Het is 2015. 32 jaar is hij en het gesjeesde wereldje van de online advertentiemarkt is hij beu. Berekenen welke banners het best scoren op websites en deze vervolgens verkopen. Het was voor een aantal jaar leuk om te doen, maar eigenlijk is dit niet de wereld van Max. Geld, geld, geld is het credo dat hier regeert. Maar het draait om meer in het leven. Passie en iets betekenen voor de rest van de wereld.
“Ik had na 7 jaar echt tabak van het verkopen van die banners. Ik wil meer in het leven, iets goeds doen voor de wereld. Langzaam begon het kwartje te vallen”, kijkt Max terug. Niet dat hij zo’n zweverig type is. Maar onbewust leeft hij best bewust. Hoewel, dat past eigenlijk niet bij die benzine slurpende oude Moto Guzzi die beneden op de stoep staat. Een snelheidsmonster is het bepaald niet. Honderd kilometer per uur, dat is wel ongeveer de max om nog comfortabel te rijden. Een knietje aan de grond? Dat zit er echt niet in. Maar toeren, dat kan die oude Guzzi als geen ander.
“27 was ik, toen ik begon met motorrijlessen. Echt, ik kon er niets van. Zes keer ben ik gezakt voor mijn examen. Maar uiteindelijk kwam dat rijbewijs er en toen moest er ook een motor komen. Wat kies je dan? Nou ja, ik wist helemaal niets van motoren. Ik had geen idee.”
Een vriend van Max zit wel in de motorwereld. Hij stuurt hem zes foto’s van compleet verschillende motoren die te koop staan op Marktplaats. “De eerste link die ik opende was een crosser, daarna volgde een Ducati Monster. De derde of vierde link was een oude Guzzi V1000 Convert, ergens in Nijmegen. Dit was liefde op het eerste gezicht. Na een testrit heb ik die vriend gebeld. Ik kreeg één vraag van hem: ‘Rijdt ie lekker? Dan moet je het doen!’ Nou, het was alsof ik in een fauteuil zat. Ik heb hem direct meegenomen naar huis.”
Een prototype motorrijder is de Amsterdammer zeker niet. Wie rijdt er nu op een automaat? “Sommige mensen zeggen tegen me dat het een opgevoerde brommer is, maar dat interesseert me niet. Hij past bij mij. Ik ben een heel luie motorrijder. Ik hoef niet hard te rijden, vind het lekker om te toeren. Dat geluid van de Guzzi, heerlijk. Hij rijdt het lekkerste wanneer je een kilometer of negentig per uur rijdt. Dat is prima voor mij. Ik heb een keer op een BMW 200 km/u gereden. Leuk om een keer te doen, maar daar beleef ik geen lol aan.”
Het is in die tijd dat een vriend Max wijst op de blog Guzzigalore van Paul van Hooff. Net als Max een Guzzi-rijder en ook iemand die het avontuur niet schuwt. Van Alaska rijdt Van Hooff naar Argentinië en zet zijn avonturen op internet.
“Vet, supervet! Hier kwamen twee dingen voor mij samen. Het idee van een grote motorreis en de liefde voor mijn Guzzi. Toen het moment kwam dat ik helemaal geen plezier meer in mijn werk had, was de tijd aangebroken om het roer om te gooien. Ik wilde gaan doen wat ik het liefste doe, motorrijden. Op reis. Maar geen doelloze reis, ik wil iets doen waar anderen iets aan hebben.”
Het idee van de marketingman die iets voor de wereld wil betekenen: onderweg een bezoek brengen aan veertig bedrijven die werken aan een betere wereld. “En het grappige is, mijn Guzzi heeft mij daar heel erg bij geholpen.”
Van Santiago de Chile naar New York, een monsterrit. Dat kun je doen op een nieuwe machine die van alle gemakken is voorzien, of je kiest voor de Paul van Hooff-manier: scheep je oude Guzzi in en kijk maar hoe ver hij komt. “Voor mij was er maar één optie. Ik moest en zou op mijn eigen Guzzi. Hij rijdt gewoon heerlijk. Klaar.”
Het originele plan is opstappen in Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië, waar de inmiddels 37-jarige Amsterdammer ooit nog eens een tijdje woonde. “Maar dat was geen goed plan”, kijkt Max terug. “Ik kwam in contact met een transportbedrijf in Rotterdam en die eigenaar weigerde om mijn motor naar Argentinië te brengen. Teveel corruptie, teveel gedoe. Zijn enige optie: Santiago de Chile.”
Drie tot vier weken is de Guzzi onderweg in een krat op een schip. Zelf vliegt Max die kant op. “En dan sta je daar op een haventerrein bij Santiago. Het is de achterste loods. Je opent het krat, haalt hem eruit, gaat erop zitten en start de motor. De uitlaat knalt, je rijdt naar buiten, op naar het hostel waar ik verbleef. Te gek!”
Ondanks dat de motor naar Chili is gebracht, is de route niet gewijzigd. Hooguit is de startplaats veranderd en er is een uitdaging bijgekomen. Om van Santiago de Chile naar Buenos Aires te rijden, moet je over de Andes heen, het gebergte dat Latijns-Amerika in twee delen verdeelt. Via een kronkelweg gaat het naar boven, tot op 4.000 meter hoogte. En de Guzzi? Die geeft geen krimp.
“Dan rij je over de grens en ga je aan de Argentijnse kant weer langzaam naar beneden. 200 kilometer lang is het afdalen. Boven me een strakblauwe lucht, om me heen besneeuwde bergtoppen. Het voelt als een maanlandschap, dat verandert in woestijn. Ik heb het vizier open en de wind waait om mijn hoofd. Dit is waanzinnig.”
Vanuit Buenos Aires gaat het naar het noorden, richting Bolivia. Daar kruist de avonturier terug naar Chili, om vanuit daar langs de kust van Peru en Ecuador naar Colombia te rijden.
“Ik heb mijn reis zo ingedeeld dat ik altijd in de zomer reis. Mijn kleding heb ik erop aangepast. Lekker een leren jack in combinatie met een spijkerbroek. Daaronder hooguit wat thermokleding. Mijn plan is om door Bolivia te rijden, maar de weersvoorspellingen zijn slecht, met hevige regenval en landverschuivingen in het hooggebergte waar ik doorheen zou moeten. Bovendien zijn de wegen in dit land veelal onverhard en ik kan nog geen band plakken. Daarom kies ik ervoor om terug te keren naar Chili.”
Opnieuw moet Max de Andes oversteken. Dat doet hij via een grensplaatsje waar maar heel weinig mensen komen. “Er is hier één hotel, veel te duur natuurlijk. Geen wifi en de radioverbinding doet het niet. Ik krijg van mensen te horen dat het boven op de grenspas sneeuwt en dat de grens mogelijk dicht is. Er is echter geen andere optie dan te gaan rijden en te kijken of het lukt. Naar boven, naar 5.000 meter hoogte. Die rit, geweldig!”
In eerste instantie ziet alles er goed uit. Maar aan de Chileense kant komt er een grote wolk aan. Tien minuten later rijdt de eenzame reiziger door een sneeuwstorm, met niets meer aan dan een spijkerbroek, zijn thermokleding en een leren jack. “Het is echt onverantwoord. Maar ik moet door. Een uur lang rij ik door de sneeuwstorm, tussen opgevroren plassen en door een snijdende sneeuwwind. Ik wil een paar crackers eten, maar door de kou kan ik niet meer kauwen.”
Van de zonnige Argentijnse zijde van de Andes naar een sneeuwstorm. En even later veranderen de bergen weer in een woestijn met de bijbehorende hitte. Welkom in Zuid-Amerika. Langs de kust gaat het naar Peru.
“De tocht door Peru is lang, 2.500 kilometer. Dat is hemelsbreed zo lang als van Nederland naar Libië. En die kustweg, waanzinnig. Ik rij door de woestijn. Aan mijn rechterzijde allemaal rotsen en cactussen, links beukt de zee tegen de kust. En de weg, die ligt er super strak bij. Zo rij ik door naar Ecuador.”
Gelijk doorlezen met deel 2? Deze vind je hier: Op een afgetrapte Guzzi van Santiago de Chile naar New York – Deel 2
Ben je geïnteresseerd in de hele trip en de verhalen die Max onderweg oppikte bij deze veertig bedrijven? Over de reis schreef hij het boek Tijd om te Schakelen dat te koop is op Bol.com.
En, hoe gaat het met die oude Moto Guzzi? Nou, daarop kun je Max nog altijd tegenkomen, ergens in Amsterdam of omgeving. Want die rijdt nog altijd als een zonnetje.
Was wederom geweldig. Ik zal je boek bestellen!
Leuk Bram! je bestelling is goed binnen gekomen; boek gaat morgen op de post jouw kant op! groet, goed weekend en veel leesplezier!
Prachtig verhaal! Wanneer komt de rest?
Mooie fiets ook!
Aankomende vrijdag komt het opvolgende deel online!
Dank Bram, leuk om te horen! Deel 2 van het verhaal staat inmiddels ook online 🙂