Heb jij ooit een ongeluk gehad op de motor of heb je tips waarmee je anderen kunt helpen? Laat het weten in een reactie onder het artikel!
Crashen, het kan de besten overkomen. De aanleiding is vaak een samenloop van omstandigheden, maar ligt altijd ergens tussen botte pech en ‘eigen schuld, dikke bult’. Geen vrolijk onderwerp, maar uw razende reporter kan er sinds kort over meepraten… En wat doe je dan als journalist? Dan schrijf je het van je af!
Het is een zonnige winterdag met een graad of 4 Celsius, zowel in de lucht als op het wegdek. De wegen zijn vrijwel overal droog. Er is recentelijk wel gestrooid en elders in het land ligt nog sneeuw. We zijn lekker aan het rijden en gaan vanuit Loenen de A2 op. De verkeerslichten staan op groen en na het afremmen tot een kilometer of 50 per uur, laat ik de rem los en stuur ik de bocht in naar de oprit van de snelweg. Net na de stopstreep moet ik insturen. Laagstaande zon?
Op het filmpje is duidelijk te zien dat er een oliespoor op de weg ligt, maar ter plekke zie ik het niet. De hellingshoek in de bocht zou – hoewel aan de sportieve kant – geen probleem moeten zijn, maar in combinatie met deze olie is het iets teveel gevraagd: het voorwiel schuift onder me weg. Voor ik het weet sta ik naar de schade op mijn mooie FZ1 te kijken terwijl ik in gesprek ben met de aardige automobilist die meteen stopte. ‘Pijn?’ Nee. ‘Zeker?’ Ik voel niks. Adrenaline misschien, maar nee. Ik viel ook niet zo hard. Balen van die krassen, maar ach. In mijn geval kon ik na het opnemen van de schade gelukkig nog doorrijden (hoera voor framesliders!).
Dit artikel móést er dus komen. Zie het als een stukje zelftherapie voor een geschrokken man met wat krassen op zijn motor – en een deukje in zijn ego. Het levert in ieder geval een spannend verhaal op én – al was het maar om mijn eigen geheugen weer wat op te frissen – wat belangrijke tips die het verschil kunnen maken tussen ‘vervelend’ en ‘verschrikkelijk’.

Twee soorten rijders
“Er zijn twee soorten motorrijders: zij die gecrasht zijn en zij die nog gaan crashen”, is een vaak gehoorde bewering. Waar of niet waar?
Er zijn genoeg motorrijders die nog nooit een schuiver hebben gemaakt. Wellicht zal hen dit ook nooit overkomen. Aan de andere kant zijn er tijdens het motorrijden zó veel variabelen en onvoorziene omstandigheden, dat zelfs de meest ervaren en voorzichtige motorrijder de pech van een ongeluk ten deel kan vallen. Sommige dingen heb je niet in de hand, maar zelf kun je er van alles aan doen om de situatie in eigen hand proberen te houden. En je kunt maatregelen treffen om te zorgen dat – áls het onverhoopt toch gebeurt – de schade zo veel mogelijk beperkt blijft.
Maar laten we ons eerst even herinneren waarom we ook alweer zo graag een been over onze motorfiets zwaaien. Dat gevoel van volledige vrijheid. Het genieten van alles om je heen. Even helemaal niks anders dan jij en je motor. Het geluid, de power, de ultieme coolheid van zo’n machine. Het grommen of gillen als je het gas opendraait. Rustig cruisen door die prachtige omgeving of op snelheid de perfecte lijn door die lekkere bocht pakken. Ga zo maar door: motorrijden is heerlijk. Als je eenmaal hiervan geproefd hebt, laat het je niet meer los. En ja, er kleven ook risico’s aan. Maar thuis, gewikkeld in bubbeltjesplastic op de bank blijven zitten is er ook niets aan, en ook dat draagt nog bepaalde risico’s met zich mee. Aan ons om de risico’s waarvoor we voor kiezen door motor te rijden tot een minimum te beperken.

Uitrusting
Wellicht een open deur, maar je uitrusting is absoluut onmisbaar om de schade te beperken. De motorrijders die ik in korte broek, T-shirt en zelfs op sandalen voorbij zie zoeven op een warme dag… Over de helm gaan we het niet eens hebben; die moet altijd op en die moet gekeurd zijn. Maar het is wel duidelijk: dit soort types zijn nog nooit gevallen tijdens het motorrijden, want dan zouden ze het wel uit hun hoofd laten om geen beschermende kleding te dragen. Een stevige broek, met minimaal knieprotectoren, hoge en stevige motorschoenen, een motorjas met rug-, elleboog- en schouderbescherming en goede handschoenen zijn een minimum. En zelfs met goedgekeurde motorjeans zal een schuiver op snelheid je de nodige schaaf- of brandwonden kunnen geven. Het is niet voor niets dat op een circuit een leren pak verplicht is.

