Rinke en Sabine gaan regelmatig op reis met de camper en hun motoren: KTM 890 Adventure R 2024, KTM 620 GS LC4 1997, KTM 690 Duke 2018 en een HUSQVRNA FE 501 2014
Wil je meer weten van deze twee? Volg ze dan op instagram.
Waar begin je aan wanneer je een bus vol motoren tot de nok toe inpakt, de navigatie op bijna tweeduizend kilometer zet en zonder echte planning richting het oosten vertrekt? Precies dat vroegen wij ons ook af toen we de deur van de bus achter ons dicht trokken. Van eindeloze snelwegen dwars door Europa tot de ongerepte bergen van Roemenië; van wildkamperen tussen vijftig gelijkgestemde avonturiers tot verdwalen op afgelegen gravelpaden. Dit eerste deel van onze route voelt achteraf als de warming-up voor alles wat nog komen zou, maar het was meteen al een hoofdstuk vol nieuwe ontmoetingen, lekke banden, adembenemende landschappen en de vrijheid die alleen reizen op motoren kan geven. Dit is deel 1 van onze reis: het begin van een avontuur dat ons uiteindelijk helemaal naar Cappadocië zou brengen.
De start van onze reis naar Cappadocië
Dinsdagavond, zeven uur. De bus tot aan het plafond volgepakt, één
motor op de aanhanger, de ander in de bus. Google Maps zegt
1.900 kilometer, twintig uur rijden. “Makkie,” denken we nog. Zo
begon onze tocht door de Balkan, met als doel Cappadocië in
Turkije. Op start- en eindpunt na hadden we niets geboekt. Alleen wij
samen, de bus en twee motoren.
Eerste stop: Sibiu in Roemenië
Na twintig uur en 1.900 kilometer doorbikkelen zijn we aangekomen in Roemenië, Sibiu. Ons
avontuur begint in het Karpatengebergte, waar we een aantal dagen boven aan een skipiste
staan. Dit gebied staat bekend van de Red Bull Romaniacs Hard Enduro: een ontzettend groot
natuurgebied met nauwelijks asfaltwegen, slecht bereik, maar een extreem mooie omgeving.
Als eerste op de planning stond voor ons het Mosko Moto Dusty Lizard-evenement.
Kamperen met vijftig man in de Karpaten
Samen met ongeveer vijftig man staan we hier wild te kamperen. Eten, douches, toiletten en
GPX-routes zijn geregeld. Elke dag trekken we eropuit, samen met bestaande vrienden en
nieuwe gezichten die we leren kennen op het evenement. ’s Avonds is er een gezamenlijke
barbecue, worden er spelletjes gespeeld, maar het leukste blijft: nieuwe mensen leren kennen
onder het genot van het kampvuur en lokaal bier.
Uitdagende Offroad Routes & Weinig Voorzieningen
De offroad routes hier zijn prachtig. Er zit veel hoogteverschil in en genoeg uitdaging. Het is dan ook niet aan te raden om hier alleen en zonder gereedschap op pad te gaan. Je zit ver weg van de bewoonde wereld; dat merk je al aan de hoeveelheid
benzinestations. Dat hadden we wat onderschat, dus moesten we ’s avonds vaak nog even met jerrycans en lege waterflessen langs
de pomp om de volgende dag weer op pad te kunnen.
Lekke banden & hulp van vriendelijke locals
Uiteraard hoort het erbij om lekke banden te rijden. Maar je merkt dan meteen dat iedereen
klaarstaat om te helpen. Gereedschap komt tevoorschijn… Oeps, de reserve binnenband blijkt
lek te zijn. Precies op dat moment komt er een groep lokale Roemenen voorbij die graag wil
helpen. Met veel gelach en zonder enige moeite krijg ik een binnenband van ze. Ze blijven
wachten tot alles er weer op zit en we zeker weten dat het goed is. Mooi om te zien hoe
vrijgevig iedereen binnen de motorwereld is. Wederzijds helpen wij de volgende keer weer: een
oude BMW GS met tubeless banden die lek zijn. Tja, dat werd duwen en op zoek naar bereik.
Het avontuur begint écht
Na deze paar mooie dagen begon het echte avontuur. Ondanks de eerste lekke banden en een
paar zware dagen voelde het nu pas echt als het begin. Over een aantal weken zouden we
weer in Sibiu moeten zijn voor de KTM Adventure Rally. Wat gaan we in de tussentijd doen?
Hoeveel kilometer kunnen we maken? Kunnen we Cappadocië überhaupt halen in die tijd? We
wisten het niet, behalve dat we er gewoon aan gingen beginnen.
Via Hongarije en Slovenië naar Kroatië
We begonnen onze ronde richting het westen. Via Hongarije en Slovenië reden we Kroatië in.
We stopten bij enkele bekendere plekken, maar zochten liever het wat onbekende op. Gelukkig
zijn die er nog genoeg in de Balkan. Met de apps Park4Night en Overlanders kun je vele mooie
afgelegen plekken vinden om te overnachten. Kijk echter goed naar de regels per land:
wildkamperen mag niet overal. Vooral in toeristische gebieden en aan zee in Kroatië ben je
vaak gebonden aan campings.
De combinatie met de bus en motoren vinden
Het was nog wel even puzzelen voor ons. Dit was de eerste keer dat we met een bus en twee
motoren op pad gingen. Hoe combineer je dat het beste? In Kroatië heb ik (Rinke) stukken van
de TET gereden terwijl Sabine me tegemoet reed met de bus. Dat werkte enigszins. We kregen
nogal wat leuke (en ik denk jaloerse) blikken van mannen op de camping toen we als stoet
de camping afreden. Maar wat beter werkte, was overdag wat rijden met de bus, dingen
bezichtigen en dan ’s avonds met de motor op pad. Zeker met het vooruitzicht van de
aankomende hittegolf…
De TET Kroatië: gravel, stenen en goed te doen
De TET in Kroatië is vrij goed begaanbaar. De route bestaat uit veel gravel en steen, een goede
skidplate is sterk aan te raden. Over het algemeen is hij goed te doen met weinig offroad
ervaring. Hij loopt voornamelijk binnenlands en neemt je mee door vrij afgelegen plekken, extra
binnenbanden meenemen en goed op tankstations letten kan geen kwaad.
Bosnië: onbekend, vriendelijk en rauw
Na alweer een lekke (motor)band in Kroatië reden we Bosnië in, een klein stukje noordelijk om
in Mostar uit te komen. Daar konden we mooi overnachten midden in een oude ruïne.
Bosnië is nog echt een vrij onbekend land met weinig toerisme. Er zijn geen snelwegen en
regelmatig eindig je op zandwegen. De mensen zijn ontzettend vriendelijk en de natuur is
prachtig. We raden het echt aan om dit land te bezoeken. Wel merk je duidelijk dat het land
achterloopt. Veel huizen zijn niet af en soms rij je over kapotte bruggen waar je doorheen kunt
kijken. Niet schrikken dus!
Van Bosnië naar Montenegro: het indrukwekkende Durmitor
Na Bosnië reden we verder zuidelijk, naar de grens met Montenegro, en kwamen uit in
Durmitor: een prachtig natuurgebied. De Sedlo pas, die strak door het natuurgebied heen loopt,
is een mooie geasfalteerde bochtige weg. Het is echt aan te raden om de weg helemaal tot
Pluzine te volgen en dan eigenlijk nog een stukje noordelijker te gaan. Je rijdt hier door
verschillende kleine grotten en tunnels heen langs het water. Ook de TET loopt hier weer
doorheen, echter hoef je deze niet te volgen om mooie offroad paden te kunnen rijden hier.
Langs de Sedlo pas liggen genoeg wegen links en rechts die je door het natuurgebied nemen.
De smalle weg naar Theth…
Hier zijn we als eerste het natuurgebied Theth ingereden. Dat is maar via één weg bereikbaar:
een slingerende weg van vijftig kilometer die net te smal is voor twee auto’s. Dat hadden we al
snel door toen de eerste spiegels van andere auto’s sneuvelden aan onze oprijblokken aan de
zijkant van de bus. We reden de hele weg af tot in het centrum. Op het allerlaatste stuk reden
we onszelf klem: auto’s voor en achter, niemand kon nog ergens heen. Een Volvo probeerde
langs ons te rijden en haalde zijn hele zijkant open.
Benieuwd hoe dit afloopt? Je leest het hier in deel II
Heb jij ook zo’n te gek reisverhaal zoals Rinke en Sabine?
We horen het graag. Mail je verhaal
Wat een avontuur.
En wat fijn geschreven Rinke, het leest als een spannend boek, ik was gewoon teleurgesteld dat het verhaal hier voor nu al ophield.
Tot gedaan,
groetjes Monique