Na het eerste hoofdstuk van onze reis door de Balkan dachten we dat we inmiddels wel wisten wat ons te wachten stond. Maar niets bleek minder waar. Dit tweede deel van onze reis werd ruiger, chaotischer en nog indrukwekkender dan het begin. Van smalle bergwegen waar koeien de bochten domineren tot grensgebieden waar de politiek voelbaar wordt; van slapeloze nachten tijdens het wildkamperen tot magische ochtenden onder de luchtballonnen van Cappadocië. In dit deel nemen we je mee langs de avonturen die volgden: de landen die ons verrasten, de wegen die ons uitdaagden en de plekken waar we stil vielen van de schoonheid. Dit is deel 2 van onze reis: een verhaal vol spanning, vrijheid en momenten die we nooit meer vergeten.
Heb je deel I gemist? Je leest het hier
Na Durmitor reden we verder zuidelijk richting de volgende grensovergang: Albanië! Let op dat
je geen koe tegen je bumper hebt als je de bocht om komt.
De smalle weg naar Theth
Hier zijn we als eerste het natuurgebied Theth ingereden. Dat is maar via één weg bereikbaar:
een slingerende weg van vijftig kilometer die net te smal is voor twee auto’s. Dat hadden we al
snel door toen de eerste spiegels van andere auto’s sneuvelden aan onze oprijblokken aan de
zijkant van de bus. We reden de hele weg af tot in het centrum. Op het allerlaatste stuk reden
we onszelf klem: auto’s voor en achter, niemand kon nog ergens heen. Een Volvo probeerde
langs ons te rijden en haalde zijn hele zijkant open. De conclusie was snel getrokken: Wij
moesten achteruit. Zo’n driehonderd meter. Dat bleek toch een iets lastigere klus dan gedacht.
De aanhanger is te klein, en zodra je hem in de spiegel ziet, knikt hij al. Gelukkig kwam er vrij
snel een vrachtwagenchauffeur naar ons toe die onze bus achteruit reed alsof het niets was. De
weg was weer vrij, iedereen kon door, en wij stonden met een hartslag van 180 langs de weg bij
te komen van wat er net gebeurd was.
De terugweg & door naar Kosovo
De dagen erna reden we dezelfde weg terug en gingen we Kosovo in. Een wat apart land — of
staat. Kosovo heeft zichzelf onafhankelijk verklaard van Servië, maar wordt niet door iedereen
erkend. Op zich merk je er weinig van als je in Kosovo zelf bent: de natuur is mooi en de stad
Pristina is prachtig. Echt een land dat nog onontdekt is.
Onzichtbare grenzen en politieke spanning
Pas als je vanuit Kosovo naar Servië wilt, merk je dat er wat gaande is. Dat kan namelijk niet:
Servië erkent Kosovo niet, en als je vanuit Albanië of Noord-Macedonië Kosovo inrijdt, ben je
volgens Servië illegaal het land binnengekomen. Wil je alsnog graag naar Servië, dan moet je
eerst Kosovo uit via Albanië of Noord-Macedonië en er vervolgens omheen rijden. Daar
kwamen wij pas achter toen we op Google Maps aangaven dat we naar Servië wilden — hij
stuurt je automatisch via een ander land. Overigens is de noordelijke grens van Kosovo ook
code oranje. Dus kijk hier goed naar op het moment dat je hier eventueel heen wil.
Zoeken naar een veilige slaapplek
Kosovo was overigens het eerste en enige land waar we ons niet geheel op ons gemak
voelden. Wildkamperen is toegestaan vanwege het tekort aan campings, maar dat voelde niet
altijd veilig. We hebben meerdere plekken geprobeerd, maar vaak lag er afval, was het dicht
langs de hoofdweg of voelde het gewoon niet goed. Pas laat op de avond vonden we een
kleine, lege camping waar we rustig konden slapen.
Na Kosovo reden we Noord-Macedonië in. Ook daar vonden we weer een prachtig afgelegen
plekje, strak langs de TET. Wij hebben hier voornamelijk in de regio van de meren Ohrid en
Prespa rond gereden. De offroad paden zijn vrij pittig, veel stenen en je motor springt dus ook
alle kanten op. Je komt vervolgens wel op de meest mooie uitzichtpunten over de meren en de
omliggende dorpen.
Terug Albanië in en op naar Turkije
Na de TET in Noord-Macedonië reden we terug Albanië in, waarna we vrij snel via de kust
Griekenland in gingen. We zaten qua tijd aardig strak en moesten even wat gas geven. Daarom
hebben we Griekenland grotendeels overgeslagen en zijn meteen op de Turkse grens
afgegaan.