Je motor
Je doet misschien de BRAVOK-check voordat je op de motor stapt. Heel goed, maar hoe zit het nou echt met je banden? Zijn ze versleten of is er sprake van ‘cupping’? Misschien zijn ze te oud, uitgedroogd of hebben ze niet de juiste bandenspanning? En zijn je banden eigenlijk wel genoeg opgewarmd om plots te remmen of sportief de bocht in te duiken? Deze factoren zijn belangrijk voor je grip en kunnen het verschil maken.
Lees ook: Grip op banden
Is je vering goed afgesteld? Ga hiervoor eens langs bij een specialist. Meestal checkt deze gratis hoe je vering is afgesteld en als er iets geadviseerd wordt, adviseren wij je dit ter harte te nemen. Hoe oud is de olie in de voorvork? Lekken de keerringen? Treed er stickslip op? Deint je motor na bij het nemen van een hobbel? Duikt de motor in de voorvork als je stevig aanremt? Het is belangrijk dat je wielen te allen tijde zoveel mogelijk (gelijkmatig) contact maken met de weg. Ook dit kan het verschil maken tussen wel of niet onderuit gaan.
Het ligt voor de hand, maar wat zijn ze belangrijk: je remmen! Check regelmatig je remvloeistof (deze moet helder en niet te donker van kleur zijn) en de staat van je remblokken en -schijven. Onderneem actie als iets niet helemaal jofel is en blijf er niet mee doorrijden.

De innerlijke mens
Jij, als bestuurder van dit voertuig, bent uiteindelijk de belangrijkste schakel. Zorg dat jij je elke rit weer mentaal voorbereidt. Wees je bewust van wat je aan het doen bent. Moe? Gedoe op werk? Ruzie met je vriendin? Voor al deze dingen is geen plek tijdens het motorrijden. Drugs en/of drank zijn – natuurlijk – ook een absolute no-go. Zelfs sommige legale medicijnen kunnen een negatieve invloed hebben op je rijvaardigheid. Controleer dit altijd. Zorg goed voor jezelf. Eet voldoende, drink water en neem rust. Motorrijden vergt ultieme concentratie. Zorg dat je dit dan ook kunt opbrengen of laat anders de motor staan.

Verkeerssituaties
Dit is het aspect van het motorrijden waar je helaas niet altijd de teugels in handen hebt. Maar je kunt je wel voorbereiden door op de meest voor de hand liggende scenario’s te anticiperen. Weet je bijvoorbeeld wat een ‘afdekongeval’ is? Wacht jij met rechtdoor rijden op het kruispunt tot je zeker weet dat de kruisende tegenligger je gezien heeft? Vermijd je de dode hoek van voertuigen op de snelweg? Check je of er zijwegen zijn als je inhaalt op een B-weg? Kijk je überhaupt ver genoeg vooruit? En ga zo nog maar even door: verkeersinzicht is minstens net zo belangrijk als je daadwerkelijke vaardigheden op de motor. De belangrijkste tip die we je mee willen geven: dat iemand jouw kant uitkijkt wil echt niet zeggen dat hij of zij ook daadwerkelijk jou ziet/registreert. Oogcontact is dan ook echt niet alles.

Vaardigheden
Over vaardigheden gesproken: werk hieraan. Ga regelmatig oefenen op een leeg parkeerterrein. Noodstop, noodstop met uitwijken, achtjes, etc. Tuurlijk, je kunt het je nog wel herinneren van je motorrijles, maar deze handelingen moeten in je spiergeheugen zitten. In een noodsituatie moet je namelijk niet denken (daar is geen tijd voor!) maar handelen. Als je de lege parkeerplaats ontgroeid bent – en dat ben je eigenlijk nooit – zijn er geweldige vervolgcursussen die je kunt volgen om je vaardigheden uit te breiden of te verbeteren. Behalve dat deze je veiligheid op de motor enorm kunnen vergroten, zijn ze ook nog eens erg leuk om te doen. Kost dat geld? Ja, en dat kost een paar maanden revalideren en een verkreukelde motor ook. Maar van dat laatste wordt je niet per se een betere rijder…

Eenzijdige ongevallen
Dit wil zoveel zeggen als ‘een ongeval waarbij geen ander voertuig betrokken is’. Denk bijvoorbeeld aan het onderschatten van de radius van een bocht. Gooi je de motor nog wat platter? Kun je nog remmen? Geen fijne situatie om in te verkeren. Voorkom dit. Besef je bijvoorbeeld dat een (blinde) bocht ook nog scherper kan worden (een knijpende bocht noemen we dat) of dat er buiten je zicht vuil of een obstakel op de weg kan liggen. Pas je snelheid en je rijlijn daar van tevoren op aan: je moet altijd tot stilstand kunnen komen binnen de afstand van de weg die je kunt overzien. Je zicht bepaalt in die zin dus je snelheid. Houd je opties open en rijd ruim binnen de marges van je kunnen. De techniek van het trail braken is zeer welkom in onoverzichtelijke bochten.
