Wat begon met zorgvuldig ingepakte koffers en een flinke dosis voorpret, is nu écht werkelijkheid geworden: Erik en Nadieh reizen met hun motoren door Canada en Alaska. De eerste dagen stonden in het teken van regelen, sleutelen en kennismaken met het eiland dat voelt als een sprookje: Prince Edward Island.
In het prachtige Nova Scotia starten we met de Lighthouse Route en de Cabot Trail, waar de eerste kennismaking met wildlife plaatsvindt: muggen. Overal mosquito’s die prikken en een allergische reactie veroorzaken, waardoor Eriks hele gezicht verandert. Maar: prachtige routes in Nova Scotia, wereldwijd bekend bij motorrijders, die overal gezellig een praatje maken.
Na Nova Scotia reizen we richting New Brunswick, Quebec en Ontario. Prachtig hoe het uitzicht steeds weer verandert. En wat een verrassing als je ’s ochtends je tent openritst en oog in oog staat met een gigantische waterval, zoals in Grand Falls, New Brunswick. Van de gezellige straatjes in Quebec, via de eindeloze bossen en gigantische meren in Ontario, naar de uitgestrekte prairies van Manitoba en Saskatchewan: Canada is juist zo mooi door al deze verschillende landschappen.
Verder naar het westen volgen Alberta en British Columbia, maar niet voordat Eriks motor in Drumheller (Alberta) ermee ophoudt. Het wachten op onderdelen kostte zeven dagen, terwijl de reparatie zelf een kwestie van een uurtje was. Met een nieuwe dynamo en stroomverdeler reden we eindelijk verder, richting het noorden: de Yukon en Northwest Territories.
Motorreis door het ruige noorden van Canada
De motorreis door het ruige noorden van Canada bleek een mix van prachtige natuur en onverwachte uitdagingen. De dagen begonnen vaak droog, zoals op een overflow campground die eigenlijk niet meer was dan een grindparkeerplaats. Terwijl we de tent inpakten, barstte de regen plotseling los en waren we binnen een paar minuten doorweekt, inclusief de tent. En de dag moest toen nog beginnen. Natte spullen op de motor, snel de regenpakken aan (wat met druipende handschoenen en kletsnatte kleding niet makkelijk was), en door naar het naastgelegen restaurant om te schuilen en te ontbijten.
Onderweg kwamen we op de Alaska Highway een aantal keer de beruchte metalen roosterbruggen tegen. Deze bruggen zijn ontworpen zodat sneeuw er in de winter doorheen valt, maar voor motorrijders zijn ze een hel. Je voelt het achterwiel glijden en zoeken naar grip, terwijl je in een lage versnelling en met zo’n 35 km/u vol concentratie probeert de brug over te komen. Een moment om nooit te vergeten, want elke misstap kan een val betekenen.
In Whitehorse moest het onderhoud gebeuren. Een kleine beurt en nieuwe banden stonden op de planning, maar de realiteit bleek anders. Bij de Kawasaki-dealer was geen personeel en de wachttijden waren wekenlang. Een freelance monteur reageerde niet op onze pogingen om contact te leggen. We leerden uiteindelijk zelf olie en filters te vervangen en de motor een kleine beurt te geven. Ook de ketting van Nadieh’s motor zat te los. De moer van het achterwiel zat muurvast, maar met wat Flintstone-technieken (een flinke steen en veel kracht) lukte het Erik toch om hem los te krijgen. Uiteindelijk werd ons geadviseerd om zelf het achterwiel te demonteren bij de Yamaha-dealer; daar konden ze de band erop leggen terwijl wij de klus klaarden. Best wel bizar, maar het hoort erbij als je op zo’n afgelegen plek bent.
Dan was er ook nog het drama met de communicatieset. Door de dagenlange, onophoudelijke regen begaf Nadieh’s systeem het, omdat er water in de USB-aansluiting terechtkwam tijdens het opladen. Er ontstond kortsluiting. Na een flinke investering van ruim 400 Canadese dollar bleek het nieuwe systeem niet naar behoren te werken: het geluid was slecht, de microfoon haperde, en muziek luisteren en praten tegelijk lukte niet. Na een paar keer heen en weer naar de winkel kregen we gelukkig ons geld terug. We zochten online uit waar we ons eigen systeem konden bestellen en spraken met de campground af dat we het pakketje op de terugweg over twee weken konden ophalen. Tot die tijd moesten we improviseren met handgebaren en gewone oortjes.
Avontuur in de wildernis
De natuur maakte gelukkig alles goed. Bij Miles Canyon zagen we de diepe kloof waarin de helderblauwe Yukon River door lavastenen stroomt, afkomstig van een vulkaanuitbarsting kilometers verderop. Bij een hangbrug die we overstaken, zagen we andere wandelaars met bear spray lopen: een duidelijk signaal dat we hier écht midden in de wildernis zitten. De omgeving dwingt respect af.
Ondanks de technische tegenslagen en het wisselvallige weer genieten we van de échte motoravontuur-ervaring: zelf problemen tackelen, onverwachte ontmoetingen, urenlang rijden door ongerepte natuur, en elke avond voldaan neerploffen in ons tentje. Wie een roadtrip door Canada en Alaska wil maken, moet zich voorbereiden op dit soort situaties.
Maar je kunt je niet overal op voorbereiden. De offroadcursus die we in Nederland volgden, is nog minder offroad dan de Alcan Highway, de enige verbinding tussen Alaska en Canada. In Alaska zeggen ze: “We hebben twee seizoenen: winter en road construction.” En dat is hier duidelijk te merken. Diepe gaten van 50 cm of meer zijn standaard; wegen worden niet opnieuw geasfalteerd, maar opgelapt en overgoten met gravel om de korte zomerperiode te overbruggen.
En dan, na dagen van rijden door het ruige noorden, het trotseren van regenbuien, gravelwegen en onverwachte technische uitdagingen, valt Nadieh op de campground in het grind. De motor schuift weg en komt neer op haar voet. De schade aan de motor valt mee: een gebroken koppelingshendel, maar hij werkt nog. Meteen schieten anderen te hulp met een zak ijs, Arnica en verband. In het volgende dorp, 53 km verderop, werkt een zuster. Hoewel het erg pijn doet, voelt Nadieh dat het niet gebroken is, en we rijden verder. De zuster zegt: “Als je naar het ziekenhuis gaat, kost het 749 dollar. Niet doen, want ze kunnen niks voor je doen als het gekneusd is.”
En zo steken wij, als trotse avontuurlijke motorrijders, die middag strompelend de grens met Alaska over. Het voelt toch alsof we iets groots hebben bereikt en we laten iemand een foto van ons maken bij het Alaska-bord.
Het laatste stuk, afscheid van Alaska
In Alaska, “The Last Frontier”, is het leven nog ruiger, nog wilder. Niet alleen de natuur en de uitgestrekte wegen, maar ook het leven van de mensen. Alles ligt ver uit elkaar, waardoor bevoorrading soms maar één keer per week mogelijk is. De grote steden staan bol van mensen zonder werk of zonder huis. Op de gemeentelijke campground is duidelijk te zien dat een aantal mensen in een auto of sheltertentje woont. Het leven hier is hard.
Tegelijkertijd reizen Amerikanen in enorme motorhomes rond (soms groter dan een touringcar) en gooien hun tank zonder aarzeling vol. Het toerisme is hier ontzettend belangrijk; hele dorpen leven van de vijf maanden per jaar waarin dat mogelijk is. De andere zeven maanden zijn donker en ijskoud.
En die kou begint al in augustus, dat merken we nu we Alaska verlaten en zuidwaarts reizen. Met 15.000 kilometer op de teller is ons avontuur nog lang niet voorbij: we gaan richting Vancouver en de Rockies, met Banff en Jasper. Als het goed is, is het daar nu zomer. Daarna rijden we terug via Toronto en Algonquin Park, helemaal naar het oosten, zodat de cirkel weer rond is.
De mooiste momenten van onze reis zijn vaak de ontmoetingen met andere adventure riders. Zoals Philip uit München, die al 2,5 jaar onderweg is op een Honda CB 250 (en dat zie je er ook een beetje aan). Of Pete, een Canadese veteraan die met zijn Kawasaki Vulcan van Ottawa naar Kenora rijdt, een tocht van zo’n 8000 kilometer. Of twee fanatieke, oudere motorrijders die hun planning iets te optimistisch hadden ingeschat, er behoorlijk uitgeput uitzien, maar nog steeds positief blijven.
Voor wie zo’n lange reis maakt, is de aankomst in Alaska niet het eindpunt, maar juist het begin van een nieuw hoofdstuk. Een hoofdstuk vol spectaculaire routes, ontmoetingen met wildlife en onvergetelijke uitzichten. Het is het moment waarop je weet: dit was het waard: elke druppel regen, elke hobbel in de weg en elke technische uitdaging.
Wat een reis zeg. Top!
Gradioos. En dat met voet gekneusd en doorrijden maar weer.
Ontzettend mooi en moedig dit samen aan te pakken.
Een leuke manier van schrijven. Veel succes en nog geweldige en avontuurlijke toertjes toegewenst.
Heel moedig en knap.
Lees tussen de regels door dat jullie ook wel heel wat hebben mee gemaakt.
Kan mij er wel iets van voorstellen hoe jullie dit beleefd hebben.
Zelf zoek ik liever de zon op maar toch chapeau.