Ik parkeer de motor in de juiste strook voor de ferry naar Engeland en maak mijn helm los. Terwijl ik mijn helm afdoe en oordoppen uit mijn oren peuter, hoor ik al een deur achter mij opengaan. “Nice bike!”. Tien minuten later sta ik met een kaartje met adres en telefoonnummer van Eric en Christina in mijn handen.
Veel mensen zijn huiverig om alleen op vakantie te gaan. Bang dat er wat fout gaat? Misschien ook dat ze zich eenzaam voelen met niemand om tegen te praten na een dag rijden? Dat verwacht ik dan als ik mij probeer in de huid van een dergelijke motorrijder te verplaatsen.
Ik vind het juist heerlijk, alleen op vakantie zijn. Gewoon doen en laten wat je zelf wil, niemand om rekening mee te houden, de dagelijkse rompslomp van thuis achter je laten en stoppen – of juist gaan rijden – wanneer jij wil.
“In case you can’t find a place to sleep.”
Als tijdelijke einzelgänger maak je veel sneller contact met vreemden dan je zou verwachten. Dat merk ik des te meer tijdens mijn trip naar Engeland. Na 450 kilometer snelweg, een ticketcontrole en twee douanebeambten; zet ik mijn motor stil bij de vele wachtrijen voor de veerboot.
Nog geen minuut later ben in gesprek met de 82-jarige Eric: “Wat een schitterende motor! Vroeger heb ik ook veel motor gereden, maar helaas mag en kán ik niet meer rijden.” Dat vertelt Eric terwijl hij zijn korte broek omhoog trekt en twee opgezwollen en gehavende knieën laat zien. “In mijn jonge jaren was ik rugbyer en dat heeft zijn tol geëist op mijn lichaam. Met twee kunstknieën en een kunstheup lukt het helaas niet meer om motor te rijden.”
Het gesprek gaat verder over het leven in Engeland sinds Brexit, het overlijden van Queen Elizabeth II en mijn trip naar London. Eric duikt opeens de auto in en na wat gekrabbel op het dak van de auto, krijg ik een kaartje in mijn hand gedrukt. “In case you can’t find a place to sleep or want to come over for dinner!” roept Cristina vanuit de auto.
Ik bedank het lieve oude stel voor hun gastvrijheid en beloof een poging te doen om langs te rijden de volgende dag.
Zweedse taferelen
Op de veerboot kom ik als eerste op het dek en leg mijn spullen en helm naast mij op de grond. Even twee uurtjes relaxen en wat foto’s inladen in mijn telefoon. Tenminste, dat dacht ik. “What kind of bike do you ride?” hoor ik opeens naast mij.
Ik schrik wakker uit mijn lanterfantroes en kijk naar een boom van een vent. Vol lof laat ik hem foto’s zien van de BMW R nineT die vier dekken lager vastgesnoerd staat. Ook nu kan ik weer wat complimenten ontvangen van deze motorrijder. Als motorrijders onder elkaar ben ook ik geïnteresseerd in zijn motoren. Als ik hem daarnaar vraag, begint hij te lachen: “Wat ik rij? Dat is een lastige vraag, ik heb er 14 of 15 staan.” Daarna begint de man met merken en types te strooien alsof hij een veilingmeester is die bedragen benoemt die door de menigte geboden worden.
Bij zijn KTM 950 Adventure blijf ik steken en direct gaat het gesprek over offroad rijden, KTM’s en de TET. De man heet trouwens Peter, komt uit Zweden en is onderweg om zijn 21-jarige dochter naar Brighton te brengen. Die gaat daar studeren en op kamers wonen. Het leek Peter leuker om er een kleine trip van te maken om haar weg te brengen, in plaats van haar gewoon op het vliegveld te droppen.
Draait er een pijl boven mijn hoofd?
Terwijl Peter zich weer bij zijn gezin sluit, denk ik toch eens na over dat eenzaam zijn tijdens een trip. Tot op heden heb ik twee uur niet op een motor gezeten, en ben ik daarvan één uur kwijt geweest aan gesprekken met wildvreemden. Ik kijk met een schuin oog naar boven, maar ik zie geen draaiend bord met daarop heel groot “Praat met mij!” hangen.
Niet dat ik het erg vind trouwens; ik hou van verhalen van mensen. Het is mooi om te zien hoe motorrijders, wie of waarvandaan dan ook op een of andere manier altijd direct een band met elkaar hebben. Net als dat we naar elkaar zwaaien tijdens een rit. Dat zie ik Clio-eigenaren nog niet naar elkaar doen. Buschauffeurs trouwens wel, maar we zitten hier niet op Buschauffeurs.nl.
