Na weken op de motor door Cappadocië en Hongarije stond de KTM Adventure Rally in Roemenië op het programma. Eerst nog een tussenstop bij MotoCamp Bulgarije, een charmante motorcamping midden in Bulgarije, waar banden, olie en kleine reparaties geen probleem waren. Met opgeladen batterijen staken we de grens over naar Roemenië, klaar voor zoutmijnen, Dracula’s kasteel en de onvergetelijke offroadroutes die ons avontuur zouden maken.
Vanuit Cappadocië reden we terug via Hongarije. We hadden nog een overnachting gepland bij MotoCamp Bulgarije, een kleine motor gerelateerde camping in het midden van Bulgarije. Een mooi plekje beheerd door een groep engelsen, waar je zelfs nieuwe banden kan krijgen, olie wissels en andere reparaties. Zeker de moeite waard als je in de buurt bent. Na deze stop reden we de grens met Roemenië weer over.
Benieuwd naar de eerdere reisverhalen? Lees hier deel I en hier deel II
Roemenië verkennen: van zoutmijnen tot Dracula
Voor we ons op de KTM Adventure Rally stortten, besloten we nog even toerist uit te hangen. Roemenië heeft zoveel te bieden aan de zuidkant van het land: van indrukwekkende zoutmijnen tot de beroemde thermen van Boekarest en natuurlijk Dracula’s kasteel. Het voelde heerlijk om de benen even te strekken en de cultuur en geschiedenis van het land op te snuiven voordat we weer in de wereld van onverharde paden en bergwegen doken.
Avontuur offroad: ontmoetingen op afgelegen plekken
Onze laatste avond, net voor de Transfăgărășan, stonden we op een mooi afgelegen plekje. We moesten wel twee water crossings door, maar dat hadden we er graag voor over. Tijdens het avondeten kwam er ineens een rode pick-up in de verte voorbij gescheurd, vol gas over de zandpaden. Vast en zeker een lokale. Hij bleef een poosje bovenop de heuvel staan kijken. Toch maar even op de motor stappen en een praatje maken. Bleek het een zelf omgebouwde Dacia te zijn met tractorbanden. Al snel werd ik uitgenodigd om een stukje mee te rijden als passagier. Zeker! Heuvel op, heuvel af — met op de achtergrond het gerinkel van lege bierflesjes in de kofferbak scheurden we over de zandpaden. Ik spreek geen Roemeens en hij geen Engels, maar we konden toch goed communiceren en hadden de grootste lol.
De mooiste wegen van Roemenië: Transalpina en Transfăgărășan
Daarna zijn we nog even bij de beren op bezoek gegaan bij de Transfăgărășan. Samen met de Transalpina zijn dit zonder twijfel de mooiste wegen van Roemenië. De Transalpina is ontzettend motorvriendelijk; de Transfăgărășan zou ik aanraden met de auto te doen vanwege de vele files door toeristen en beren.
Thuiskomen in Sibiu na duizenden kilometers
Na de Transfăgărășan kwamen we weer uit in Sibiu. Dat voelt bijna als thuiskomen. Een ronde van ruim 11.000 kilometer hebben we gemaakt. Geleefd in de bus en op de motor. De mensen die we zijn tegengekomen, de plekken die we hebben gezien. zoveel nieuwe ervaringen. Wat een mooie tocht. Maar om nog net even dat laatste beetje energie eruit te trekken, ga ik de KTM Adventure Rally rijden. Nogmaals een week in Sibiu en afzien op de offroad routes.
De KTM Adventure Rally
De KTM Adventure Rally is een evenement van KTM zelf, specifiek voor de Adventure-modellen, om te laten zien wat de motoren écht kunnen. Zeker ook een marketing event voor KTM zelf, maar ook voor beginners een geweldige manier om te leren omgaan met hun motor. We zaten een week lang in een hotel in Sibiu, met uitzicht op de paddocks. Daar stonden onze motoren, de monteurs, de banden truck en de Dakar-truck klaar om iedereen te helpen. Ondanks dat het een ‘rally’ heet, zit er geen wedstrijdelement in. Het draait vooral om samen uit, samen thuis. Dat gevoel van kameraadschap merk je door het hele event heen. Echt een ontzettend warm en welkom gevoel.