Hou te allen tijde rekening met de mogelijkheid van split of andere rotzooi op de weg. Olie, putdeksels, teerslangen, tramrails en wegmarkeringen zijn met name in combinatie met regen een valkuil. Kijk dus altijd verder vooruit: waar snij je de bocht aan? Zie je overig verkeer op je traject? Welke lijn volg je? Waar kun je beter niet remmen of sturen? Als je op een (smal) boerenweggetje verderop plaatselijk split in de berm ziet, kun je er ook donder op zeggen dat het hier en daar op de weg ligt.
Open deuren
Bijna alle hierboven genoemde voorbeelden zijn voor de hand liggend. Toch hebben we nu de voornaamste oorzaken van ongelukken met motoren al behandeld. Zouden degenen die bij zo’n onfortuinlijk voorval betrokken zijn geweest, bovenstaande kennis niet gehad hebben? Natuurlijk wel. Het moraal van het verhaal is dan ook: weten is niet genoeg. Het gaat namelijk om het (kunnen) toepassen. Het herhalen en laten inslijten van goede gewoontes, en specifiek bezig zijn met het vervormen of omzetten van je eigen slechte gewoontes. Daarnaast moet jij je ook altijd bewust blijven van de slechte gewoontes van je medeweggebruikers. Die rijden door rood, kijken op hun telefoon, hebben stress, haast of simpelweg geen ogen in hun kop. Vertrouw dus alleen op jezelf en zorg daarom dan ook dat je daadwerkelijk op jezelf kunt vertrouwen.
Op het gevaar af om over te komen als een oude, wijze – misschien zelfs enigszins belerende – man wil ik jullie toch nog dit meegeven: Een motor is maar een ding, je leven is dat niet. Geniet van het motorrijden, maar zorg dat je altijd ‘aan’ staat. Motorrijden kan relatief veilig. Hoe veilig? Dat bepaal je voor 90 procent zelf. Niet alleen door te weten, maar vooral door te doen.


1982 zondag morgen na avond stappen lekker op mijn toendertijd honda cb550four de kater wegrijden. Zondag morgen normaal die tijd geen hond op weg .ree op bochtige straat bebouwde kom met 70 a80 kilometer per uur. Opeens op kruising die stopbord had trok een taxi op toen ik naderde. Remmen kon ik niet op tijd en probeerde te ontwijken maar kwam daarbij ten val. Schuifde 10tallen meter door en kwam tot stilstand. Terwijl ik opstond ree de taxi door. Daar sta je dan carterhelft afgescheurd gat in blok.geen gsm toen die tijd.overal schaafwonden. Motor omhoog getild en naar huis geduwd.mijn wa verzekering dee niks met de zaak. Bij taxi bedrijf aan deur geweest deden of ze die tijd geen rit op hadden staan. Kon niks bewijzen. Mijn vriendin is toendertijd daar bij verschillende mensen of ze iets gezien hadden. Na 2 weken hadden we iemand die het gezien had en verklaring wou afleggen. De verzekering van taxibedrijf stuurde iemand om verhaal te doen. De verzekering heeft mij de schade betaald gelukkig.
Wij waren van plan om met een groep naar Engeland te gaan en ik wilde de motor (rocket 3)een grote beurt geven. Dus ik op de motor, pak aan ,helm op en nieuwe handschoenen aan. Zoon van mijn vriendin achter mij met de auto om me terug te brengen. Hij zei nog ,alles aan voor dat stukje? Ik kom aan bij de eerste rotonde en dacht ,dat gaat lekker soepel. Met dat ik dat denk gaat mijn achterkant uitbreken. Ik zie een lantaarnpaal op mij afkomen, ik duw de motor van mij af,deze beland in het gras. Wel flinke graspollen op en aan de motor, maar verder geen noemenswaardige schade. Ik denk dat het door de nieuwe handschoenen zou kunnen komen, waren vrij stug en een beetje gas gooit bij deze motor toch al aardig wat vermogen op het achterwiel. Zelf weinig last,wel veel voorzichtiger met bochten en soms te voorzichtig misschien.
