In een jaar tijd veranderde Michelle van motorrijrookie in wereldreiziger. Op haar Fantic Caballero, die ze liefkozend Sunshine noemt, trotseerde ze verlaten bergpassen, eeuwenoude steden en wegen waar geen navigatie betrouwbaar was. Solo, zonder ervaring, maar met een ontembare nieuwsgierigheid. Dit is haar verhaal van voorbereiding, uitdagingen en onvergetelijke momenten op de Zijderoute.
Van snowboarden naar motorrijden
Alles wat snelheid en adrenaline geeft, trok me altijd al aan. Snowboarden, mountainbiken… noem maar op. Motorrijden stond al jaren op mijn lijst, maar het voelde altijd als iets voor “later” het is immers een grotere investering. Dat later kwam in februari 2022. Toen haalde ik mijn motorrijbewijs en kocht ik mijn Yamaha MT-07. Pas toen begon mijn echte interesse te groeien, niet door technische kennis of motorsport, maar puur vanuit nieuwsgierigheid en het verlangen naar avontuur.
Ik had nul ervaring en eigenlijk ook nul referentiekader. Maar juist dat maakte het leuk. Vanaf het eerste moment voelde ik de aantrekkingskracht van die vrijheid: heerlijk om te gaan en staan waar je wil en het brengt mijn vrij drukke hoofd tot rust.
De eerste inspiratie voor een wereldreis
De Zijderoute stond al lange tijd hoog op mijn lijst. In het begin niet eens per se om met de motor te doen, maar vooral om ooit te bereizen. Deze route ademt geschiedenis en dat vind ik echt geweldig. Zeker als een plek je letterlijk terug in de tijd zet, kan ik daar intens van genieten. Steden als Bukhara en Samarkand waren voor mij dan ook een droom om doorheen te lopen. Terwijl ik daar rondwandelde, voelde het alsof ik even onderdeel was van een ander tijdperk. Dat soort momenten maken reizen voor mij magisch.
De inspiratie om überhaupt met de motor verder te gaan dan Europa kwam eerder al, toen ik in de winter van ‘21/’22 een nieuwe iPhone mocht uitzoeken, ik daar 3 maanden gratis Apple TV bij kreeg. ‘Wat moet ik daarmee?’ hoor ik mezelf nog denken. Maar nieuwsgierig als ik ben ging ik toch even kijken wat het aanbod was en vond daar de serie: Long Way Round met Ewan McGregor en Charley Boorman. Toeval bestaat niet, maar dit kwam dus precies op mijn pad toen ik bezig was met mijn motorrijbewijs. Ik was meteen hooked en heb destijds alle drie de seizoenen in record tempo gekeken (ik had notabene maar 3-maanden gratis). Fantastisch vond ik dat en sindsdien is het zelf maken van een dergelijke motorreis nooit meer echt uit mijn hoofd gegaan.
Eind zomer 2023 besloot ik daarom mijn eerste echte stap te zetten: ik reed met mijn Yamaha richting de Alpen. Mijn moeder reed achter me aan in de auto, met mijn bagage achterin — wat het avontuur stiekem ook wel extra leuk maakte. Het werd een prachtige vakantie. De bergen, de vrijheid, het onderweg zijn… het wakkerde mijn verlangen naar een grote reis alleen maar verder aan. Tegelijkertijd had ik nog geen idee waar ik moest beginnen of hoe je zoiets überhaupt aanpakt.
Eerder dat jaar had iemand me al eens gewezen op Itchy Boots. Op dat moment zei het me eerlijk gezegd helemaal niets. YouTube voelde voor mij als een ver-van-mijn-bed-show; ik gebruikte het vooral om muziek op te zetten en dacht nooit echt aan de mogelijkheden die het bood. Achteraf gezien zonde, want juist voor creatieve avonturiers ligt daar een hele wereld open.
Omdat mijn wens om verder te reizen bleef groeien en ik met duizend vragen zat, besloot ik begin zomer 2024 toch een aflevering van Itchy Boots te kijken. Ik wilde vooral weten: kan je als vrouw überhaupt solo zo’n reis maken? Ik geloof dat Noraly op dat moment in Afrika was, of er net naartoe ging. Mijn eerste gedachte was vooral: pittig. Maar net als bij Long Way Round was ik snel weer volledig gegrepen.
Grappig genoeg zijn het juist die momenten waarop ik dacht: wat moet ik hiermee? die uiteindelijk het meest bepalend zijn geweest voor deze reis. Zonder dat ik het toen wist, werden daar de eerste zaadjes geplant voor mijn eigen avontuur over de Zijderoute, een reis die ik nu, midden in China, nog steeds aan het maken ben, met Kuala Lumpur als eindbestemming.
Op dat moment besefte ik iets heel belangrijks: het is mogelijk. Het kan. Geen idee hoe precies, maar het kan. En dat ik dit alleen zou moeten doen, nam ik eigenlijk meteen voor lief. Solo reizen voelde voor mij niet spannend, maar juist logisch. Ik kan enorm genieten van dingen alleen doen en ben niet snel bang aangelegd. Dat gaf me rust. Het idee dat ik volledig op mezelf aangewezen zou zijn, voelde eerder als vrijheid dan als een beperking.
Vanaf dat moment dook ik er volledig in. Dagenlang struinde ik YouTube af, op zoek naar alles wat ook maar enigszins met zo’n reis te maken had. Grote motorkanalen, video’s over kamperen, wandelen, langeafstandreizen, alles ging voorbij. Ik begon lijstjes te maken: wat heb je nodig, wat moet je leren, wat mag je absoluut niet vergeten? Die lijst groeide uiteindelijk uit tot een soort zevendelige saga, maar werd wel de basis van mijn hele voorbereiding. Het hielp me enorm bij het opbouwen van Sunshine en bij het maken van keuzes in materiaal, uitrusting en merken.
Al vrij snel wist ik ook één ding zeker: als ik dit ging doen, dan wilde ik het zo ‘dummy-proof’ mogelijk aanpakken. Voor zover dat überhaupt kan bij een wereldreis, haha. En zo kwam ik weer uit bij de Zijderoute. Er is veel informatie over te vinden, maar uiteindelijk was het vooral mijn onderbuikgevoel dat de doorslag gaf. Deze route klopte gewoon.
Ik wilde alleen niet dat het avontuur na drie maanden alweer voorbij zou zijn en dat ik ineens bij de Chinese grens zou staan zonder echt het gevoel te hebben dat ik ‘onderweg’ was geweest. Nee, als ik het deed, dan groots. Toen viel alles op zijn plek: Kuala Lumpur. De stad waar ik tien jaar geleden een paar maanden woonde tijdens mijn eerste stage. Een stad waar ik nog steeds gek op ben. Het voelde als de perfecte manier om de cirkel rond te maken.
Linksom of rechtsom: Kuala Lumpur moest en zou mijn eindpunt worden.
Tien maanden voorbereiding: fit en technisch vaardig
Ik wist dat een wereldreis op de motor niet alleen fysieke kracht, maar ook praktische kennis vereist. Daarom trainde ik specifiek in de fitness, gericht op kracht en uithoudingsvermogen voor lange ritten en off-road uitdagingen.
Maar ook technische vaardigheden waren essentieel. Ik volgde een eendaagse mechanica-cursus, zodat ik basisdingen kon, zoals olie verversen, kettingonderhoud en een lekke band repareren. Het geeft enorm veel vertrouwen te weten dat je, zelfs solo in the middle of nowhere, zelf iets kunt fixen.
Mijn voorbereiding nam bijna tien maanden in beslag: mechanica-cursus, off-roadtraining op Gran Canaria, fysieke training, en zelfs het leren van het cyrillische alfabet. Niet uit interesse, maar uit noodzaak: in sommige gebieden, zoals Rusland, kon GPS onbetrouwbaar zijn. Dankzij deze voorbereiding kon ik verkeersborden lezen en vragen stellen onderweg.
Ik maakte lijstjes, checkte routes, bestudeerde grensovergangen en oefende met kamperen. Niets mocht aan het toeval worden overgelaten, al ging ik er uiteindelijk gelukkig wel met een onbevangen gevoel in.
Sunshine: mijn nieuwe metgezel
In eerste instantie had ik het briljante idee om op mijn Yamaha te gaan. Mijn droommotor was altijd een Honda Africa Twin, maar dat was met mijn budget en beperkte technische kennis niet haalbaar. In Amsterdam wees BikeXperience me op een Fantic Caballero 500. Licht, wendbaar, hoog op de poten, weinig elektronica en betaalbaar genoeg. Perfect. Ik noemde haar Sunshine.
Het idee moest even bezinken, maar al snel werd duidelijk dat deze keuze perfect was. Licht, wendbaar, hoog op de poten, weinig elektronica, betaalbaar genoeg voor een lange reis. Michelle gaf haar nieuwe metgezel een naam: Sunshine. Vernoemd naar mijn twee katten, die helaas niet meer bij mij zijn maar veel voor mij betekend hebben.
De eerste ritten over gravel en rotsachtige wegen bevestigden mijn keuze: Onderweg bleek al gauw dat ik echt in mijn handjes mag knijpen met deze Fantic, of ‘Sunshine’ zoals ik ‘r hebt genoemd. Terugkomend op het gewicht heeft me dit al meerdere malen gered van vallen. Juist omdat ze licht is, wendbaar en een ontzettend goede balans heeft, kan ik goed corrigeren als dat nodig is
De eerste echte uitdagingen
n Georgië, op de Pamir Highway en diep in Kyrgyzstan verbaasde ik me telkens opnieuw over hoe soepel Sunshine over slechte wegen gleed. Voor iemand zonder off-road ervaring was dat een enorme geruststelling. De Pamir Highway, zeven tot acht dagen intensief rijden, bleek een ultieme test. Elke dag moest ik meer geven dan ik dacht te kunnen, en soms voelde ik me minutenlang onzeker of ik het zou halen.
Pech bleef niet uit. In Turkije kreeg ik problemen met schakelen; ergens in het zand richting Cappadocië ontdekte ik dat mijn koppelingskabel bijna doorgesleten was. Paniek? Dat niet, maar het was wel even spannend. Met hulp van een Facebookgroep had ik binnen minuten advies, ik ben in versnelling 3 langzaam naar de garage getuft en het was daar met handen en voeten uiteindelijk vrij snel gepiept.
En ja, er waren ook de momenten dat ik per ongeluk mijn eigen tassen in brand zette door de uitlaat. Is dat pech of gewoon dom? Achteraf denk ik het laatste. Het soort momenten dat je laat twijfelen, maar ook voor geweldige verhalen zorgt.
Mijn route tot nu toe
Ik koos heel bewust om in Nederland te beginnen, met de voorbereiding. Mijn motto was simpel: hou het vanaf het begin beheersbaar. Stap voor stap. Achteraf ben ik daar enorm blij mee, want zelfs het starten vanuit eigen land, met alle voorbereidingen, documenten en bagage, bleek al een flinke uitdaging
De eerst dagen reed ik door België en Luxemburg, om daarna Duitsland in te schieten en koers te zetten richting Oostenrijk met de Grossglockner Pass, één van mijn favoriete wegen in Europa. Daarna Slovenië, Kroatië, Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Turkije… tot Georgië en Rusland. Via Kazachstan, Oezbekistan, Tadzjikistan en Kyrgyzstan ben ik nu in China.
China vormde een bijzonder spannend punt. Ik had gekozen om vanuit Kazachstan het land binnen te komen, en het moment van de grensovergang voelde als een overwinning op zich, omdat mijn paspoort aan de grens stuk is gegaan en nu dus officieel ongeldig is. Gelukkig ben ik uiteindelijk na extra rompslomp wel binnen gekomen. Als alles goed gaat, liggen Laos, Thailand en Maleisië nog voor me, en uiteindelijk Kuala Lumpur. het punt waar de cirkel van haar grote avontuur weer rond zal zijn.
Hoogtepunten onderweg: Pamir Highway en de magie van Kyrgyzstan
De Pamir Highway bleek een van de zwaarste maar ook meest onvergetelijke etappes van mijn reis tot nu toe. Ik reed zeven à acht dagen over een route die elke dag meer van me vroeg dan dat ik ooit had gedacht te kunnen geven. Zonder enige off-road ervaring voltooide ik de weg zonder te vallen, iets waar ik nog steeds ongelooflijk trots op is. En dan het uitzicht: spectaculair, ruig en adembenemend, een beloning voor elke inspanning.
Kyrgyzstan bleef me ook op andere manieren verbazen. De natuur leek wel een schilderpalet: elke berg had een andere kleur, van blauw en groen tot rood, oranje, geel en paars. Het was een bijzondere ervaring om daar doorheen te rijden, steeds opnieuw verrast door de pracht om me heen. En alsof het nog niet magisch genoeg was, ontmoette ik bij Issyk-Kul plots Noraly van Itchy Boots. Een toevallige ontmoeting, ‘Hoe verzin je het!?.
Elke dag bracht nieuwe uitdagingen, maar ook nieuwe beloningen. Soms was het uitzicht adembenemend mooi, soms waren de wegen heftig. Ik leerde dat je veel meer aankan dan je denkt en dat improvisatie onmisbaar is.
Spijt, twijfel en wildkamperen
Spijt? Dat woord komt niet voor tijdens mijn reis. Ik had alles van tevoren grondig onderzocht en afgewogen. Als iets niet lukte, dan was het blijkbaar niet het juiste moment en was het bedoeld voor later. Mijn gouden regel: alles wat je doet, en elke keuze die je maakt, volg je onderbuikgevoel. Als dat niet klopt, doe je het niet.
Wildkamperen stond vanaf het begin hoog op het lijstje. Toen ik in Bulgarije eindelijk de kans had om het te proberen, voelde het tegelijk spannend en intimiderend. Daar stond ik dan, afgelegen, alleen, met nul ervaring. Mijn onderbuikgevoel zei: ‘nee, iets voelt hier niet goed. Teleurstelling? Zeker. Maar spijt? Geen moment. De regel was simpel en effectief: je luistert naar jezelf, niet naar wat je misschien “zou moeten doen”.
Een paar weken later, in Cappadocië, voelde ik eindelijk dat juiste moment. Onder de luchtballonnen, met de eerste zonnestralen die de valleien verlichten, werd ik wakker in mijn tent. De euforie was groot; alles klopte op dat moment en er was wederom een droom in vervulling gegaan
Twijfel kwam nog wel eens voor, vooral als een zorgvuldig uitgestippelde route in de praktijk extreem afgelegen of rotsachtig bleek. Maar Ik nam telkens de keuze om door te zetten. Soms leidde dat tot onverwachte situaties, zoals een van de gevaarlijkste wegen in Kyrgyzstan, waar ik zonder het van tevoren te weten overheen reed. Pas achteraf, met een gedetailleerde kaart in het guesthouse, drong het tot me door.
Als ik terugdenkt aan die dag, is er één ding waar ik een beetje spijt van heb: het meest zenuwslopende stukje van de rit is niet op film vastgelegd. De weg was steil, rotsachtig en gevaarlijk, zo gevaarlijk dat ik niet durfde te stoppen of mijn handen van het stuur te halen, bang mijn evenwicht te verliezen. Achteraf had ik dat moment graag willen delen, want het was een van de meest intense ervaringen van de hele reis tot nu toe.
Het “ergste” moment onderweg? Tot nu toe zijn er geen erge dingen gebeurt maar als ik dan toch iets moet noemen: In Oezbekistan werd ik geconfronteerd met een man die beweerde dat een steentje van mijn achterband tegen zijn voorruit was gespat en dat ik daarvoor aansprakelijk zou zijn. Hij eiste dat ik de schade zou vergoeden. Ik lachte vriendelijk, wenste hem een goede dag en reed verder.
“Ik denk dat je altijd je gezonde verstand moet blijven gebruiken, de normen en waarden respecteren van het land dat je bezoekt, en niet roekeloos handelen”. Ondanks dit soort incidenten voelde ik me wel veilig. Ik bereidde me altijd goed voor, hield contact met lokale reizigers en vertrouwde op mijn intuïtie bij het kiezen van routes en slaapplaatsen.
Wat ik achteraf anders zou doen
Kijkend op mijn reis tot nu toe, realiseer ik me zich dat er eigenlijk maar één ding is dat ik anders zou aanpakken: de planning. Zonder het maken van video’s voor Checkpoint Chaser-kanaal was mijn route waarschijnlijk perfect geweest, tenzij je natuurlijk van slow traveling houdt. Maar omdat ik alles documenteer, van routes tot grensovergangen en landschappen, is het soms best pittig.
Om de vier dagen heb ik een rustdag ingepland, maar vaak voelt zo’n dag allesbehalve rustgevend. Ik zit dan toch weer dingen uit te zoeken voor het volgende land, mijn motor te fixen of video’s te uploaden en ondertitelen. Eigenlijk is dat geen echte rust. Gelukkig heb ik af en toe een back-updag of een hele rustweek ingelast, of een lus in de route gepland, zodat ik flexibel kon inkorten als dat nodig was.
En ja, budget speelde een grote rol. Mijn keuzes zijn vaak alles-of-niets: of een prima budget tot de Chinese grens, of militaire precisie richting Kuala Lumpur. Het betekende dat ik huis en haard moest opzeggen en gewoon moest gaan. Het reizen én de video’s maken is zwaar, soms chaotisch, maar vooral ontzettend leuk.
Advies aan motorrijders
Het advies aan iedereen die zelf zo’n reis wil maken? Niet te veel nadenken. Regel de basis, maar accepteer dat veel onderweg vanzelf gaat ontstaan. De landen die vaak als ‘gevaarlijk’ worden bestempeld, verrasten mij juist positief. De mensen die ik onderweg ontmoette, wilden altijd helpen.
Mijn gouden regel blijft simpel: volg je onderbuikgevoel, altijd.
Volg Michelle op haar YouTube-avonturen
Michelle legt haar reis vast op haar YouTube-kanaal Checkpoint Chaser, waar ze niet alleen de routes en motormomenten deelt, maar ook de uitdagingen, ontmoetingen en adembenemende landschappen laat zien. Van het wildkamperen onder de luchtballonnen van Cappadocië tot de ruige Pamir Highway en de magische sterrenhemel bij Song-Kul: alles is te volgen alsof je zelf meereist.
Wil je zien hoe het is om solo over de Zijderoute te rijden, met alle onverwachte momenten en avonturen die daarbij horen? Bekijk dan zeker haar kanaal en laat je meenemen op een motorreis vol spanning, humor en onvergetelijke ervaringen.
Itchy Boots , Noraly Schoenmaker, rijdt sinds 2018 op haar motor Frankie de wereld rond en heeft tijdens haar indrukwekkende reizen vele prachtige videoreportages gemaakt. Itchy is thans in China aangekomen en het is ook zeer de moeite waard om haar op Youtube te volgen.
Ik volg je vanaf dat je Sunshine ging ophalen en vond het leuk om je door (België, Luxemburg, Duitsland) te zien rijden. Die eerste video’s vond ik je wel te veel Noraly/Itchy Boots kopie en wilde je niet verder volgen maar juist toen begon je langzaam aan een meer eigen stijl te krijgen en omdat ik de Pamir zo mooi vond in de video’s van Itchy Boots ben ik blijven kijken om te zien wat jij daarvan liet zien, lang verhaal kort, ik ben en blijf je volgen want je reis wordt steeds spannender. Dus voor nu wekelijks mijn twee favoriete motordames in China via YouTube binnen krijgen is een vast “mij-niet-storen” moment waar ik naar uitkijk. Leuke motor trouwens die Fantic, lekker stoer. Succes en Stay Safe.
Girl Power respect live your dream 😎🏍️💪
Ik volg haar al wel maar heb nooit de video’s gekeken. Eéntje voor een stukje en had wat moeite met haar presentatie. Itchy Boots had dat in het begin ook en wordt bij elke episode beter.
Ik volg al een aantal jaren Itchy Boots en ben zeer onder de indruk van wat zij onderneemt en laat zien!
Na het lezen van jou bijdrage in Motorrijders ga ik je volgen via YouTube.
Zelf ben ik ook een motorrijder en kampeerder, dus weet een heel klein beetje wat je voel en beleef.