Motorrijden verbindt, verbroedert, opent deuren en plaatst de drempel om contact te maken lager. “Ja, dat is het!” zeg ik tegen mezelf waarna ik weer verderga met mijn werk. De krijtrotsen van Dover zijn in beeld en het is tijd om nog wat foto’s te maken.
Onverstaanbaar Brits dialect
Na een middag rondrijden in het drukke Londen en het bezoeken van een fotolocatie, is het tijd om naar het hotel te rijden. Ik incasseer de laatste twintig minuten nog even een fikse regenbui en stap druppelend het oude gezellige hotel binnen waar ik een kamer geboekt heb. Na een liter regenwater op de vloer te hebben gedruppeld tijdens het wachten, krijg ik de sleutel van mijn kamer en kan ik droge kleding aan gaan trekken. Daarna is het tijd voor een pint!
“Can I have a beer please?” vraag ik aan de barman, waarna ik in een geheel onverstaanbaar Brits dialect een vraag terug krijg. Ik tover mijn meest vragende blik tevoorschijn en vraag nogmaals om een ‘pint’. Weer krijg ik een vraag terug en ik maak daaruit op dat ik mag kiezen uit verschillende bieren.
Gelukkig schiet een Brit mij te hulp. Hij raadt mij een Larkins aan. Gelukkig een lekker stevig biertje en geen waterige iets wat ik tijdens mijn vorige Engeland-trip naar binnen heb gegoten.
Terug naar de eenzaamheid tijdens een trip alleen. Of nee, toch niet: de Britse tipgever staat al helemaal klaar om een gesprek te beginnen terwijl ik een slok neem. ”Where are you from?” Vijftien minuten later schuifelt hij terug naar huis en weet ik dat hij twee straten verder woont, dit zijn stamkroeg is, hij zeven jaar in Amsterdam heeft gewerkt bij een telecomprovider en die avond nog naar een feestje moet.
Dag één, nog maar veertien uur onderweg en ik heb al drie persoonlijke verhalen van wildvreemden in mijn hersenpan zitten. Hoe bedoel je eenzaam en alleen onderweg? In je eentje heb je meer dan genoeg aanspraak, vervelen zit er echt niet bij!
alleen op reis
ik rij altijd solo
een ervaring zal ik nooit meer vergeten
pontje bij Schoonhoven genomen en nadien even aan de kant om een shaggie te roken
mits komt er een motorrijder naast me staan en mijn mond viel open van verbazing
deze motorrijder reed op een Honda van begin jaren 80 en zag er als nieuw uit
nog groter werd mijn verbazing toen de helm afging
bleek de motorriijder 81 jaar oud te zijn en was gekleed in een zwarte leren motorpak met de bloedgroep erop geborduurd
ik maakte hem een compliment over zijn prachtige motor en toen kwam het verhaal
zijn vrouw en hij hadden beiden dezelfde Honda aangeschaft en reden samen
overal naar toe
nu was zijn vrouw enkele jaren geleden overleden wat voor hem een enorm gemis was
gezamenlijk hebben wij nog even een shaggie gerookt en toen kwam de rest van het verhaal
af en toe nam hij de motor van z,n overleden vrouw om te touren
en ja, als hij dan op de motor van zijn overleden vrouw reed dan was het net of zij weer meereed
de helm ging weer op en hij reed verder
nadien ben ik ook vertrokken en met een dikke brok in de keel naar huis gereden
je ziet maar weer , als motorrijder ben je nooit alleen
Met pensioen en voornemen om te voet als pelgrim naar Santiago de Compostella te lopen. Vooraf heel veel getraind: ik ben er klaar voor. Dan plotseling ernstig ziek en operatie in ziekenhuis: ik ben fysiek niet meer in staat om die afstand te wandelen. Dus de kawa GTR1400 ingepakt en solo naar Santiago vv. Drie weken op pad. Geweldige reis, mooie mensen, pelgrims en motorrijders, fijne gesprekken. Good memories. Ik had al veel solo moto ervaring en heb twee jaren in Bosnie gewerkt. Motor toen meegenomen en de hele Balkan solo bezocht. Geweldig! Je zoekt zelf de route, je verdwaalt, avontuur, bepaalt je eigen tempo en overnachtingen. Een aanrader hoor. Volgend jaar groeps(!)reis naar de Noordkaap, dan op mijn BMW R1200GS. Dan samen op pad, maar ook veel mogelijkheden om solo te rijden. Ga goed!!
Tja, het klinkt heel avontuurlijk. Is er dan geen thuisfront? Enkele dagen lukt natuurlijk wel, maar half Europa door wordt toch wel een ding. En nee, mijn vrouw wil niet zelf rijden of achterop. En dan komt de vraag waar kan je komen in enkele dagen vanuit Friesland?
Denemarken is erg mooi. Zeker het noorden richting Aalborg en hoger, rondom Arhus en op middeneiland Fyn. Dat is wel in een aantal dagen rond te rijden vanuit Friesland. Bij vele (bij mij ook) is er een thuisfront en twee kinderen van 12 en 14. Die hebben de leeftijd om alleen (overdag) thuis te zijn. Daarnaast scheelt het als de partner je de vrijheid geeft om een dergelijke korte, of lange, trip alleen laat doen. Dat verschilt uiteraard per relatie en samenstelling van het thuisfront.
Hoi Mark, bedankt voor je tips. By the way, die ruimte is er wel ;-), maar ook andere verplichtingen. Ik ga het zeker onderzoeken.
Heel herkenbaar. Jaren geleden zes weken weggeweest in mijn eentje. Via de Baltische staten Estland. Letland en Litouwen door naar Finland, Zweden, Noorwegen met als einddoel de Noordkaap. Wat een belevenis alleen op pad, maar ook momenten dat je kilometers alleen rijd, niemand tegenkomt en dan denkt als… Niet te lang bij stilstaan en genieten. Wie doet dit immers? En ook veel aanspraak. Hoe vaak ik niet gewaarschuwd ben voor > take care of the reindeer als men mij zag staan met de motor. Men kwam er zelfs even voor naar mij toe, en ja dan heb je weer een leuk praatje.. Voor mij > alleen op reis > veel meer aanspraak
Zo herkenbaar allemaal! Of het nu in Europa op mijn eigen motor is of op een rental in Azië, overal raak je zomaar aan de praat…..ook als vrouw. Sterker nog, in Indua overkwam het mij dat een wild vreemde na een leuk geboren zelfs mijn koffie afrekende. Indiaase gastvrijheid van diegenen die het zich kunnen permitteren.
Ik kan iedereen wel een (of meer)solo motortripje(s) aanraden!
Hallo ik ben het helemaal met je eens maar volgens mij romantiseer je het wel een beetje hoor wat niet wil zeggen Ik zou het morgen zo weer doen die kant op
Heel mooi verhaal en voel het helemaal. Vorig jaar op de Guzzi V85TT met de tent naar Mandello alleen en echt nog nooit zo, n fijne en vooral rustgevende vakantie gehad . Echt heerlijk op jezelf maar heel veel herkenbare aanspraak en zeker op een camping. Echt geweldig en voelde mij absoluut niet alleen en ik kon mij zelfs niet aan het gevoel onttrekken dat sommige mannen met gezinnen met enige jaloersheid naar mijn vrijbuiter gevoel keken . Echt superleuk om te doen .
Ik ga altijd alleen op de motor op vakantie en trek heel EU door. Wanneer ik ’s ochtends wakker wordt bepaal ik zelf wat ik ga doen en waar ik heen ga. Heerlijk. Er is één nadeel: ik ga het liefst op onbegaanbare wegen met mijn Tenere en dat is vaak fantastisch maar er zijn momenten dat ik mij realiseer dat ik alleen ben en mij afvraag wie er hulp biedt wanneer het minder goed af loopt. Gelukkig loopt het altijd goed af maar het is soms wel spannend.
Inderdaad helemaal waar, ik ben afgelopen zomer alleen naar Sauerland geweest om eens een keer in de bergen te rijden met mijn net aangeschafte Ktm 1290 SAS. In Sundern een een mooi klein knus motorhotelletje gevonden en al was het maar voor 3 dagen, ik heb ontzettend veel aanspraak gehad, heerlijk gereden en me absoluut niet alleen gevoeld. Je krijgt namelijk heel snel contact als je alleen reist. Omdat je niet met een groep bent, spreken mensen je veel eerder aan, vooral als je er zelf voor open staat.
Dit smaakt zeker naar meer en dat gaat ook zeker gebeuren…
Ik sluit mij hier volledig bij aan. Jaren geleden alleen op reis gegaan bij een kennis in Bulgarije. In Duitsland bij een chauffeurs hotel leuke gesprekken gehad. Onderweg op de boot. Van Italië naar Griekenland met Italiaanse motorrijders gesproken. In midden Griekenland op de camping ook weer bijzondere mensen ontmoet. Op de terugweg in Italië, Corsica en Frankrijk ook weer bijzondere mensen ontmoet. Top vakantie gehad en heel veel leuke mensen ontmoet. Conclusie; een eenzame reiziger is nooit alleen.
Heerlijk alleen op de motor weg. Op mijn BMW R1200RS de laatste jaren naar Lapland, Zweden, Finland, Denemarken, UK, Ierland, Duitsland, Luxemburg, België en Frankrijk geweest. Ik ben 73 en heb mij voorgenomen er van te genieten zolang het nog kan. Ik heb de mooiste dingen meegemaakt en geweldige mensen ontmoet, juist omdat je alleen bent. Wie kan nou zeggen dat hij uit volle borst solo een lied heeft gezongen in een stampvolle Ierse pub of een groep Finse bikers in het Fins heeft toegesproken na een avondje drinken samen. Of moest uitwijken voor een rendier op een eenzame bosweg. Allemaal toffe herinneringen aan mijn reizen alleen op de motor. Ik kan het iedereen aanraden! En als je dan eens je zware motor laat vallen op een super steil weggetje in de regen in Ierland, zijn er altijd wel weer aardige mensen die je komen helpen om je motor weer recht op te zetten. Gewoon gaan en het plan vormt zich naar mate de reis vordert.
Ik doe al jaren niet anders. Misschien niet voor iedereen, maar voor mij is het pure therapie.
Wel, ik ben als Vlaming in augustus op mijn eentje met mijn motor en achterop een tentje en opblaasmatrasje naar Nederland vertrokken en heb de motorreis van mijn leven achter de rug, Zonder plan, begonnen met een overnachting in Brouwershaven, daarna Haarlem en dan overgeschakeld op motorcampings (telkens aanraders) : Cafe Caluna in Ommen, ’t Witveen in Eastermar, waar ik 3 dagen ben blijven hangen, daarna De Motorschuur in Gasselternijveen en The Big Oaks in Ruinerwold en tenslotte Het Vuur in Zieuwent en camping De Hei in Siebengewold. Overdag zo’n 200 km, kris kras door het prachtige Nederland, terrrasjes waar ik bijna steeds werd aangesproken en s’avonds op de camping aanschuiven aan tafel, direct aan de praat. Veel tips gekregen over leuke plaatsjes, routes en volgende overnachtingsmogelijkheid en zo nooit het gevoel van eenzaamheid gekend, integendeel. Ik kan het verhaal en de reacties dus alleen maar beamen. Volgend jaar opnieuw, dat staat al vast, Dus tips over andere motorcampings steeds welkom !
Een paar weekjes alleen … ik gun het iedereen !
De afgelopen jaren heb ik mezelf “getrakteerd” op een paar mooie motorreizen alleen … Na drukke en lange werkweken, veel hectiek is het heerlijk om even alleen te zijn met je eigen gedachten en even alleen te genieten. Andere mensen ontmoeten, andere gesprekken voeren dan welke je de rest van het jaar voert en rijden in een mooie omgeving.
En eenzaam, geen seconde ! Zoals in het artikel beschreven, een reiziger alleen heeft altijd aanspraak (en het is aan jou om het gesprek aan te gaan of juist af te kappen)
Voor mensen met een gezin (net als ik) kan het lastig zijn zo’n reis te plannen, maar eenmaal gedaan dan ga je alles op alles zetten om dit jaarlijks te organiseren.
Ik noem het ieder jaar een cadeautje voor mezelf !
Misschien niet helemaal ‘on topic’ maar mijn vrouw en ik waren drie weken onderweg op onze Wing, van Tilburg naar Italië en de Mle Miglia volgend tot uiteindelijk weer Tilburg. Het is ongelooflijk hoe veel aardige mensen je tegenkomt! Van de B&B eigenaresse net buiten Cochem (‘nee, zet je motor maar in de garage; mijn auto kan buiten staan’) tot de Italiaan die ons aanbiedt om ons naar het dichtstbijzijnde (8 km) restaurant te brengen én via de restaurant-eigenaar ook de terugtocht voor ons te regelen (wijn en motor is geen ideale combi). Kortom: met een beetje aardigheid komen we als motorrijders zó veel aardige mensen tegen …
Ik kan mij helemaal vinden in dit leuke verhaal. Afgelopen zomer ook alleen op vakantie geweest met de motor, naar Frankrijk, Spanje en Portugal.
Geen moment spijt van gehad. Zoveel aardige en behulpzame mensen ontmoet.
Was één van mijn beste motor vakanties.