Vr gr Jaap
Een jaar geleden heb ik op mijn 47e mijn motorrijbewijs gehaald. Gelest in de regen en afgereden met code geel vanwege storm. Dan denk je dat wel wat aan kunt. Ik viel (figuurlijk dan) voor een wat oudere Aprilia met een machtige 2 cilinder. De 1e 500 km zat er binnen twee weken op en toen sloeg het noodlot toe. Mijn zoon zou ’s avonds voetballen en ondanks de motregen slingerde ik de motor aan. Dat ging niet vanzelf en dat had een voorbode moeten zijn. Ik reed weg de straat uit en sla linksaf de singel op. Op moment dat ik gasgeef om naar z’n twee te schakelen hoor en voel ik het achterwiel onder me vandaan slippen. Ik land met een harde klap op de grond en zie mijn motor met de vonken eronderuit wegglijden. En mijn been doet zo zeer dat ik niet kan opstaan. Gelukkig zijn er snel mensen bij en wordt ik even later met een ambulance afgevoerd. De motor is op mijn been geklapt en daardoor is mijn linkerbeen op paar plaatsen gebroken. In het ziekenhuis wordt het gezet en in gips gegoten. Na een lange revalidatie blijkt echter dat er wat dingetjes mis zijn gegaan en dat mijn voet scheef op mijn been staat. Ondertussen ben ik doorverwezen naar een specialist en volgende week hoor ik de uitslag van de onderzoeken en wat er eventueel aan gedaan kan worden. Het vooruitzicht is een hersteloperatie met opnieuw revalidatie. Hopelijk wordt het been dan sterk en stabiel genoeg zodat ik weer kan gaan rijden. Dat is toch wel mijn grootste frustratie geweest van het afgelopen jaar. Na zoveel jaar dan eindelijk mijn rijbewijs en toch niet mogelijk om te rijden. Maar goed we laten de kop niet hangen, die bike komt er echt wel weer.
In 1983 zat ik in militaire dienst, stap een ochtend van mijn motor af en zie dat mijn rechter knipperlicht ontbreekt, vreemd.
Zie dan ook dat mijn jas kapot is, en dat mijn arm zeer doet. Wat is er gebeurd, ik heb geen idee.
S’avonds rij ik terug naar huis en let goed op de weg, bij een brug zie ik dat er vers grind licht en dat er sporen op de weg staan.
Ik stop en brugwachter begroet mij, “alles goed met je, nog pijn aan je arm?”.
Hij had me eerder die dag omhoog geholpen en ik schijn zonder reactie te zijn weggereden.
Wist er niks meer van, zwart gat in geheugen…
In 2023 een laatste groepsrit gereden terwijl er regen was voorspeld. De dagen ervoor had het ook al best geregend. Mijn inmiddels verloofde zat bij mij achterop en reden we netjes in baksteenformatie op een 60-weg richting Giethoorn.
Daar mijn motor geen ABS heeft, heb ik mezelf aangeleerd om uit te wijken naar mijn eigen weghelft voor zover dit kan want als ik ga remmen op nat wegdek, ga ik sowieso onderuit, mét partner erbij dus de klap wordt dubbel zo hard. Tegenliggend verkeer: een fietser, daarachter een auto die op onze groep wachtte om erlangs te kunnen en ineens komt er precies in die bocht een busje aan scheuren die de auto niet op tijd had gezien en zelf uitwijkt om de auto niet te raken. Hierbij raakt dat busje bijna mijn groep motorrijders en duik ik dus naar mijn weghelft dmv uitwijken. De motorrijder achter mij kon wel op tijd remmen om ons niet aan te tikken maar iedereen had zijn/haar hart in de keel. Alle motorrijders hebben ofwel een middelvinger opgestoken of een signaal gegeven van “waar ben je mee bezig om zo hard te rijden?”
