Iedere motorrijder heeft wel zo’n droom. Die ene rit. Dat ultieme avontuur. Voor Peet van Konijnenburg was het duidelijk: ooit zal hij op een motor door het westen van Amerika rijden. Uitgestrekte wegen, hete woestijnen, ruige canyons en eindeloze horizon. Toen hij eerder kon stoppen met werken, besloot hij dat het tijd was. Tijd om de droom niet langer uit te stellen, maar om gas te geven!

Er zijn van die dingen die al jaren op je bucketlist staan. Voor mij was dat duidelijk: een motorreis door Amerika. En niet zomaar een ritje: ik wilde de ruige, uitgestrekte landschappen van de westkust ervaren vanaf het zadel van een ronkende machine. Toen ik eerder kon stoppen met werken, was er geen excuus meer: het moest en zou gebeuren.

Ik koos een georganiseerde tour via USA Motorreizen. Een compleet pakket: vlucht, overnachtingen, motorhuur en een route die me door enkele van de meest iconische plekken van Amerika zou voeren. Het aanbod aan motoren was breed: van Harley’s tot BMW’s en Honda Shadows. Ik koos voor een Honda want er was nog wel een klein prijsverschilletje zeg maar.

Schiphol, leren jacks en nieuwe reisgenoten

Alleen reizen, dat was even wennen. Maar al op Schiphol zag je wie er bij de groep hoorden: leren jacks, motorlaarzen, helmen in de hand: de broederschap van de tweewielers is universeel. De organisatie verwelkomde ons persoonlijk en gaf de laatste briefing. We vlogen via Washington naar Los Angeles, waar het avontuur écht begon.

Bij aankomst in de VS viel meteen op: alles is hier groot. Van de luchthavens tot de supermarkten, letterlijk alles ademt “meer”. De Amerikaanse douane was streng, je kreeg een inlegvel in je paspoort dat je vooral niet mocht kwijtraken. Serieus gedoe als dat wel gebeurde.

Op reis met vreemden

Reizen als alleenstaande in een groep vol onbekenden is een bijzondere ervaring. Je kent niemand, dus tast je voorzichtig de sfeer af. Wie zijn deze mensen? Met wie klik ik? Al snel merk je dat sommigen elkaar al kenden: deze reden in groepjes, hielden zich wat meer op de achtergrond of bleven vooral bij hun eigen clubje.

Twee Belgen sprongen er meteen uit. Ze waren vriendelijk, maar sloten zich niet echt aan bij de rest. Misschien lag het aan de imposante Harley’s. Het gaf ze een andere uitstraling, een soort eigen stijl. Of misschien waren ze gewoon liever op zichzelf.

Toch hing er altijd een fijne sfeer. Na de ritten was het goed toeven: een verfrissende duik in het zwembad of gezellig samen aan tafel bij het avondeten. Dan leek iedereen wat losser, kwamen er gesprekken op gang, werd er gelachen en nagenoten van de dag.

Of er blijvende vriendschappen zijn ontstaan binnen de groep? Dat weet ik niet. Voor mij persoonlijk bleef het bij die ene gedeelde ervaring. Geen blijvende contacten, maar wel mooie herinneringen aan een reis vol onverwachte ontmoetingen. Samen, maar toch ook een beetje op jezelf.

De eerste kilometers, wennen aan het verkeer

Na een nacht in LA , niet al te best geslapen, want de jetlag en spanning zaten nog in m’n lijf, haalden we de motoren op. De groep droeg een gezamenlijke pot in voor brandstof en parkentrees. Onze bagage ging in een volg-pickup die ons overal opving.

De eerste rit ging richting de Mexicaanse grens. Een vijfbaans highway, keep-your-lane, ingehaald worden links en rechts, zelfs door vrachtwagens… het was even schakelen. Letterlijk en figuurlijk. Maar wat een gevoel om daar te rijden, met je helm in de wind en het asfalt dat eindeloos voor je uitstrekt.

Mexico in en uit, van contrasten en controle

De grens met Mexico was een les in contrast. Aan de ene kant Amerikaans gemak en overvloed, aan de andere kant armoede en chaos. Mexico inkomen was zo gepiept, maar eruit? Dat was andere koek. We stonden uren stil in de verzengende hitte, helm op, motoren loeiheet, alles werd grondig gecontroleerd. Maar daarna konden we weer door richting ons volgende motel, met een welkom zwembad en een lokale maaltijd.

Monument Valley

Van Death Valley tot de Grand Canyon

De dagen erna volgde het ene hoogtepunt het andere op. Letterlijk, figuurlijk, én geografisch. We reden door Death Valley, waar de thermometer 50 graden aantikte. Ik had diep respect voor de pioniers van 1850, die hier met hun huifkarren doorheen trokken.

We bezochten de Grand Canyon, en vlogen er zelfs met een helikopter overheen. Onbeschrijfelijk. We stonden oog in oog met reuzen van bomen, zoals de General Sherman in het Sequoia National Park. We reden door landschappen die zo uit een westernfilm leken te komen, en soms wáren ze dat ook.

Een stukje Nederland in de woestijn

Een van de meest verrassende stops? Bakkerij Schat. Opgericht door een Nederlandse bakker uit Utrecht, getrouwd met een Native American vrouw. Daar stonden we dan, midden in de Amerikaanse woestijn, met witbrood, grof volkoren, roomboter en… hagelslag. Even voelde het alsof ik weer thuis was. Geen pancakes met siroop, maar een échte Nederlandse boterham.

Vegas, baby! En de keerzijde van de droom

Las Vegas was een ervaring op zich. De glitter, de neon, de casino’s – het was net een filmset. Maar achter het gouden gordijn zie je de realiteit: verslaafden, daklozen, mensen die alles verloren hebben. Het was een harde les: Amerika is groots, maar niet altijd eerlijk.

Wat blijft hangen?

In twee weken heb ik méér gezien en meegemaakt dan ik ooit had durven dromen. De natuur, de mensen, de verhalen: het was intens. Amerikanen zijn nieuwsgierig, recht voor z’n raap en vooral: direct. Vragen als “Wat verdien je?” zijn daar heel normaal. En het zette me aan het denken. We hebben het in Nederland zo slecht nog niet.

Ziek? Werkloos? Dan val je in de VS vaak gewoon buiten de boot. Mensen werken er soms drie banen om hun gezin draaiende te houden. Een serveerster leeft van fooi. En dan mag ze wel auto rijden op haar zestiende, maar geen biertje serveren. Bizar.

De meeste indruk heeft voor mij de rit naar Monument Valley gemaakt. Zo herkenbaar door de vele westerns die er zijn opgenomen en de schitterende uitzichten, mede door de miljoenen jaren van erosie. Maar Eigenlijk hebben alle National parken hun charmes.

Sonora

Zou ik het nog eens doen?

Zonder twijfel. Deze reis was een droom die uitkwam. Perfect georganiseerd, indrukwekkend tot de laatste kilometer, en vol onvergetelijke momenten. Dus: heb je de kans? Twijfel je? Niet doen. Gooi die helm op je hoofd, start die motor en gáán. Je zult er geen spijt van krijgen.

National park Yosemite

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp