor te zijn als je alleen op reis gaat. Die vrijheid en de hele dag genieten van het rijden in de prachtige natuur en alle toevallige, onverwachte belevenissen… Dat smaakt naar meer!

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp