Iedereen heeft wel een lijstje met bestemmingen die hij ooit nog wil afvinken. De Noordkaap, de Alpen, Route 66… en natuurlijk de Isle of Man TT. Ook bij mij stond deze legendarische wegrace al jarenlang met stip bovenaan. Niet alleen vanwege de ongekende snelheid, maar vooral vanwege de historie, de sfeer en het besef dat dit misschien wel de laatste échte wegrace ter wereld is. Dat het uiteindelijk een reis zou worden met dagenlange regen, uren wachten en slechts één race, had ik vooraf niet kunnen bedenken. Toch kijk ik terug op één van de mooiste motoravonturen die ik ooit heb beleefd.

Op naar de heiligste grond van de motorsport

De reis begint in IJmuiden, waar de DFDS-ferry klaar ligt voor de overtocht naar Newcastle. Voor veel reizigers is het een ontspannen minicruise, voor ons vooral het begin van een langverwacht avontuur.

Onze hut blijkt precies groot genoeg voor vier bedden en verder eigenlijk niets. Met drie reisgenoten die stuk voor stuk een indrukwekkend snurkrepertoire blijken te hebben, wordt slapen al snel een verloren strijd. Dan maar naar de bar.

Daar hangt precies de sfeer die je verwacht op een ferry richting Engeland. Vrijgezellenfeesten, luidruchtige Engelsen die terugkeren uit Amsterdam en overal motorrijders die elkaar nog nooit hebben ontmoet, maar binnen vijf minuten met elkaar staan te praten alsof ze al jaren samen rijden.

De muzikant in de pub maakt de avond compleet. Met een gitaar om zijn nek en een tamboerijn aan zijn voet probeert hij zichtbaar de nieuwe Ed Sheeran te worden. Verzoeknummers? Geen probleem… zolang ze maar op zijn eigen playlist staan.

De volgende ochtend staat onze vriend Dale ons in Newcastle op te wachten. Op zijn Harley  gaat hij voorop richting Keswick, dwars door het Lake District.

Engeland op zijn mooist

Pas als je door het Lake District rijdt, begrijp je waarom Engeland zo ongelooflijk groen is. De regen waar zoveel mensen over klagen, blijkt de grootste landschapsarchitect van het land. Smalle wegen slingeren tussen eeuwenoude stenen muren, schapen grazen op felgroene hellingen en achter iedere bocht wacht opnieuw een uitzicht dat zo uit een ansichtkaart lijkt te komen.

Gelukkig blijft het deze eerste dag droog. We genieten van de kronkelende wegen en passeren zelfs de locatie waar Tom Cruise zijn spectaculaire motorsprong maakte voor Mission: Impossible – Dead Reckoning. Een leuke bonus voor iedere motorliefhebber.

De volgende dag staat de beroemde Hardknott Pass op het programma. Met stijgingspercentages tot dertig procent behoort deze bergpas tot de spectaculairste wegen van Engeland. Maar soms moet je verstand boven bravoure laten gaan.

De regen komt met bakken uit de lucht en met minder ervaren rijders in de groep vinden we het risico simpelweg te groot. Eén fout op een natte haarspeldbocht kan de rest van de vakantie verpesten. Dus laten we de Hardknott Pass voor wat hij is en kiezen we voor een alternatieve route richting Liverpool.

Achteraf blijkt dat een verstandige beslissing.

Onderweg wordt een eenvoudige stop bij McDonald’s onverwacht een hoogtepunt. Natte handschoenen uit, laarzen leeg laten lopen en eindelijk een warme kop koffie. Wanneer de medewerkers ontdekken dat we onderweg zijn naar de TT, ontstaat spontaan een gesprek over motoren, routes en natuurlijk de races. Het blijft bijzonder hoe gemakkelijk motorrijders met elkaar in contact komen. De motor is vaak al genoeg om een gesprek te beginnen.

Liverpool: hier begint het echt

Aan het einde van de middag rijden we de haven van Liverpool binnen. Vanaf dat moment stijgt de spanning merkbaar.

Overal staan motoren opgesteld voor de ferry naar Douglas. Ducati’s, BMW’s, Honda’s, Triumphs, KTM’s en Harleys; het lijkt alsof heel Europa onderweg is naar dezelfde bestemming. Sommige bezoekers komen voor de eerste keer, anderen bezoeken de TT al tientallen jaren. De verhalen vliegen over en weer en iedereen lijkt dezelfde gezonde spanning te voelen.

Na drie uur varen verschijnt het Isle of Man langzaam uit de mist.

Nog voordat we van boord rijden, is duidelijk dat dit geen gewoon eiland is. Tijdens de TT draait hier alles om motoren. Cafés hangen vol historische foto’s, etalages liggen vol TT-merchandise en op iedere straathoek zie je motorrijders uit alle windstreken.

Onze uitvalsbasis is de Vagabonds Rugby Club in Braddan, waar tijdens de TT een compleet tentenkamp verrijst. Geen luxe hotel, maar een ruime tent met comfortabele bedden, prima sanitaire voorzieningen, een stevig ontbijt en (minstens zo belangrijk) een gezellige bar waar iedere avond sterke verhalen worden uitgewisseld.

Meer heb je als motorrijder eigenlijk niet nodig.

Eindelijk racen

Voor onze eerste racedag hebben we hospitality geboekt bij Black Dub. Geen goedkope keuze, maar achteraf iedere euro waard. Vanaf het dak van een voormalig tankstation hebben we perfect zicht op het circuit en als fotograaf kan ik eindelijk de foto’s maken waar ik al jaren van droom.

Dan klinkt in de verte het eerste geluid.

Wat begint als een zacht gebrom, verandert binnen enkele seconden in een oorverdovend geweld. De supersportmachines vliegen voorbij met snelheden die nauwelijks te bevatten zijn. Op televisie oogt de TT al indrukwekkend, maar langs het parcours besef je pas hoe absurd snel deze mannen over een gewone openbare weg rijden.

Huizen, stoepranden, lantaarnpalen en stenen muren schieten in een waas voorbij.

Vooral de Triumphs maken indruk. De karakteristieke driecilinder klinkt fenomenaal en verdwijnt net zo snel als hij is verschenen.

Na drie ronden valt de stilte weer over het eiland.

En dan begint misschien wel het minst spectaculaire onderdeel van de TT.

Wachten.

De baas op het eiland heet het weer

Iedere TT-bezoeker leert al snel één belangrijke les: niet de organisatie bepaalt het programma, maar het weer.

De volgende race wordt uitgesteld. En nog een keer. En nog een keer.

Urenlang wachten duizenden toeschouwers op een droge baan. Uiteindelijk begint het opnieuw te regenen en wordt de rest van het programma afgelast.

Natuurlijk is dat teleurstellend. Je reist niet honderden kilometers om naar een leeg parcours te kijken. Toch lijkt niemand echt chagrijnig. Iedereen weet dat dit erbij hoort. Op een stratencircuit van zestig kilometer lang kun je nu eenmaal geen risico nemen.

Terug op de rugbyclub hangen overal natte motorpakken te drogen en wordt onder het genot van een pint nagepraat over de paar minuten racen die we wél hebben gezien. Opvallend genoeg gaat het gesprek nauwelijks over de afgelasting. Veel vaker gaat het over de indrukwekkende snelheid, de moed van de coureurs en de mooiste plekken langs het parcours.

Ondertussen zijn de weersverwachtingen voor woensdag nóg slechter.

We hebben pas één race gezien en beginnen ons voorzichtig af te vragen of dit misschien alles was. We hebben alleen nog geen idee dat de mooiste dag van de hele reis nog moet komen…

Lees hier deel 2: Zelf de legendarische Mountain Course rijden, mist op de Mountain Road, Creg-ny-Baa en de ontdekking dat de TT veel meer is dan alleen racen.

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp