Vanaf een afstand zie ik het witte gebouw dat al bijna een eeuw dienst doet als magneet voor motorrijders en petrol heads. Het kippenvel kruipt langzaam over mijn arm naar boven als ik me realiseer dat ik ein-de-lijk bij het Ace Cafe ben.
*Dit is een terugblik naar vorig jaar
Al vanaf dat ik motorrijd en gevallen ben voor de caféracerscene, stond het Ace Cafe hoog op mijn lijst van plekken of dingen die ik wilde bezoeken. Vandaag rijd ik de parkeerplaats op en heb ik mijn missie volbracht. Nog voordat ik mijn helm afzet, stapt er al een man op mij af die roept: “Hey Dutchie, that’s a nice bike!”
Het Ace Cafe is opgericht in 1938 en deed dienst als wegrestaurant voor reizigers en truckers. In de loop der jaren is er veel rondom het Ace Cafe gebeurd, van up’s tot vele downs. In 1940 stortte het pand deels in na een luchtaanval op Londen, maar in ’49 werd het na een verbouwing weer heropend. In de daaropvolgende jaren kreeg het Ace Cafe zijn iconische status voor de ‘Ton-Up Boys’, een groep Britse jongeren die zich toegewijd hadden aan de Amerikaanse rock-‘n-rollmuziek. Maar omdat dit genre op de Britse radiozenders nergens afgespeeld werd, trokken alle jongeren naar wegrestaurants met jukeboxen waar deze muziek wel te beluisteren was.
Ton-Up boys
Op de parkeerplaats van het iconische café raak ik in gesprek met René, die vertelt over vroeger. “Tegenwoordig is hard rijden heel makkelijk, maar vroeger ging het heel anders met een Norton, BSA of Triumph. Iedereen wilde bij de Ton-Up Boys horen, maar daarvoor moest je wel ‘the ton’ kunnen halen, oftewel een snelheid van 100 mijl per uur (net geen 161 kilometer per uur, red.).
Je moest hiervoor alles uit het motorblok halen. Veel jongeren waren tot in de late uurtjes bezig om hun blokken af te stellen om zoveel mogelijk vermogen uit die Engelse motoren te halen. Zie je het al voor je om die snelheid te rijden op je rammelende tweecilinder uit de jaren vijftig?!” Ik mijmer over de tijd dat ik mijn Puch Maxi probeerde op te voeren, iets wat vaak niet zo heel soepel ging.
“De geruchten gaan dat de caféracerscene hier is geboren”, vervolgt René. “Muzieknummers duurden destijds rond de drie minuten. Je gooide een munt in de jukebox en begon met je maten te racen naar een vooraf afgesproken rotonde. Degene die als eerste terug was bij het café vóór het nummer was geëindigd, had gewonnen. Levensgevaarlijk op de motoren van toen, maar ik snap de sensatie wel voor de jongeren. Het was hun vorm van rebelsheid tegen de brave burgers van de grote stad.”
Jonge knul uit een filmset
Voor mijn neus wordt er een Rickman Metisse geparkeerd, achter mij komt er een TDR 250 tweetakt het terrein op knetteren en ik kom direct tot de conclusie dat ik hier ogen én tijd tekort kom! Ondanks al die bijzondere motoren om mij heen, valt mijn oog direct op een veel bijzonderder tafereel: een Fantic Motor Chopper uit de jaren zeventig!
Wilde je jezelf als jongere uit die tijd meten aan de cultfilm Easy Rider met James Fonda en Dennis Hopper, dan was dit dé brommer om te hebben. Niet alleen de motor is opvallend, ook de eigenaar van deze Fantic – een jonge knul – lijkt zo uit die filmset te zijn gestapt.
Zijn naam is Jesse en hij vertelt vol lof over zijn Fantic. Eigenlijk rijdt hij er enkel mee bij speciale gelegenheden, zoals het bezoeken van het Ace Cafe. “Ik heb hem van mijn pa gekregen. Hij kon vandaag niet meekomen, hij moest met ma mee winkelen”, vertelt hij lachend. Jesse is niet de gebruikelijke tiener die erbij loopt volgens de laatste mode op school. Met zijn AC/DC-riem, lange haren en volgestikte vest lijkt hij al een tijdje mee te lopen in deze scene. “Mijn ouders kwamen hier als kleine kinderen al met hun ouders, en later namen ze ook mij bijna elke weekend mee hierheen.”
“‘s Ochtends in de kinderwagen naast de tafel in het restaurant en dan na een uurtje of twee ouwehoeren met de vriendengroep ging iedereen weer zijn eigen weg. Nu kom ik hier vaak nog met mijn pa. Gewoon voor de gezelligheid, oude en nieuwe vrienden spreken en af en toe een vette hap naar binnen schuiven. Gecombineerd met een ritje op de brommer is dat een leuk dagje uit.”
