Tien over vijf, tijd om naar huis te gaan. Voor wie fysiek werk heeft, kan het makkelijk zijn om het ‘werk’ op het werk te laten. Maar als de spanning dagelijks hoog oploopt, dan is het in sommige gevallen lastig om toch druk af te blazen. Een geheim dat wij motorrijders al lang in de smiezen hebben dat daarbij helpt: je hoofd leegrijden.
Uit een onderzoek van TNO blijkt dat ongeveer 1 op de 5 werknemers enkele keren per maand of vaker burn-outklachten ervaren op werk. Werkgerelateerde stress is daarmee hard op weg om de meest voorkomende beroepsziekte te worden. Bijna wekelijks interview ik motorrijders van alle soorten, maten en leeftijden. Dat doe ik bijvoorbeeld voor onze rubriek Mijn Motor & Ik, maar ook voor allerhande andere teksten of producties voor Motorrijders.nl. Wat me daarbij opvalt is dat motorrijders op de vraag: ‘wat is het dat je zo aantrekt in het motorrijden’, bijna steevast hetzelfde antwoord geven. In zo’n beetje negen van de tien gevallen is de reactie iets in de trend van: “de vrijheid, maar vooral je hoofd leeg kunnen maken”.
Leeghoofden
Als je dat zo hoort, zou je de conclusie kunnen trekken dat motorrijders stuk voor stuk als een stel leeghoofden rondrijden. En oké, voor sommige figuren gaat dat misschien ook wel op, maar voor het leeuwendeel geldt het tegendeel: zij kiezen er bewust voor om hun volledige aandacht te richten op deze intensieve bezigheid. En daarmee creëer je juist ruimte in je hoofd. Wie motorrijdt, heeft over het algemeen namelijk weinig hersencapaciteit over om zich met triviale dingen als werk of relatie bezig te houden. Daar is geen diepgravend onderzoek voor nodig: doordat je aandacht moet hebben voor het verkeer, het wegoppervlak en de route, overlaad je jouw hoofd eigenlijk met indrukken en prikkels waardoor andere zorgen naar de achtergrond worden verwezen. Als de rit dan ook nog plezierig is en door een mooie groene omgeving loopt, zorgt dat in de meeste gevallen voor een positief gevoel. Stressvermindering dus, omdat het goed voelt. Tank vol, kop leeg.
Lees ook: De reis is zoveel mooier als je er de tijd voor neemt
Maar, daarin schuilt dus ook direct een keerzijde, want wie stress ervaart, valt sneller emotioneel uit naar zichzelf of anderen. En dat kan in een stressvolle omgeving – zoals de avondspits rondom een grote stad – ook verkeerd uitpakken. Woede in het verkeer, road rage, is nooit een goed idee – maar zeker niet als jij de zwakkere verkeersdeelnemer bent. Ik ken mezelf als iemand die niet goed tegen onrecht in het verkeer kan. Een automobilist bijvoorbeeld die toch nog wél even invoegt recht voor mijn neus, waardoor ik hard in de ankers moet. Vaak ben ik in zo’n moment ruimdenkend genoeg om de ‘fout’ bij mijzelf te leggen. Ik zou immers moeten weten dat iemand in zo’n dikke bak ieder gaatje gaat benutten en mij als motorrijder waarschijnlijk niet eens ziet. Maar soms, als het een lange, zware dag is geweest, kan ik het dan niet verkroppen om toch een zeker gebaar te maken. Bijvoorbeeld wanneer ik bij het volgende verkeerslicht naast de beste heer of dame sta.
Laat ‘m ook gerust staan
Is dat een teken van zwakte? Misschien. Nogmaals, ik zou beter moeten weten. Maar met een ‘volle kop’ zijn dat soort kwesties toch vaak voeding voor een negatieve stemming. Als je van jezelf weet dat je daardoor minder lekker op de motor zit kan dat ook een reden zijn om je route of tijdstip van de rit hierop aan te passen. Door de avondspits te vermijden en op kalmere wegen te rijden, hervind je dan weer het plezier en je kalmte. En blaast de stoom daadwerkelijk uit je oren? Dan kun je beter een rondje gaan wandelen door het bos dan je helm uit de kast te vissen en opgenaaid aan het verkeer deel te nemen.
Foto’s: MotoMondo – Target Press; Tom Haanstra & Pien Meppelink
Tja heel herkenbaar dat je rijdt op een (snel)weg en ruimte laat tussen jou en je voorganger om te kunnen remmen en er piept er snel weer een tussen. Ben ik relaxed dan denk ik “ga jij maar” maar ben ik moe (aan het worden) dan heb ik de neiging om er naast te gaan rijden en de chauffeur eens vernietigend aan te kijken.
Soms als ik in de ogen van een andere weggebruiker mij niet goed gedraag wordt er direct luid getoeterd, Ik zelf ben meestal te verbouwereerd om gelijk op de claxon te drukken als het mij overkomt.
Mocht ik zo’n momentje in het verkeer hebben, dan is het hooguit even een armgebaar (geen vinger) en klaar. Bij het verkeerslicht of kruispunt 100 meter verder is het voor mij al afgedaan.
Wij zijn allemaal mensen en kunnen fouten maken. Alleen sommigen maken er misbruik van.