Ik reed op de N210 richting IJsselstein en naderde een rotonde. Voor mij reden 2 personenauto’s. Langs de rotonde loopt een fietspad wat bij de rotonde met de rotonde mee afbuigt naar links en waar het rijwielverkeer de N210 moet oversteken. Verkeer op de N210 heeft hier voorrang. Bij de oversteek wacht een bromfietser tot het verkeer voorbij is zodat hij kan oversteken. De eerste personenauto van de twee voor mij besluit out of the blue te stoppen voor de bromfietser. De auto voor mij en ik op mijn BMW K1100LT moeten vol in de ankers. Mijn voorwiel glijdt weg en ik schuif met de motor onderuit tegen mijn voorligger. Ik stond snel weer op mijn benen en kon alles afhandelen. De motor werd door een sleepbedrijf bij een motorzaak neergezet en ik werd thuisgebracht. Bij het uitstappen uit de sleepwagen merkte ik dat mijn knie stijf aanvoelde. Toen ik thuis mijn broek uitdeed was mijn knie 2x zo dik en pimpelpaars en ook mijn linkerschouder bleek een flinke klap te hebben gehad. De knie was na 2 jaar weer een beetje normaal maar mijn schouder beweegt niet meer soepel. De motor was total loss. Nadat mijn knie weer normaal aanvoelde heb ik weer een andere BMW gekocht en rij weer vrolijk rond.
Ik twijfel in welke groep ik hoor. Ben 3 keer gevallen met de motor, maar dat was alleen tijdens het op- of afstappen van de motor. Eenmaal in beweging nog geen gekke dingen meegemaakt.
Zwakke verhalen ;). Ik heb in Spanje gratis met de helikopter mogen vliegen van Calpe naar Denia, vanuit de helikopter naar vriendin gebeld (en wist er niets meer van tot men het me 6 mnd later vertelde) dat vermoedelijk mijn heup gebroken was en ze het kon regelen zoals 2 jaar voordien met de quad in de Alpen (12 tal breuken en klaplong + knie nr de … ) , 56 minuten bewusteloos (met goede -oef- helm), op TV geweest daar het verkeer op de enige drukke verbindingsweg tss Calpe en Altea was geblokkeerd door een helikopter en na 1 week gratis met privéjet voor mij alleen (en arts, verpleger en 2 piloten) naar België gevlogen en dat allemaal begin coronatijd ! 94% overleeft een bodembekkenfractuur niet (en hersenbloeding) maar ik wel. Eind goed al goed. Na +- 4 maand terug op moto, ondertussen al dik 50 duizend erbij.Tankslapgevolg noemt zoiets. Wens het niemand toe.
Tijdens een vakantie in Italië na het uitkomen van een bocht onderuit gegaan omdat ik mijn voorwiel “kwijt” was, 4 ribben gebroken, sleutelbeen gebroken, scheurtje in mijn schouderblad en een geperforeerde long. Week in het ziekenhuis gelegen en daarna met de ambulance naar Nederland. Na 3 maanden weer op de motor gestapt.
Groeten, Ron
Hallo aad
Ik zelf heb afgelopen zomer ook een eenzijdig ongeluk meegemaakt waarin ik niet kan vertellen wat er gebeurd is. Ik weet alleen dat ik een flauwe bocht naar links had een 3 uur later wakker werd in het ziekenhuis waar de familie om mijn bed heen stond. Mijn rechter kant van mijn motor totaal los en ik meerdere ribben schouderblad sleutelbeen een rechterhand gebroken. De klaplong en lever en nier beschadigd. Maar zelfs nu meer dan 3 maanden later weer ik nog steeds niet wat er gebeurd is. Zal ook wel nooit meer te weten komen want mijn hersenen hebben het ongeluk geblokt denken de doctoren. Ik hoop aad dat je net als ik redelijk weer opgeknapt bent en ondanks dat ik bijna 60 ben ga ik volgend jaar weer op de motor en hoop nog lang mooie tochten te kunnen maken.
Mvg een motor kat
Een aantal jaar terug alweer, voor mijn doen een nieuwe Versys 650 gekocht. De eerste dag een rondje in de buurt gedaan en een off road paadje gepakt (hier bleek alleen maar gras te groeien) en sloten aan de beide zijkanten.
Kom op een gegeven moment een konijnenhol tegen en de Versys schiet onder mij vandaan. Voorwiel lag net boven de sloot en heb mijzelf onder de motor vandaan weten te krijgen. Het paadje maar ff lopend vervolgd. Moraal van het verhaal zorg dat je banden hebt die verschillend terrein aan kunnen en als je het wegoppervlakte niet kan zien, moet je er misschien niet rijden.
Mvgr Walter
37 jaar rij ik motor en heb op ongeveer hetzelfde aantal motoren gereden. Schadevrij. Tot vorig jaar. Ik reed met mijn Honda Varadero op een landweggetje niet harder dan 30/40 km. Er kwam een tegenligger dat bleek een bejaarde vrouw die totaal afwezig was en mij frontaal schepte. Zij zei dat het mijn schuld was (dat was echt niet zo)en ik had het nakijken…schade niet vergoed. Ik heb camerasysteem (voor+achter) aangeschaft, nog monteren. Voor evt bewijs voortaan.
Zinvol verhaal!
Tijdens werk met zwaailicht en sirene als spitsrijder op de BMW, een automobilist die uit een zijstraat kwam vond dat hij van rechts kwam en voorrang had, ondanks mijn optische en geluidssignalen. Gevolg, blijvend hersenletsel en een knieprothese. Maar nog altijd een fanatieke “doorrijder” nu noodgedwongen op een motorscooter omdat de koppeling voor mij door arthritis lastig wordt.
Wat een heftig verhaal! Het toont wel aan dat je als motorrijder er altijd vanuit moet gaan dat de andere weggebruikers je niet zien en geen rekening met motoren houden. Als jij als spitsrijder met optische en geluidssignalen nog van je sokken gereden wordt dan is het voor de “gewone” motorrijder nog veel gevaarlijker. Dapper van je dat je toch weer opstapt!
Bedankt voor je reactie. Motorrijden is als een virus. Je kunt er nooit meer vanaf. Het gevoel van vrijheid, de eenheid met je machine is met bijna niks anders te vergelijken. Ik rij ook nog steeds het hele jaar motor. Dit jaar alweer 15000 km.
tips genoeg maar dit zijn wel de belangrijkste:
– als je een auto inhaald die stilstaat, kijk in z’n spiegel óf hij jou ziet, kijk gelijk of zijn voorwielen uitgedraaid staan en beginnen te draaien. gelijk inhouden dan!
-als ’t ’n tijd droog is geweest en begint te regenen kunnen de wegen spekglad zijn. Olie op de wegen zijn juist dán erg verradelijk en moeilijk zichtbaar.
suc6 René
Bedankt allen voor de reacties en de verhalen, die een gemene deler hebben: soms kan je wel heel erg pech hebben en vaak zit een ongeluk letterlijk in een klein hoekje. Daarentegen zijn de meesten in bovenstaande voorvallen er relatief goed van af gekomen (voor zover ik dat begrijp uit deze verhalen) en dat is het belangrijkste.
Wat is er mooier dan een NIEUWE motor? Niets, want áf :). Gekocht in oktober, afgeleverd eind februari in een jaar toen sneeuw nog sneeuw was. Gelukkig, tien dagen nadien: dooi! Eerste rit, een paar dagen later, eindigde in een crash: in een bocht leidde de combinatie hágelnieuwe banden, glad asfalt, water en zand tot géén hulp van twee rustig doorkakelende omstanders met hond op 25 meter afstand om mij onder de motor vandaan te trekken en € 3000,- schade aan motor en pak. Na X-jaren schadevrij genieten: motor ingeruild. Koper was super blij met ‘mijn’ motor en kwam met de motorzaak ‘nieuwe banden’ overeen. Werd geregeld. Wat geschiedde? Honderd meter verder, in de eerste haakse bocht: bám. Moraal van dit verhaal: nieuwe banden zijn een zegen, maar wél na 150 kilometer… en vermijdt mannen met honden.
Dat nieuwe banden glad zijn mag vooral onder motorrijders wel bekend zijn. Bij een auto maakt het niet veel uit maar bij een tweewieler, ook fietsbanden, des te meer. Nieuwe banden eerst rustig inrijden en langzaam aan de zijkanten gebruiken. Beter nog om ze wat op te ruwen voor of na de montage. Zelf ga ik altijd na een banden wissel met een stuk grof schuurpapier over de zijkanten van de voorband. Voor de achterband zet ik de motor op de middenbok, starten en in de eerste versnelling. Dan houd ik een baksteen tegen de zijkanten van de banden om de gladde laag eraf te slijten. Die gladde laag is bedoeld voor de langere opslag van de banden. Banden die in de racerij gebruikt worden hebben die laag niet en kunnen dus vanaf het begin voluit gereden worden.
Hallo Bas,
Ik hor tot de groep gecrashten. Het is alweer enige jaren geleden ik reed op mijn Honda NTV dagelijks van Waddinxveen naar Schiphol, normaal via de rondweg om Alphen. Dit keer was de rondweg afgesloten en moest ik door Alphen, mijn stoplicht voor linksaf sprong op groen, net als het tegemoet komende verkeer, toch dacht een automobilist op het laatste ogenblijk dat hij rechtdoor moest, helaas reed ik daar al. Motor toten loos, overal stijve spieren en een kapotte vinger, Tijdens mij revalidatie, er zat een inmiddels kunstgewrichtje in mijn vinger, mijn droommotor, een Honda ST 1100 gekocht. Die later ingeruild voor een Honda Deauville, met zo’n handig doorsteekje voor een stokbroodje tussen de koffers, en nu rijdend op een Hondascooter SH300i. Ik ben nu 77 jaar en rijd nog heerlijke ritten met de scooter. Maar nog altijd moet ik terugdenken aan het ongeval als ik mij kromme vinger zie.
Ik ben ook gecrasht en (ondanks dat ik 87 jr ben) reed ik op m,n Yamaha XV750 Virago ging ik in de bocht van het Kethelplein ( een 2 baans weg ,) bij Schiedam naar de Beneluxtunnel BEWUSTELOOS onderuit .
Ik reed met zo,n 85 km op de linker rijstrook en in die bocht zag ik naast dat een kleine witte Hyunda op “mijn”rijstrook kwam rijden . Ik keek naar de bestuurder ( vrl) en keek tegen haar achterhoofd aan dus die keek naar rechts en niet op de weg . Ik toeterde en erna was ik van de kaart , echt bewusteloos kwam iik dus op de weg .Ik heb niets meer gem,erkt van de ambulance , politie en heli en werd naar Erasmus z,huis gebracht waar ik later weer bijkwam . ( ik bleek ook ondanks 4 injecties Corona te hebben.:) Rechts alle ribben gebroken, sleutelbeen , schouderblad doormidden en schoudergewricht werkt half .Ben nog steeds vanaf juni 22 herstellende met 2x p wk fysio. Motor is verkocht . Ik informeerde later bij de Schiedamse polite die mij zeiden geen getuigen te hebben van dit eenzijdig ongeval . Ook dus geen dashcams . Ben zelf gepensioneerde politieman ( Rivierpolitie) en heb dus flinke pech . Zelfs de dame in die Hyundai heeft zich niet gemeld .Een dokter in t ziekenhuis vertelde me dat “mijn geest”die een ernstig ongeval kennelijk zag aankomen heeft bewust mij bewusteloos gemaakt 🙂 🙂 Nou ben ik erg benieuwd wie over zoiets wel eens iets gehoord cq
meegemaakt heeft . ????
Dit is ook stomme pech; 2 weken geleden tijdens het oppompen van mijn banden motor laten vallen. Duwde deze nog even vooruit zodat nippeltje goed ervoor stond en dacht de motor weer terug op de standaard te laten zakken, ik stond rechts. Standaard was echter ingeklapt tijdens het vooruitduwen…dure les, spiegel gekrast, alternator cover flinke kras, handkap kras, schakelpook kras.
Tijdens de spits reed ik ong 40 km naderde ik een kruispunt met onverwachte knipperlichten trambaan en autos die plots stopten ik ook dus. Boem lag ik plastic schade verbogen achterrem en ik had twee gebroken vingers rechts ( werd operatie met k draden) links duim. Er waren gelijk mensen die mij hielpen. Toen nog naar huis gereden. Inmiddels herstellende.
Oorzaak denk ik op een ijzeren lepel
gekomen tijdens de remactie uitgegleden niet zijnde trambaan en wellicht had ik te weinig vooruit gekeken. Maar ja stomme pech
Hallo Linda,
Bedankt voor het delen van dit verhaal. In een groep rijden brengt inderdaad weer hele andere aspecten met zich mee; als je er niet op beducht bent kan je worden meegezogen in een heel ander ritme, een andere manier van rijden dan je normaliter in je eentje zou hebben. Je bent niet de eerste die daardoor in de problemen is gekomen. Gelukkig viel het enigszins mee en hopelijk kan je dit jaar weer met plezier en vertrouwen op de motor stappen.
Tijdens onze eerste vakantie samen (zonder de kinderen) op de motor vorig jaar naar de Eifel. Na zo’n 200 kilometer lekker de bochten rijden ging ik in een bocht onderuit. Combinatie van vermoeidheid, boven mijn kunnen gereden (om de andere in de groep bij te houden), naderend noodweer waardoor de weg al een beetje nat was EN een fractie van een seconde niet goed de bocht doorkijken.
Mijn Suzuki Intruder VS800 had alleen een kromme voetsteun en wat schaafplekken op de tassen.
Mijn linker been voelde pijnlijk, maar we moesten nog een 50-60 kilometer tot het hotel en ik kon erop staan, dus niets gebroken. Met noodweer en een stuk langzamer, toch doorgereden (met dank aan de adrenaline). Eenmaal bij het hotel was ik blij dat ik af kon stappen. De dag erna met een dik en pijnlijk been alleen maar in de zon gezeten. En ja, dan is het de volgende ochtend tijd om terug naar huis te gaan. We zijn niet met de groep meegegaan, maar gewoon met zijn tweetjes zodat we konden stoppen als we wilden. De eerste paar bochten vond ik behoorlijk spannend, maar daarna ging het beter. Of het helemaal verantwoord was om zelf terug te rijden…..ach, ik heb het gered. Die motor moest ik weer thuis brengen, dat was ik aan mijn gehavende ego verplicht.
De volgende dag toch maar even de huisarts bezocht (zelf ook motorrijder) die me zei dat er inderdaad 2 soorten motorrijders zijn, de groep die al eens gevallen is en de groep die nog een keer gaan vallen.
De motor ook even laten nakijken….bleek er een scheur in mijn stuur te zitten!
Ik heb er veel van geleerd:
* je kunt met enorm noodweer (hagel, stortbuien, onweer en windstoten) toch echt nog motorrijden, dat zou ik normaal niet gedaan hebben.
* met een groep op vakantie gaan, dat doe ik niet meer.
* met een chopper moet je niet proberen een toermotor bij te houden, die gaan veel soepeler door de bochten.
Al met al heb ik ruim een half jaar flink last van mijn been gehad, maar motorrijden ga ik dit jaar zeker weer doen!
Hallo Bas,
Tja; zo’n schuiver met je motor doet pijn aan je ziel wanneer je je trots al vonkentrekkend van je weg ziet schuiven.
Helaas behoor ik ook tot de gecrashten. In 1991 had ik waarschijnlijk de twijfelachtige eer om de eerste te zijn die zijn spiksplinternieuwe Yamaha Diversion total loss reed.
Een onoplettende automobiliste moest zonodig op een tweebaansweg een campertje inhalen terwijl ik toch echt goed zichtbaar met verlichting aan haar tegemoet reed. Zowel de camperbestuurder als ik weken zoveel mogelijk uit naar de zijkant van onze weghelft, maar de jonge automobiliste stuurde toen ze mij opmerkte juist mijn kant op, inplaats van tussen mij en de camper door te rijden. Een frontale aanrijding was het gevolg. Ik werd gelanceerd, waarbij mijn linker knie ook nog de voorruit de auto raakte. Naast mijn nieuwe motor was ook mijn knie total loss, maar wonder boven wonder miste ik daarnaast alleen een klein stukje pink en liep ik wat blauwe plekken op.
Knie kapot, baan kwijt omdat ik mijn werk als onderhoudsmonteur niet meer kon doen. Omdat het buigen van de knie de eerste jaren maar zeer beperkt kon heb ik de eerste jaren na dit ongeval op een kleine Yamaha 250 Virago rondgereden. De voetsteunen van deze motor stonden vrij ver naar voren waardoor het voor mij een van de weinige motor was waar ik redelijk op kon zitten.
Is het later allemaal goed gekomen? Ja en nee. Die knie zal de rest van mijn leven een achilleshiel blijven maar ik kan nu gelukkig elke motor rijden die ik wil en heb verleden jaar mijn miljoenste motorkilometer afgelegd. Door mijn kapotte knie heb ik heel wat dingen moeten laten maar het motorrijden hebben ze nooit van mij af kunnen nemen!
Dank voor het delen van jouw heftige verhaal, Arie. Ook weer een voorval waar niks aan had kunnen worden voorkomen. Het laat zien hoe onzichtbaar wij motorrijders soms kunnen zijn. Gelukkig is het voor jou nu nog steeds mogelijk om te genieten van motorrijden.
Hoi Bas,
Ook ik behoor tot de gecrashte soort.
Rij stevig door, doe op tijd een training maar rij voorzichtig waar dit nodig is.
Winterdag, geen vorst voorspeld, het was ook niet koud en op de derde rotonde onderuit op een stuk wat opgevroren was.
Gewoon botte pech, met dank aan beschermbeugels alleen versnellingspook afgebroken en lichte kneuzing linkervoet.
Het heeft een jaar geduurd voor ik die rotonde weer fatsoenlijk kon rijden.
Groetjes, Chris
Hoi Chris,
Bedankt voor je reactie. Het geval dat jij beschrijft, daar doe je inderdaad helemal niks aan. Vervelend. Gelukkig viel de schade aan jou en je motor mee. Kan me voorstellen dat die specifieke rotonde dan steeds iets met je blijft doen. Ben zelf – omdat het kon – nog een uur gaan rijden (zonder veel voorzichtiger te doen). Dit heeft me geholpen om mijn zelfvertrouwen op de motor te behouden.