Hoogte- en dieptepunten
Na de heropening in 1949 beleefde het café twintig succesvolle jaren, maar door een verschuiving van interesses van de klandizie moest het in 1969 opnieuw zijn deuren sluiten. De automarkt groeide gestaag en dat ging ten koste van de motorverkoop. Veel van de rebelse jongeren die er dagelijks rondhingen kregen gezinnen en daarmee een rustiger leven. Ook reden motorrijders inmiddels liever naar het platteland voor de bochtige wegen dan dat ze in de, ondertussen erg drukke, stad bleven.
Vijfentwintig jaar later, op 4 september 1994, opende het café zijn deuren voor één dag onder de noemer ‘Ace Cafe Reunion’. Het was een doorslaand succes en werd een terugkerend evenement voor de oude garde om die goede oude tijd te herdenken.
Aanvankelijk zou dit een jaarlijks evenement blijven, maar na vier jaar was het in 1997 voor de derde keer een tijd voor een grand opening. Dit keer onder de naam Ace Cafe London. Door de tent enkel in het weekend te openen, wilde de nieuwe eigenaar het café nieuw leven inblazen. De toevoeging ‘London’ in de naam suggereerde bij de opening al dat er meer locaties in de pijplijn zaten dan alleen het café in Londen.
Ondertussen waren de niet zo betrouwbare Engelse motoren in 1997 lang niet meer zo aanwezig in het straatbeeld. Je zag nu van alles op de parkeerplaats: van de snelle Kawasaki Ninja’s uit Japan tot de dikke R-toermachines uit Duitsland. Dít was de feitelijke redding van ‘the Ace’, zoals ik te horen krijg op het terras.
Mensen kwamen vanuit heel het Verenigd Koninkrijk naar het café, net als mensen vanuit omringende landen. De status die het café in al die jaren had opgebouwd, kreeg steeds meer bekendheid in het buitenland. Het werd een soort van bedevaartsoort.
Nu snap ik ook de naamsverandering met de toevoeging van London, want ondertussen bestaat er ook een Ace Cafe in onder andere Orlando (Verenigde Staten), Beijing en Barcelona.
“What can I get you, luv?”, wordt me aan de counter gevraagd door een vriendelijke dame. Met een bak zwarte koffie loop ik door de diner en ga ik buiten in het zonnetje zitten. Gewoon even mensen en motoren kijken, de sfeer opsnuiven en genieten van dit ‘bedevaartsoord’.
Mensen van ver buiten Londen stappen op hun vrije zondag vroeg op de motor om hier te zijn. Gewoon aanwezig zijn is hier genoeg, het maakt niet uit op wat voor een motor je rijdt of hoe je gekleed bent. Of je die ton al eens gehaald hebt met je machine of nog tevreden bent met een 50cc-blokje.
Iedereen komt hier maar voor één ding: het in stand houden van het Ace Cafe.
Ik ga dit jaar voor het eerst daar naar toe en wel op de laatste donderdag van oktober. Dan is er een All American Bike bijeenkomst. Gezien de goede reviews heb ik er hoge verwachtingen van. Lijkt mij ontzettend leuk.
is heel interessant waar is
het precies in Londen en locatie.
Ace Corner, N Circular Rd., London NW10 7UD
Heerlijk! In 2022 heb ik het ook bezocht. Je komt ogen en oren tekort. Daarna zijn we doorgereden naar de Bike Shed in hartje Londen. Je rijdt er gewoon stapvoets naar binnen dwars door het cafe/restaurant om je motor in de garage achterin te parkeren. Heerlijk om dan een tafeltje te pakken en de motoren af en aan te zien rijden.
ACE Cafe London heb ik al meerdere keren bezocht. Steeds weer een feestje. Heerlijk motoren en mensen kijken en gezien worden.
Maar deze zomer 2023 en ook in 2019 in het ACE cafe Lahti in Finland geweest ! Een echte aanrader! Er is een prachtig motormuseum naast, waar je doorheen kan lopen terwijl je Black Angus burger wordt gebakken. Ook is het weer een ontmoetingsplek van motorgekken en motorreizigers. Als je er dan toch bent moet je even naar Imatra gaan waar je een rondje op het beroemde stratencircuit kan maken en even hulde kan brengen aan Wil Hartog, winnaar MotoGP Finland op een Suzuki 500cc.
Ace Cafe ligt nu in de ULEZ. Even rekening mee houden.
Ben er afgelopen zomer ook geweest. Waanzinnig om daar te zijn met mijn Triumph Thunderbird 900. Een historische plek !
Precies zoals je uit de text kan halen, je moet er een keer geweest zijn. Mijn ontgroening was vorig jaar. Helaas was dat tijdens de TT van Man.
Het was zo rustig dat wij met z’ n 4en bijna de enige motorrijders waren die op de parking stonden. Gelukkig verandert dat niet veel aan de beleving. Je moet er tenslotte een keer geweest zijn! Hoop wel dat bij een eventueel volgend bezoek het toch iets drukker is.
Groet Sjon.