Sommige motorrijders dromen al van jongs af aan van snelle machines. Voor Dirk Spijkers liep het totaal anders. Pas rond zijn 42e stapte hij serieus in de wereld van het motorrijden en inmiddels is het uitgegroeid tot een passie die zijn leven compleet heeft veranderd. Vanuit Zürich rijdt hij tegenwoordig door de Alpen op zijn customized Triumph Scrambler 1200 XE én bouwt hij aan een community voor liefhebbers van modern classics: Coffee Racers Zurich.
Van Nederland naar New York en uiteindelijk Zürich
Meer dan veertien jaar geleden verruilde Dirk samen met zijn vrouw Nederland voor de Verenigde Staten. Ze woonden jarenlang in New York voordat werk hen uiteindelijk naar Zwitserland bracht. Wat begon als een internationale stap, groeide langzaam uit tot een nieuw thuis.
“Toch neem ik uit Nederland nog altijd iets belangrijks mee,” vertelt hij. “Die bekende Nederlandse directheid heeft me in internationale omgevingen juist geholpen.”
Zowel New York als Zürich zijn volgens hem steden waar internationale netwerken vanzelf ontstaan. Tegelijkertijd merk je als buitenlander ook dat volledige integratie niet altijd vanzelfsprekend is. Juist daardoor werd het sociale aspect later ook belangrijk binnen zijn motorhobby.
Een late start op de motor
Motorrijden speelde lange tijd nauwelijks een rol in zijn leven.
“Het was nooit een jongensdroom,” zegt hij eerlijk. “In Nederland was ik er niet mee bezig en in New York eigenlijk al helemaal niet.”
Pas tijdens de coronaperiode veranderde dat. Zoals bij veel mensen ontstond de behoefte om iets nieuws te leren. En wonen in Zürich, met de Alpen praktisch in de achtertuin, gaf het idee van motorrijden ineens enorme aantrekkingskracht. Een specifiek moment waarop hij besloot zijn rijbewijs te halen was er niet. Het begon met interesse in motoren, merken en customizing.
“Eigenlijk werd ik niet alleen verliefd op het rijden, maar ook op de motor als object.”
Het Zwitserse rijbewijs: streng maar effectief
Het Zwitserse systeem verraste hem behoorlijk. Na een oogtest kreeg hij vrijwel direct een leerlingrijbewijs waarmee hij zelfstandig de weg op mocht.
“Dat klinkt heel toegankelijk, maar er wordt ook enorm veel eigen verantwoordelijkheid verwacht.”
Binnen een bepaalde periode moeten verplichte cursussen worden gevolgd en daarna begint het echte werk: maandenlang zelfstandig oefenen. Het examen zelf noemt hij streng. Eerst voertuigbeheersingsoefeningen, daarna pas de openbare weg. En in Zürich zit de examinator zelfs achterop de motor tijdens het praktijkgedeelte.
Zijn eerste twee examenpogingen mislukten door kleine fouten.
“Achteraf ben ik blij dat het zo streng was. Het dwong me echt ervaring op te bouwen.”
Waarom Zwitserland een motorparadijs is
Wie ooit in Zwitserland heeft gereden, begrijpt direct waarom Dirk zo enthousiast is.
“Binnen een half uur vanuit Zürich zit je al tussen heuvels en meren. Niet veel later sta je midden in de Alpen.”
Volgens hem klopt het romantische beeld van motorrijden in Zwitserland volledig.
“Je rijdt langs diepblauwe meren, door kleine bergdorpen en over passen met uitzicht op besneeuwde toppen. Soms kijk je om je heen en denk je: dit kan toch niet echt zijn.”
Een perfecte rit hoeft voor hem niet extreem lang te zijn. Vaak rijdt hij anderhalf tot twee uur richting een mooie lunchplek. Een favoriete route loopt via het Zugermeer, Andermatt en vervolgens richting Flims in Graubünden.
De liefde voor Triumph en customization
Met zijn lengte van 1,97 meter vielen veel motoren automatisch af. Een grote adventure bike wilde hij niet, maar hij zocht wel iets met karakter. Uiteindelijk viel zijn oog op de Triumph Bonneville T120.
“Die combineerde historie, een tijdloos ontwerp en een vergevingsgezind rijgedrag.”
Wat begon met andere spiegels groeide langzaam uit tot een serieus project. Een tail tidy, een ander zadel en uiteindelijk een Zard-uitlaat die volgens Dirk “de complete beleving van de motor veranderde.”
“Iedere keer dat ik hem start, krijg ik een glimlach.”
Toch bleek de Bonneville uiteindelijk simpelweg te klein.
