Op een gewone zaterdagmiddag in oktober 2020 veranderde het leven van motorrijder Sander uit Schagen volledig. Een ernstig ongeluk leidde tot een langdurig, zwaar revalidatietraject vol complicaties. Toch reed hij vier jaar later opnieuw motor, met meer vastberadenheid dan ooit.
Motorrijden is voor mij altijd vrijheid geweest. Maar na dit alles betekent het nog veel meer. Het is voor mij het ultieme bewijs dat je, ondanks alles, terug kunt komen. Dat je iets kunt herpakken wat je dacht kwijt te zijn.
Dit is geen zielig verhaal. Dit is een verhaal over doorzettingsvermogen. Over keuzes maken. Over nooit opgeven, ook niet als je lichaam er anders over denkt.
En vooral: over de liefde voor de motor, die ondanks alles gebleven is.
Opgeven stond niet op m’n lijstje, ik moest en zou weer rijden
Voor motorrijders is vrijheid vaak een gevoel. Voor Sander werd het een doel.
Na een zware periode van herstel, waarin niets meer vanzelf ging, hield hij zich vast aan één gedachte:
Ik ga weer rijden.
Het was geen simpele droom of nostalgische hoop. Het was een besluit. Iets wat diep vanbinnen zat. Terwijl zijn lichaam nog vocht om de meest basale dingen weer op te pakken, bleef dat beeld van gas geven, schakelen, onderweg zijn, in zijn hoofd rondspoken.
“Ik had dagen dat ik woest was. Dagen waarop ik na een kwartier nog steeds m’n veters niet dicht kreeg en het liefst alles kapot wilde gooien. Maar ik wist ook: als ik opgeef, stopt het daar. En dat was nooit een optie.”
De kracht zat in de kleinste momenten
De mensen om hem heen zagen vooral wat er allemaal níét meer ging. Sander koos ervoor om te kijken naar wat er wél lukte. Zijn vader gaf hem daarvoor de woorden die bleven hangen:
“Haal kracht uit de kleinste dingen die wél lukken.”
En dat is precies wat hij ging doen.
Voor het eerst zelfstandig weer zijn schoenen aan kunnen trekken. De drempel van zijn huis overstappen. Zichzelf aankleden. Het zijn momenten die voor veel mensen niks voorstellen, maar voor Sander waren het overwinningen. Steeds een stapje dichter bij de vrijheid die hij zo miste.
Wat hem hielp, was dat hij van nature iemand is die doorzet. Jarenlang trainde hij vijf keer per week in de gym. Niet alleen omdat het fysiek goed voor hem was, maar omdat het hem mentaal sterk maakte. Toen hij weer terug de sportschool in kon (met aanpassingen en hulp) voelde hij zich voor het eerst weer een beetje zichzelf.
“De gym is voor mij altijd meer geweest dan een plek om te trainen. Het is een plek waar je alles even achter je laat. Waar je werkt aan jezelf, stap voor stap. Daar vond ik mezelf terug.”
De zoektocht naar de juiste motor
Toch bleef één ding boven alles hangen: hij wilde weer rijden. Maar hoe? Hij wist dat hij fysiek niet alles meer kon. Zijn heup was beperkt, zijn linkervoet functioneerde niet meer zoals vroeger. Een standaard motor met handkoppeling en schakelpedaal was uitgesloten. Maar stoppen? Geen denken aan.
“Ik ben gaan kijken naar wat er wél kon. En toen kwam ik uit bij de Honda Rebel 1100 DCT. Lage zithoogte, dus ik hoefde mijn been niet onhandig over een hoge tank te zwaaien. En dankzij de automatische versnellingsbak kon ik rijden zonder mijn linkervoet te gebruiken. Dat was precies wat ik nodig had.”
Hij vond een model uit 2023, met nog geen 3.000 kilometer op de teller. De motor was praktisch nieuw, maar Sander maakte hem direct eigen.
“De voetsteunen hebben we iets verlaagd, zodat ik minder spanning op mijn heupen heb. Verder heb ik de spiegels vervangen, en er zit nu een Vance & Hines einddemper onder. Dat geluid? Puur genieten. Het klinkt rauw, zoals ik me voel. Geen geneuzel, gewoon gas.”
Het moment dat hij weer reed
En toen kwam het moment. De eerste rit. Geen grote afstand, geen spectaculaire bocht, geen snelweg maar dat deed er niet toe.
“Toen ik voor het eerst weer op die motor zat, voelde het alsof ik thuiskwam. Alles wat ik verloren had, alles waar ik zo hard voor had gewerkt… het viel op z’n plek. Ik voelde weer wie ik was. Geen patiënt, geen revalidatieproject. Gewoon Sander. Motorrijder.” Die eerste kilometers brachten tranen. Niet van verdriet, maar van opluchting. Van trots. Van pure emotie.
“Ik ben niet terug bij af: ik ben verder”
Vandaag rijdt Sander weer. Niet dagelijks, niet eindeloos ver, maar wel met volle teugen. Elke rit is een overwinning, elke start is een reminder van wat hij overwonnen heeft.
“Ik ben niet meer de oude. Maar misschien is dat maar goed ook. Ik heb mezelf op een andere manier leren kennen. En als ik nu op de motor stap, weet ik dat ik alles zelf heb teruggepakt. Niet dankzij geluk, maar door keihard te knokken.”
De Rebel is meer dan een motor voor hem. Het is het bewijs dat je niet hoeft op te geven als het tegenzit. Dat er altijd wel een manier is, als je maar blijft zoeken.
“Wat mij betreft is motorrijden niet alleen vrijheid. Het is herstel. Het is controle. Het is leven.”
“Ik heb een tweede kans gekregen, daar rijd ik nu bewuster én dankbaarder mee”
Sinds ik weer op de motor zit, merk ik dat mijn rijstijl veranderd is. Niet radicaal, maar wél voelbaar.
Ik rijd nog steeds met plezier, nog steeds met liefde voor de weg maar wél iets defensiever dan vroeger.
De automaat en de flippers op het stuur van mijn Honda Rebel 1100 DCT helpen daar ook bij. Ik hoef minder met schakelen bezig te zijn en kan me volledig focussen op het verkeer om me heen. Meer overzicht, meer rust, en dus ook: meer controle. Ik laat tegenwoordig niks meer aan het toeval over. Elk kruispunt, elke bocht, elk moment: ik probeer altijd een stap voor te zijn.
Het is geen angst of onzekerheid. In tegendeel zelfs dit seizoen voel ik me weer zelfverzekerd. Sterker nog: ik geniet misschien wel meer dan ooit. Waar ik vroeger nog wel eens gehaast of impulsief reed, zit ik nu met een soort kalme overtuiging op de motor. Niet om te bewijzen wat ik kan, maar omdat ik wéét wat ik kan en vooral: omdat ik weet wat het me waard is.
De Rebel is ook geen racer. Geen motor waar je met je knieën over het asfalt jaagt. Het is een relaxte machine, met karakter en controle. Past precies bij hoe ik nu rijd, en bij wie ik nu ben.
Ik heb (bij hoge uitzondering) een tweede kans gekregen. Niet alleen om te rijden, maar om überhaupt te kunnen leven zoals ik dat wil. En ik heb daar keihard voor moeten werken. Die kans laat ik me dus nooit meer afpakken.
Motorrijden is voor mij geen vlucht of snelheid. Het is vrijheid met focus.
En dat voelt beter dan ooit.