Drie uur lang — drie uur! — hebben we op een volle snelweg staan wachten bij de grens met
Turkije. Buiten in de zon, kletsen met mensen, wachten tot we erdoor mochten. Eenmaal bij het
poortje konden we zo doorrijden. Blijkbaar is de relatie tussen Griekenland en Turkije niet
helemaal soepel. Ze trekken maar al te graag de kofferbak open van elkaars volk.
Toen we Istanbul voorbij reden kregen we allebei echt dat gevoel dat we ver weg van huis
waren. Officieel rijd je Azië in zodra je Istanbul voorbij bent. Dat klinkt ook meteen alsof je een
halve wereldreis achter de rug hebt.
In hoog tempo naar Cappadocië
We reden in hoog tempo naar Cappadocië, ons einddoel. We hadden niet veel tijd meer en dit
voelde als de perfecte afsluiter. Het werd al laat en we vlogen met ruim 150 over de Turkse
snelwegen. We hadden van andere motorrijders al wat mooie slaapplekken doorgestuurd
gekregen, dus we wisten ongeveer waar we wilden slapen. In het donker kwamen we aan.
Weinig zicht op waar we stonden, maar een kort rondje op de motor kon nog net. Daarna snel
naar bed, want de wekker ging vroeg.
Wakker worden tussen de luchtballonnen
Vijf uur. Wekker. Snel de bus uit. Wat een uitzicht! Heerlijk om zo wakker te worden.
Elke ochtend gaan hier honderden ballonnen de lucht in, die vanuit de verschillende valleien
over het landschap zweven. Ontzettend mooi om te zien — of om onderdoor te rijden.
Met de offroadmotor door de valleien
Voor Sabine huurden we een offroadmotor, zodat we echt alle uithoekjes hier konden gaan
verkennen. Mooi om zo tussen de bussen vol toeristen te rijden op de motor, met alle vrijheid.
De ene vallei door om bij een sinaasappelsap kraam uit te komen, in de andere vallei staan
alleen maar stenen piemels (de beruchte Love Valley).
We hebben behoorlijk wat mooie plekken in en rondom Cappadocië gezien. Wat een prachtige
omgeving is dit. We zijn door de grotten gegaan, door verschillende valleien, en hebben
ontbeten in een van die bijzondere torens.
Nieuwe ontmoetingen & onverwachte fotoshoots
’s Ochtends vroeg onder de ballonnen door rijden: Magisch! Ondanks de vele toeristen kom
je ook veel andere avonturiers tegen. Zo ontmoetten we wat Italiaanse fotografen die ons
verhaal bewonderden en graag mooie foto’s wilden maken. Ook kwamen we andere
motorrijders tegen die, net als wij, op zoek waren naar de mooiste afgelegen plekjes. En als
Sabine dan bezig is met haar camera, gaan ze maar al te graag poseren voor een mooi plaatje.
Juist dan blijkt Instagram weer een mooi communicatiemiddel te zijn. Je wisselt gegevens uit,
foto’s gaan heen en weer en gedurende de paar dagen dat we hier zijn konden we mooi nog
wat tips en locaties uitwisselen.
Het hoogtepunt van de reis
Dit was voor ons het hoogtepunt van de reis. De omgeving is prachtig, de mensen zijn super
vriendelijk. We wilden eigenlijk nog verder door Turkije rijden om bij Georgië uit te komen,
maar daar hadden we helaas te weinig tijd voor. We hebben elkaar wel beloofd om hier terug te
komen. Er is nog zoveel te ontdekken in Turkije.
Na meerdere zonsopgangen met ballonnen brak de tijd aan om aan de terugreis te beginnen.
Prachtig verhaal, mooie foto’s. Een verhaal kort, krachtig en heel prettig leesbaar.
Tot jullie volgende reisverslag.
Piet
Bedankt! Leuk om te horen 🙂
Bedankt voor jullie leuke verhaal en de tips voor de situatie in Kosovo. Ik rijd aankomend jaar TET Servië van Noord naar Zuid en wil voor Kosovo afbuigen naar Albanië en Montenegro. Zal dus zeker rekening houden met de blokkade van de Kosovaarse grens met Servie.
Wow weer zo’n bijzonder verhaal Rinke en Sabine.
En wat een prachtige foto’s en dronebeelden hebben jullie gemaakt.
Het is heerlijk om jullie reisverhaal te lezen, zoveel fijner als verhalen over waar welk restaurantje zit of welk hotel lekker slaapt.
Van mij mogen jullie nog veel van zulke reizen maken en ons lekker mee laten genieten.
Groetjes,
Monique