“Na een uur moest ik vaak stoppen om mijn benen te strekken. En eerlijk gezegd zag het er soms een beetje uit alsof ik op een speelgoedmotor zat.”
De overstap naar de Triumph Scrambler 1200 XE voelde direct beter.
“Hoger, ruimer, comfortabeler. Ik paste er fysiek gewoon perfect op.”
Coffee Racers Zurich: meer dan alleen een motorclub
Dat customization-virus werd uiteindelijk ook de basis voor Coffee Racers Zurich. Dirk merkte dat hij in Zürich nauwelijks een community kon vinden rondom modern classics en custom builds.
“Ik zag veel sportmotoren, adventure-rijders en Harley-groepen, maar weinig mensen die dezelfde passie hadden voor modern classics, design en customization.”
Daarom besloot hij zelf iets op te zetten. Niet als formele motorclub, maar juist als een laagdrempelige community waar motorrijden, koffie en sociale ontmoetingen samenkomen.
Coffee Racers Zurich richt zich vooral op liefhebbers van modern classics: Triumphs, Moto Guzzi’s, BMW heritage-modellen en customized builds met karakter. De sfeer moest bewust internationaal worden.
“Zürich is enorm internationaal. Ik wilde een groep creëren waar Engels gesproken wordt en waar mensen uit verschillende landen zich welkom voelen.” Via social media zijn de eerste aanmeldingen al binnen en plannen we binnenkort onze eerste gezamenlijke rit.
Het draait niet alleen om het rijden “Motorrijden geeft focus en rust. Je bent volledig aanwezig in het moment. De koffie afterwards is het sociale gedeelte: ervaringen delen, praten over motoren en nieuwe routes plannen.”
Volgens Dirk groeit de modern-classic scene in Zwitserland opvallend snel. Vooral tijdens evenementen zoals de Distinguished Gentleman’s Ride ziet hij hoeveel bijzondere builds er inmiddels rondrijden.
“Ik heb soms zelfs het gevoel dat je hier relatief meer modern classics ziet dan in Nederland.”
Motorrijden als mentale reset
Toch draait motorrijden voor hem uiteindelijk niet om prestaties of extreme reizen.
“Het geeft me vooral vrijheid en helpt me los te komen van werk en dagelijkse drukte.”
Misschien is dat ook precies waarom zijn verhaal zoveel mensen aanspreekt. Want Dirk begon pas rond zijn 42e met motorrijden. Het bewijs dat je nooit te laat bent om een compleet nieuwe passie te ontdekken.
“Zolang je fysiek en mentaal fit bent en bereid bent tijd en energie erin te steken, kan motorrijden op iedere leeftijd een geweldige hobby zijn.”
Dromen voor de toekomst
De toekomstplannen? Die zijn er volop. Een roadtrip via Duitsland naar Nederland staat hoog op zijn lijstje, net als Scandinavië. En ook de Scrambler is nog lang niet af.
“Ik wil uiteindelijk de tank in een volledig eigen kleurstelling laten spuiten. Dat is voor mij de ultieme vorm van customization. Dan wordt de motor echt uniek.”
En Coffee Racers Zurich?
“Ik hoop dat het over vijf jaar een echte community is waar mensen zich thuis voelen. Relaxt, toegankelijk en vol liefhebbers die dezelfde passie delen.”
Goed verhaal Dirk ! Heb je ook connectie met de Ace Cafe in Zurich of zit die in Luzern ?
Ik ben trouwens de redacteur van de Triumph Owners Club Nederland en kan dit stukje plaatsen in ons clubblad Tiger als je het leuk vind 🙂
Ik vind dit ook een prachtig verhaal. Na 10 jaar zijspanrijdenvan een 500 naar een 1100 Bmw. rij ik nual een jaar ROYAL ENFIELF 350cc Hunter..
Ik hoop het nog lang vol te houden, ben nu 80 jaar.
Dank voor het leuke artikel!
Voor degene die wil connecten, mijn insta is ‘coffeeracerszurich’.
Goed verhaal Dirk ! Heb je ook connectie met de Ace Cafe in Zurich of zit die in Luzern ?
Ik ben trouwens de redacteur van de Triumph Owners Club Nederland en kan dit stukje plaatsen in ons clubblad Tiger als je het leuk vind 🙂
Dank voor je reactie Wilco!
De Ace Cafe zit in Luzern. Daar ben ik nog niet geweest, dus moet ik nog zeker gaan kijken. Voel je vrij om het stukje ook te plaatsen in je clubblad. Alleen maar leuk.
Groet,
Dirk