De eerste motorreis van het seizoen voelt altijd als opnieuw beginnen. Alles weer inpakken, de motor startklaar maken en dat moment waarop je de bergen in rijdt en alles weer klopt. Dit jaar begint het seizoen meteen sterk: de Dolomieten.
Eerste motorreis van het seizoen
De eerste motorreis van het seizoen voelt altijd als opnieuw beginnen. Alles weer inpakken, de motor startklaar maken, en dat moment waarop je de eerste kilometers rijdt en alles weer klopt. Dit jaar begint het seizoen meteen sterk: de Dolomieten.
Een gebied dat alles in zich heeft wat motorrijden mooi maakt. Hoge passen, smalle bergwegen, stille valleien en dat constante gevoel dat achter elke bocht weer iets nieuws wacht. De BMW G650 XCountry mag weer mee op de Airtrailer, dit keer achter een nieuwe trekcombinatie met een Dacia Duster 4WD. Een kleine maar duidelijke upgrade in comfort, al blijft het altijd even spannend hoe zo’n nieuwe combinatie zich houdt op lange ritten.
De voorbereiding zit vol van die typische reisdingen: stekkers die van 7 naar 13 polig moeten worden omgebouwd, kabels die net te kort blijken en een trailer die nog precies moet worden afgesteld. Het hoort erbij, je vertrekt nooit helemaal “af”.
Onderweg: van tussenstop naar Alpenmodus
De reis begint vroeg en met een duidelijke bedoeling: doorpakken richting het zuiden. Onderweg zit nog een korte stop in Bonn, waar 3D-geprinte onderdelen worden afgegeven bij een BMW Funduro-rijder. Zo’n moment dat even losstaat van de reis, maar tegelijk precies laat zien hoe klein de motorwereld eigenlijk is.
Daarna begint het echte doorrijden. Het Ruhrgebied dat zich langzaam vult met verkeer, regen die zich de hele dag blijft mengen met asfalt, en die typische Duitse snelwegetappes waar je vooral meters maakt. Bij Oberhausen staat het al vroeg vast, en verder richting de Brenner wordt het beeld niet veel beter: vrachtverkeer, files bij het Lueg-viaduct en een rit die meer geduld vraagt dan snelheid.
80% van de dag rijdt in de regen. Niet romantisch, wel echt.
Toch zitten er van die kleine herkenningspunten in. Een Nederlandse motorrijder op een BMW K1200S die meerdere keren voorbij komt en duidelijk op tempo rijdt, maar ook vaker moet tanken dan de rest. Een tankstop later bij Reutte voelt zelfs een beetje als déjà-vu, alsof je precies hetzelfde moment vorig jaar eerder al eens hebt gehad tijdens de BMW Motorrad Days.
Penser Joch als symbolisch begin
De Passo Penserjoch vormt het eerste echte ankerpunt van de reis. Niet alleen omdat het een mooie pas is, maar ook omdat deze plek een persoonlijk verhaal heeft: de motor is hier in een eerder leven al eens geweest bij de vorige eigenaresse. Zo krijgt deze eerste bergpas meteen iets van een hernieuwde kennismaking, alsof het seizoen hier echt officieel begint.
Vanaf dat moment verandert ook het ritme van de reis. De vlakke aanloop maakt plaats voor stijgende wegen, scherpere bochten en een landschap dat je steeds meer richting het rijden zelf trekt.
Brixen en het eerste echte berggevoel
In Brixen komt alles samen: Jugendstil gevels, smalle straatjes en het Domplein waar drie kerken naast elkaar staan. Het soort plek waar je makkelijk langer blijft hangen dan gepland.
Maar het echte motorland zit buiten de stad. Via de bergwegen richting Chiusa en verder het Eisacktal in wordt het landschap meteen anders. En daar, tussen die hellingen vol bloeiende appelbomen, begint het seizoen pas echt.
Die bloesem maakt alles zachter. Wit en lichtroze tegen nog koude bergtoppen. Het is precies dat contrast dat je alleen in het voorjaar in de Alpen hebt en het maakt elke kilometer net iets beter.
De Dolomieten in hun echte vorm
Zodra Chiusa achter je ligt, verandert alles. De wegen worden smaller, het verkeer dunner en de bochten serieuzer. Via Valdurna en verder richting Penser Joch en Passo Giovo laat de regio zich stap voor stap zien.
Het is rijden in lagen. Soms achter een kleine groep motorrijders die net iets sneller gaan, soms volledig alleen met alleen het geluid van de motor en het dal onder je. En precies daartussenin zit het plezier.
Niet alles gaat volgens plan. Een navigatiefout brengt je onverwacht op een smalle bergweg achter een veevoertruck. Krappe haarspelden, nauwelijks ruimte, en een tempo dat wordt bepaald door het voertuig voor je. Het is niet het mooiste stuk van de dag op papier, maar achteraf wel één van de meest memorabele.
Rijden dat je bijblijft
De echte kracht van deze eerste dagen zit in de afwisseling tussen bekende passen en onverwachte vondsten.