Drie dagen rijden door de Karpaten
We reden in totaal drie dagen. Op de eerste dag een grote ronde van 200 kilometer over onverharde paden. Je kon de makkelijke route volgen of kiezen voor wat meer uitdaging. In dit geval liep de route grotendeels over stukken van de Red Bull Romaniacs. Ik kan je zeggen: het was gruwelijk pittig. Zelf ben ik een ervaren rijder en koos ik voor de uitdagendere stukken, maar zelfs de ‘easy route’ bleek dit jaar behoorlijk pittig. Juist dan komt dat kameraadschap naar voren; bekende KTM-ambassadeurs die je helpen langs de track, of het nu om banden plakken, aanwijzingen geven of passagiers meenemen gaat. ’s Avonds is er een uitgebreid programma met presentaties en natuurlijk de briefing voor de volgende dag.
Overnachten in skiresorts en lokale routes ontdekken
Dag twee verliep wat anders. In plaats van ’s avonds in Sibiu te slapen, zouden we aan de andere kant van het gebied in een skiresort overnachten. Dus: een klein tasje met slaapspullen ging gezamenlijk in de bus en de rest neem je zelf maar mee. Na een rit van 150 kilometer en een stukje over de Transalpina waren we bij het hotel. Sabine reed op haar KTM Duke 690 over de weg met ons mee en na wat vriendelijke likjes van de lokale bevolking (zie foto hieronder) kwam ook zij aan in Ranca.
De volgende dag begon de terugtocht via de Strategica, een bekende offroad weg door de Karpaten. Met nog een leuke uitdaging in de middag: de officiële hillclimb van de Red Bull Romaniacs. Tja, en als je na al die kilometers, al die weken onderweg, daar beneden staat te kijken… dan móet je gewoon omhoog.
Laatste reparaties en voorbereidingen voor de terugreis
En zo gingen we terug naar het hotel. Helemaal gesloopt na deze week (na al die weken) maar ontzettend voldaan. Wat een avontuur was dit. Samen leven in de bus, veel reizen, met de motor erop uit, de mensen, de evenementen.
Maar voordat we richting huis konden, moesten we nog een laatste reparatie uitvoeren: de aanhanger was namelijk gaan scheuren op de lasnaden en we vertrouwden het allebei niet helemaal. Dus op zoek naar een lasser en een lasapparaat. Tja, en dan staat daar toch een mooie Dakar-truck met een lasapparaat erin…
Nadat dat klusje was geklaard, konden we de rest inpakken. Motor in de bus, aanhanger klaarzetten, laatste nachtje in het hotel. ’s Ochtends samen met iedereen ontbijt, een mooi afscheid, en daarna begon onze twintig uur durende terugreis. Op naar huis. Eigen bed, eigen douche. Heerlijk. Nu zou ik het hier kunnen afsluiten en zeggen dat de rit soepel verliep… maar het laatste half
uur, net voor de grens, begon de bus flink te bonzen en verloor hij vermogen. Oh jee. Nog vijftig kilometer naar huis, half vier ’s nachts. Tja, toch maar doorrijden, we wilden naar huis. Met vijftig over de snelweg. Wat bleek: klepstoters en nokkenas kapot. Wat een timing. Na ruim 13.000 kilometer zijn we terug. We hebben gelachen, gezweet, gescholden, banden geplakt, gegrensd, gekampeerd, gekookt en gedronken. Van het rumoer van Roemenië tot de stilte van Montenegro, van de chaos van Albanië tot de rust van Slovenië; elke kilometer had zijn eigen verhaal.
En wat blijft hangen? Dat gevoel van vrijheid. Van over een bergpad scheuren met alleen het geluid van de motor en
het gezoem van insecten om je heen. Dat, en de wetenschap dat zelfs na drie lekke banden en een kapotte nokkenas… het nog
steeds de mooiste vakantie ooit was.
