Je kent het vast wel als motorrijder. Je staat naast je motor, kijkt naar die route, die bergpas, die eerste motorvakantie of de eerste rit van het seizoen en ergens in je hoofd begint een stemmetje. Twijfel. Spanning. Allerlei scenario's die zich al afspelen voordat je überhaupt je handschoenen aan hebt. En gek genoeg zijn die mentale drempels vaak hoger dan de echte.
Ons hoofd maakt graag rampscenario’s
“Misschien is dit te veel voor mij.”
“Die motor is eigenlijk te zwaar.”
“Wat als ik hem laat vallen?”
“Dat stuk file rijden gaat dramatisch worden.”
“Iedereen kan dit behalve ik.”
Bijna iedere motorrijder heeft dit soort gedachten weleens gehad. Soms vlak voor vertrek, soms midden in een spannend moment en soms al dagen voordat je überhaupt opstapt. Je hoofd vult de onbekende stukken alvast in en meestal niet op de meest ontspannen manier.
Het bijzondere is alleen: die gedachten voelen vaak als feiten, terwijl het eigenlijk voorspellingen zijn. En voorspellingen van een zenuwachtig brein zijn zelden objectief.
Ons brein is namelijk gebouwd om gevaar eerder op te merken dan veiligheid. Dat was duizenden jaren geleden een handige overlevingsstrategie. Tegenwoordig betekent het vooral dat we risico’s vaak groter inschatten dan ze werkelijk zijn. Zeker wanneer iets nieuw is, spannend voelt of belangrijk voor ons is.
Daardoor kan een eenvoudige rit vooraf aanvoelen alsof je een Dakar-etappe gaat rijden, terwijl je achteraf denkt: “Oh… dit was eigenlijk prima te doen.”
Die “te zware motor” blijkt ineens prima te gaan
Veel motorrijders herkennen het moment waarop ze overstappen naar een grotere motor. Op papier klinkt het indrukwekkend: meer kilo’s, meer vermogen, hogere zit, meer alles. En eerlijk is eerlijk: stilstaand voelt zo’n motor soms als een gevallen koelkast op twee wielen.
Totdat je rijdt.
Dan merk je ineens dat balans belangrijker is dan gewicht, dat moderne motoren verrassend handelbaar zijn en dat je lichaam zich vanzelf aanpast. Je hoeft niet alles perfect te doen om gewoon goed onderweg te zijn.
Natuurlijk blijft respect voor de motor belangrijk. Maar die enorme mentale berg waar je vooraf tegenop keek? Die blijkt vaak meer een verkeersdrempeltje.
Spannend betekent niet dat je het niet kunt
Veel mensen interpreteren spanning alsof het een stopbord is.
“Als ik dit spannend vind, moet ik het misschien niet doen.”
Maar spanning betekent meestal gewoon dat iets nieuw is. Dat het belangrijk voor je is. Dat je uit je routine stapt.
De eerste keer haarspeldbochten rijden is spannend. De eerste keer met een passagier rijden is spannend. De eerste keer offroad is spannend. De eerste keer in de regen met gladde belijning en spoorvorming ook.
Dat betekent niet dat je het niet kunt. Sterker nog: bijna iedere ervaren motorrijder die nu ontspannen over bergpassen stuurt, heeft ooit met klamme handschoenen staan twijfelen op een parkeerplaats.
Dat betekent overigens niet dat je iedere angst moet negeren. Ben je moe, is het glad, heb je weinig ervaring of voel je je niet fit? Dan is het juist verstandig om een stap terug te doen. Gezond verstand blijft altijd belangrijk. Het verschil zit hem vaak in de vraag: waarschuwt je ervaring je voor een echt risico, of praat je verbeelding iets groter dan het is?
Groei begint vaak net buiten je comfortzone
Het mooie van motorrijden is dat groei vaak verstopt zit achter precies die dingen waar je tegenop ziet.
Dat extra rondje door druk verkeer. Die lange reis die misschien te ambitieus voelt. Dat zandpad waarvan je vooraf denkt: dit wordt niks. En soms gáát het ook niet perfect. Misschien slaat de motor een keer af. Misschien parkeer je onhandig. Misschien neem je een bocht minder strak dan je wilde.
Nou en?
Vrijwel niemand leert motorrijden zonder ongemakkelijke momenten. De meeste ervaren rijders hebben een hele verzameling verhalen die begon met: “Nou… daar ging ik dus bijna.” Juist die momenten zorgen ervoor dat je ervaring opbouwt. Niet doordat alles vlekkeloos verloopt, maar doordat je merkt dat je een situatie kunt oplossen en de volgende keer met meer vertrouwen opstapt.
Kleine stapjes maken grote uitdagingen klein
Wat vaak helpt, is stoppen met alles tegelijk overzien.
Niet denken: “Ik moet straks duizend kilometer door onbekend gebied rijden.”
Maar: “Ik rij eerst gewoon naar het tankstation.”
Niet: “Ik moet perfect door die haarspeldbochten.”
Maar: “Ik kijk goed door de bocht en laat de motor het werk doen.”
Ook deze kleine gewoontes kunnen helpen:
- Focus op het volgende deel van de route, niet op de hele dag.
- Gun jezelf een pauze als de spanning oploopt.
- Vergelijk jezelf niet voortdurend met ervaren motorrijders.
- Onthoud dat niemand iedere bocht perfect rijdt.
Motorrijden wordt een stuk lichter als je jezelf niet constant beoordeelt alsof je examen rijdt.
Wat tien jaar motorrijden mij heeft geleerd
Vraag motorrijders naar hun favoriete herinneringen en opvallend vaak hoor je verhalen die begonnen met twijfel. Die solo-trip die spannend leek. Die regenrit waar niemand zin in had. Die onverwachte route door de bergen. Die eerste grote adventuremotor waarvan iemand dacht: veel te groot voor mij.
Ik merk dat ook als ik terugkijk op mijn eigen motorjaren. Deze maand is het precies tien jaar geleden dat ik mijn motorrijbewijs haalde. En eerlijk gezegd moet ik soms lachen om de dingen waar ik me toen druk over maakte.
Rijden in de regen. De eerste keer de snelweg op. Op motorvakantie gaan. Een bergpas rijden. Allemaal dingen waar ik vooraf behoorlijk tegenop kon zien. Achteraf bleken het juist de ervaringen waar ik het meeste van heb geleerd.
Ik begon op een Harley-Davidson Sportster en bleef daar jarenlang op rijden. Niet omdat ik de grotere Harley’s niet mooi vond, maar omdat ik mezelf had wijsgemaakt dat ze simpelweg te zwaar voor mij waren. Achteraf gezien was dat geen beperking van de motor, maar een beperking die ik mezelf had opgelegd.
Totdat ik het gewoon eens probeerde. En wat bleek? Natuurlijk voelde zo’n grote Harley anders aan. Maar tijdens het rijden verdwijnt een groot deel van dat gewicht en draait alles veel meer om balans, techniek en vertrouwen dan om spierkracht.
Als iemand mij tien jaar geleden had verteld dat ik ooit met een motor van ruim 420 kilo ontspannen door de bergen zou rijden, had ik hem waarschijnlijk uitgelachen. Inmiddels weet ik dat juist die dingen waarvan je vooraf denkt: dat is niets voor mij, achteraf vaak de mooiste ervaringen opleveren.
Dat betekent niet dat alles altijd vanzelf gaat. Ook nu kom ik nog situaties tegen die spannend zijn of buiten mijn comfortzone liggen. Het verschil is dat ik mezelf inmiddels één simpele afspraak heb gemaakt: eerst proberen, daarna pas oordelen.
Niet vooraf bedenken dat iets niets voor mij is. Eerst ervaren hoe het werkelijk is. Pas daarna mag ik concluderen dat ik het leuk vind, niet leuk vind of misschien gewoon nog wat meer oefening nodig heb.
Die afspraak heeft me de afgelopen tien jaar ontzettend veel opgeleverd. Soms bleek iets inderdaad niet mijn ding. Maar veel vaker dacht ik achteraf precies hetzelfde: “Heb ik me hier nou echt zo druk om gemaakt?”
De grootste drempel zit vaak onder je helm
Natuurlijk moet je je grenzen respecteren. Motorrijden vraagt om gezond verstand, training en zelfkennis.
Maar er is ook een andere waarheid: we praten onszelf vaak dingen aan die groter zijn dan ze werkelijk zijn. Mentale drempels lijken soms op een berg wanneer je ervoor staat. Pas als je eroverheen bent, ontdek je dat het eigenlijk maar een heuvel was.
Dus die rit waar je tegenop ziet. Die nieuwe motor. Die spannende route. Misschien hoef je jezelf maar één vraag te stellen:
Heb ik het al geprobeerd?
Want pas nadat je iets hebt ervaren, kun je eerlijk zeggen of het wel of niet bij je past. Grote kans dat je halverwege die rit ineens denkt: “Waarom maakte ik me hier eigenlijk zo druk om?”
En misschien is dat wel één van de mooiste lessen die motorrijden je kan leren. Niet dat spanning verdwijnt, maar dat je ontdekt dat je vaak veel meer kunt dan je zelf dacht.
Heel herkenbaar, ik denk nog altijd met veel plezier terug aan mijn eerste motorreis, meteen de Timmelsjoch over, en ik kon het.
Nu, na 40 jaar motorrijden (ik ben nu 74) voelde het al een tijdje niet safe en eigenlijk ook niet leuk meer, dus gestopt. Maar de mooie herinneringen en ervaringen blijven
Leuk om te lezen allemaal en voor allen als tip het boekje van Bernt Spiegel: “Motorfietstraining iedere dag”
Uitgeverij De Alk BV
Zwaaizwaai…..!
Theo
Ik rij al vele jaren met veel plezier en zonder brokken 12 maanden per jaar een 1200gs. Veel baat gehad bij cursussen van de KNMV en Gymkana.
Wat betreft ondergrond, ik wil alleen op asfalt rijden en ga dus ook niet oefenen in zand of in het weiland. Of je dan kunt zeggen of je wel of niet kunt rijden kan ik niet beoordelen, maar het heeft me in mijn ogen in ieder geval niet beperkt. Ken jezelf en wees bewust van je beperkingen, niet zo ingewikkeld lijkt me.
Beste collega’s, ik heb ca 35 jr motorrijbewijs en adviseer iedere beginnende motorrijder , ga een vervolgopleiding volgen bij de KNMV , hier leer je om de baas te worden over je motor , je leerd , risico herkenning , bochten rijden , noodstop bij 120 km/u , uitwijkmaneuvers, bij 70 km/ over objekt rijden (autoband) remmen in de BOCHT enz
Grappig om te lezen hoe een vrouwenbrein werkt.
Gelukkig herken ik niets van dit alles.
ik denk het brein in het algemeen, er zullen ook dames zijn die zich er niet in herkennen. Maar aan de reacties te zien ook heren die zich er wel in herkennen
Heel herkenbaar. Vooral dat stukje dat je pas moet oordelen als je het geprobeerd hebt. Onlangs heb ik nog voor het eerst met een passagier door de haarspeldbochten in de Pyreneeën gereden. Ik zag er eerlijk gezegd wel tegenop. Maar tijdens het rijden heb ik me gefocust op elke bocht apart: goed de bocht doorkijken en de bocht ruim nemen was mijn mantra. En achteraf; mijn passagier vond het allemaal heel soepel gaan. En deze “test” gaf me een hoop zelfvertrouwen. Em op je 75e kun je nog steeds stapjes verder gaan.
Ik ben in 2022, direct na mijn pensionering, op de motor naar de Noordkaap geeden. Het zat al jaren in mijn hoofd om dat te doen en in de planning vooraf had ik al veel obstakels bedacht waar ik tegenop zag. In Polen ontmoette ik Pieter, een Belgische motorrijder. Met hem heb ik het eerste stuk gereden door de Baltische staten tot in Finland en vandaaruit verder alleen. Na de Noordkaap via de westkust van Noorwegen weer terug en via Zweden over de bruggen naar Denemarken en weer naar huis. Feitelijk incidenten, 2 zwiepers op verregende zandlanen, schuiven over nieuw aangebracht gravel, een achterwiel met een eigen idee van richting op glad verregend asfalt, steeds minder spannend worden haarspeldbochten rijden en een keer verkeerd stoppen terwijl mijn laars door het grind gleed en ik de motor maar net kon opvangen. Conclusie: een onvergetelijke tocht, prachtige vergezichten, leuke mensen ontmoeten, er achter komen dat je je goed voorbereid hebt qua uitrusting en een trots gevoel om na bijna 9500 kilometer zonder brokken weer thuiis te komen. Ik ben het dan ook volkomen eens met de schrijver. Gewoon doen en genieten.
Zeer herkenbaar verhaal, heb zelf ook sinds 10 jaar mijn motorrijbewijs (na zo’n 36 jaar wikken en wegen om het wel of niet te doen).
Vorig jaar, na een forse operatie, in een opwelling besloten om de motor weg te doen (durfde de motor niet meer goed af te schuinen)… Al snel spijt en eind vorig jaar toch weer een andere gekocht, ook weer met DCT (fantastisch systeem) en deze keer wat sportiever (All road ) met een veel prettiger actieve zit.
Heb geen moment spijt gehad, maar rijd nu wel wat defensiever
Ik heb hier grote problemen mee. Als je de motor niet de baas bent moet je een lichtere motor rijden. Verder moet je de omgeving scannen, Veel motorrijders kunnen dit niet. Als je dit wel kan dan kan je een bocht pakken terwijl je opzij kijkt. Kan je een obstakel ontwijken in plaats van er over te knallen. Ze zeggen altijd, blijf kijken naar waar je wil gaan, Dit werkt, tot er een noodsituatie is. Je moet jezelf trainen naar alles te kijken behalve waar je heen gaat. Zo maak je je los van het probleem een kan je WEL STUREN om het probleem heen. Ik snap niet dat motorlessen nog steeds zo verkeerd zijn. Je moet leren sturen, letterlijk sturen ongeacht waar je naar kijkt. Scan de omgeving, Leer echt rijden en kijk naar bv spiegels van auto’s waar de bestuurder naar kijkt, dan weet je wat die gaat doen. De motor ansicht maakt niets uit, als je niet kan scannen, lees rijden.
We zeggen ook niet dat je iets moet doen wat je niet kan. En zeker moet je dingen leren, maar dingen leren doe je alleen door te proberen en soms moet je daar een drempeltje voor over.
Nee je moet geen drempeltje over. Daar ligt het probleem juist. Je moet een lichte motor eerst door en door leren kennen. Lees dit als LEER RIJDEN, want een zwaardere motor is nog veel moeilijker zaken te ontwijken omdat het gewicht tegen je werkt. Ik heb zelf ook die fout gemaakt door een GPZ900R te kopen als 2e motor, de eerste was een Z650. beiden veel te zwaar voor mijn ervaring. Dus ben ik een CBR600F gaan rijden. Lekker licht, dan leer je pas echt rijden. Later toch wat zwaarder VFR800Fi, wat een genot. Dus dacht ik dat ik klaar was voor een giga-zware VFR1200F, wat een enorme KUT-motor! Veel te zwaar, gewoon waardeloos. Ik zie dan ook lieden op zware motoren rijden, en als er maar iets is dan hebben ze een ongeval. Je moet niet zwaarder gaan, je moet eerst eens deftig leren rijden. Een heel goede om te testen of je kan rijden, ga met je wegmotor eens offroad in het mulle-zand, als je dat niet durft of kan, dan is je motor veel te zwaar voor je en beheers je die niet. Ik heb mijn vrouw leren rijden op een GSX600F en ja, ze moest door weilanden en mul zand, en ze kan een stukje rijden, welke motor ik haar ook geef. BTW, ik ben door het bos gegaan met die VFR1200F BERGOP grintpad in Zwitserland, Ik scheet bagger en besloot die te verkopen, veel te zwaar. Ergo, test je capaciteiten eens op ondergrond dat geen asfalt is, durf je dan nog? Dan kan je rijden.
Als je de motorrijlessen verkeerd vindt, moet je misschien eens een goede rijschool zoeken. Die kan je zeker goed op weg helpen
Ben het helemaal eens dat iemand moet trainen en leren om goed te kunnen rijden. Het is geen artikel over over rijtechniek of voertuigkeuze. het artikel gaat niet over koop een zwaardere motor als je daar niet aan toe bent maar over dat we onszelf soms beperken door gedachten dan met onze vaardigheden.
Fijn om het zo eens te bekijken. Vaak denk ik ook achteraf; het was het waard; waarom maak ik me daar zo druk om. Maar het is iets wat in je gedachten wroet en daar blijft zitten; tot je het zélf probeert. Dus dank voor dit verhelderende verhaal….daar ga ik zeker wat mee doen!!
Heel goed en duidelijk verhaal. Misschien had ik dit eerder moeten lezen. Ik zal het nu goed onthouden.