De Passo Manghen bijvoorbeeld. Smal, technisch en zonder veel verkeer. De noordkant vraagt aandacht: scherpe bochten, ritme houden, niet te veel tempo verliezen. Het is een weg die je dwingt om echt te rijden, niet om er snel doorheen te komen.
Nog sterker is de Tiroler Kaiserjägerstraße. Een historische bergweg met smalle tunnels en uitzichten over het dal en het meer van Caldonazzo. Je rijdt hier niet alleen door de bergen, maar ook letterlijk door een stuk geschiedenis heen. De weg is smal, soms bijna ongemakkelijk stil, en dat maakt het juist bijzonder.
En dan Val Frenzela. Geen bekende naam op de grote kaarten, maar misschien wel een van de mooiste verrassingen van de reis. Een reeks van 22 haarspeldbochten die je diep een canyon in brengen, tussen hoge rotswanden die steeds dichter op elkaar lijken te komen. De stilte daar beneden is bijna tastbaar. Geen drukte, geen verkeer: alleen de motor, het dal en het gevoel dat je even loskomt van alles.
Herfsttip: Cultuur tussen de passen door
Mocht je de Dolomieten willen bezoeken in een ander Jaargetij dan is er naast al dat rijden ook ruimte voor de andere kant van de Dolomieten. In Terenten brengt de Almabtrieb het dorp tot leven met versierde koeien, muziek, oude tractoren en een sfeer die precies laat zien hoe sterk traditie hier nog aanwezig is. De Almabtrieb is een eeuwenoude traditie in de Alpen waarbij het vee, voornamelijk koeien, aan het einde van de zomer van de bergweiden terug naar het dal wordt gebracht. In het voorjaar trekken de dieren juist omhoog naar de hoger gelegen almen, waar ze de hele zomer vrij rondlopen en grazen. Zodra de herfst nadert en het weer omslaat, begeleiden de boeren hun kuddes weer naar beneden. Wat ooit puur praktisch boerenwerk was, is tegenwoordig uitgegroeid tot een sfeervol dorpsfeest, waarbij de dieren vaak feestelijk worden versierd en de terugkeer gepaard gaat met muziek en traditie.
Daarnaast zijn er de aardpiramides, de kabelbaan naar de Gitschberg en de uitstapjes naar Brixen en Bolzano. Van rustige bergpaden tot levendige pleinen en markten: alles ligt hier binnen relatief korte afstand, maar voelt toch elke keer als een andere wereld. Mocht je in oktober gaan dan mag je het Appelfeest in Schab zeker niet missen.
Een begin dat voelt als hoogtepunt
Aan het eind van deze eerste motorreis van het seizoen blijft vooral één gevoel hangen: dit was geen opwarmer, maar meteen een volwaardige start. Geen perfecte planning, wel perfecte momenten. Geen rechte lijnen, maar routes die zich onderweg vormen.En met de appelbloesem in volle bloei krijgt alles net dat extra laagje licht dat deze tijd van het jaar in de Alpen zo bijzonder maakt.
De Dolomieten doen wat ze altijd doen. Ze zetten de toon. En deze keer is die meteen raak.
Al verscheidene keren mogen komen. Is een geweldig gebied om te rijden en sturen. De KaiserJager strasse is goed te doen , gewoon opletten en anticiperen.
De passen zijn heerlijk om te rijden , vergeet Passo di Giaua niet ook heerlijk van beide zijdes. Maar vooral zij die gaan geniet en beheers .
Mooi verhaal.
In mei ga ik (als gepensioneerde met alle tijd) op de Moto Guzzi 2 wkn naar de Dolomieten. Zoveel mogelijk snelweg vermijden, zoveel mogelijk alpenpassen rijden en genieten.
Diverse routes vanuit het hotel op de TT o.a. de Tzimmeljoch en de Stelvio..
Ik heb de Stelvio nu 3 keer gereden, Een aanbeveling: rij hem van west naar oost.
Reden: dan heb je veel beter zicht op de krappe U-turns op het meest bekende deel: je komt dan van boven en kan beter zien of er tegenliggers zijn. De andere kant uit is dat zicht er nauwelijks, ondanks het ruime aansnijden van de rechtse bochten, kom je toch op de verkeerde weghelft terecht omdat die weg heel smal is. Doe er je voordeel mee en veel plezier.
8 dgn verbleven in hotel Lory in Molveno (It.). De eigenaar heeft 20 uitdagende motorroutes beschikbaar. Een 7tal heb ik gereden. Werkelijk een jongensdroom. Doel was de Stelvio en de Timmelsjoch (2540m) te rijden. Deze bleken de eerste dagen door sneeuwval nog gesloten. Uiteindelijk de Timmelsjoch op de terugweg kunnen rijden. De Dolomieten zijn indrukwekkend. Echter ook Duitsland is (als je de snelweg vermijdt) bijzonder om te doen.
Prachtige reis Staat mij te wachten in juni voor 7 dagen naar Levico >Therme
Boezemt mij toch wel een beetje schrik de KaizersJagerstrabe Ik rij met BMW 1200 RT Lc Heb wel al vele bergpassen gedaan maar ben maar een simpele piloot