Alleen op de motor door de Alpen. Geen reisgenoot die op je wacht, geen overleg over de route en niemand met wie je rekening hoeft te houden. Voor deze motorrijder was precies dat de reden om zijn Harley-Davidson Ultra Limited vol te pakken en negen dagen lang door Zwitserland, Italië en Oostenrijk te trekken. Het resultaat? Zo’n 2.300 kilometer, tientallen bergpassen, temperaturen richting de 40 graden, een kapotte uitlaatdemper en vooral heel veel momenten waarop maar één gedachte overheerste: hiervoor doe ik dit.

Van 26.000 kilometer per jaar naar een echte solotrip

Aan kilometers geen gebrek. Jaarlijks rij ik ongeveer 20.000 plezierkilometers op de Harley, aangevuld met zo’n 6.000 kilometer woon-werkverkeer op de BMW. Korte motortrips zijn vaste prik en minimaal één keer per jaar staat er een langere reis op het programma. Toch ontbrak er nog één ervaring: meerdere dagen volledig alleen op pad.
De route begon in het Zwitserse Emmen en eindigde negen rijdagen later in Oberau, net over de Duitse grens. De heen- en terugreis naar Nederland rekenen we daarbij niet mee. Tussen die twee plaatsen lag ongeveer 2.300 kilometer aan Alpenwegen, goed voor gemiddeld zo’n 255 kilometer per dag. En dat alleen rijden? Dat beviel verrassend goed. Geen overleg over waar je stopt, hoe laat je vertrekt of welke weg je pakt. Gewoon rijden, je eigen tempo bepalen en stoppen waar je wilt.

Met een Ultra Limited de bergen in

Voor de reis koos ik mijn Harley-Davidson Ultra Limited uit 2018. Niet bepaald de lichtste machine om over smalle Alpenpassen te sturen, maar wel de ideale reismotor. Het comfort is daarbij misschien wel het belangrijkste pluspunt. Lange dagen in het zadel leveren geen rugklachten of zadelpijn op en door de enorme hoeveelheid bagageruimte kon ook alle kampeeruitrusting mee.
Dat was nodig, want het grootste deel van de reis werd in een tent overnacht. De kampeerspullen gingen in de topkoffer, kleding in een tas erbovenop en de zijkoffers werden gevuld met onder andere gereedschap, extra brandstof, opladers en Gore-Tex motorkleding. Met alle bagage erbij kwam het totaalgewicht van motor en belading richting de 500 kilo. Dat merk je zodra de haarspeldbochten echt krap worden.

Van de Furka tot de Stelvio

Wie van bergpassen houdt, kan bijna jaloers worden op de route. In Zwitserland kwamen onder andere de Sustenpass, Gotthard, Tremola, Nufenenpass, Grimselpass, Furkapass, Oberalppass, Flüelapass en Umbrailpass voorbij. Daarna ging het Italië in, waar onder meer de Stelvio, Gaviapas, Mortirolopas, Passo di Giau, Passo Pordoi, Campolongo, Gardena en Sella op het programma stonden.
Ook Oostenrijk werd niet overgeslagen, met onder andere de Gerlospass, Großglockner Hochalpenstraße, Timmelsjoch, Hahntennjoch en Namlospass. Toch zijn het niet automatisch de bekendste passen die het leukst rijden. De grote tolpassen hebben vaak uitstekend asfalt en nodigen uit tot heerlijk vloeiend sturen, maar daar staan veel verkeer, snelheidsbeperkingen en flitspalen tegenover. De kleinere, minder bekende wegen vragen soms juist meer van je techniek.

Drie motorrijders onderuit op de Stelvio

Dat de beroemde Stelviopas niet onderschat moet worden, werd onderweg pijnlijk duidelijk. Tijdens de passage zag ik maar liefst drie motorrijders onderuitgaan in de haarspeldbochten. De drukte speelt daarbij een belangrijke rol. Auto’s, fietsers en motoren bewegen allemaal door dezelfde krappe bochten en niet iedere motorrijder heeft evenveel ervaring met bergwegen.
De Stelvio blijft indrukwekkend, maar vraagt volledige concentratie. Zeker midden op de dag. Wie de ruimte wil hebben, kan beter vroeg in de ochtend of later in de middag gaan.

De Gaviapas heeft alles

Toch was de Stelvio niet de pas die uiteindelijk de meeste indruk maakte. Die eer gaat naar de Gaviapas. Technisch, ruig, minder druk dan veel bekende Alpenpassen en met een landschap dat bijna na iedere bocht verandert.
Alsof dat nog niet genoeg was, zorgde het weer voor een onvergetelijk moment. De nacht ervoor had het in Italië zwaar geonweerd en geregend. Toen het ’s morgens even droog werd, werd de tent razendsnel ingepakt. Rond half acht zat ik al op de motor. Dat bleek een perfecte beslissing. Om negen uur reed ik bijna boven op de Gaviapas. De wolken hingen zo laag dat het leek alsof hij letterlijk boven het wolkendek reed. Een van die momenten waarvoor je een motorreis maakt.

500 kilo Harley over kasseien

De technisch spannendste passage lag niet in Italië, maar boven op de Großglockner Hochalpenstraße. Vanaf de hoofdroute loopt daar een doodlopende weg omhoog naar de Edelweißspitze op 2.571 meter hoogte. Smal, druk, vol haarspeldbochten en bovendien geplaveid met kasseien.
Met een volgepakte Ultra Limited van ongeveer een halve ton wordt dat ineens serieus werken. Mijn aanpak: niet gehaast een bocht induiken, maar wachten totdat tegenliggers en voorliggers ruimte hebben gemaakt. Daarna de bocht in één vloeiende beweging nemen. Een licht slepende achterrem helpt om de motor stabiel te houden en korter door de bocht te sturen.
Opvallend was dat boven op de berg weinig andere motoren met volle bepakking stonden. Veel reizigers laten hun koffers of kampeerspullen blijkbaar achter bij hun hotel of camping. Voor iemand die iedere dag verder trekt, is dat geen optie.

Bijna 40 graden

Niet alleen de bergen maakten de reis zwaar. De temperatuur liep onderweg op richting de 40 graden. Vooral op de kleinste slingerwegen begon dat na een aantal dagen zijn tol te eisen. Op lage snelheid is er weinig verkoelende rijwind en achter de grote kuip en beenkappen van een Ultra Limited blijft van ieder briesje nog minder over.
Een belangrijke les voor een volgende reis is dan ook om langere trajecten af en toe via wat grotere doorgaande wegen te plannen. Niet omdat die per definitie leuker zijn, maar omdat 80 of 100 kilometer per uur rijden bij extreme hitte soms simpelweg prettiger is dan urenlang door krappe bochten kruipen.

Dan begint de Harley ineens te tikken

Halverwege de reis veranderde het geluid van de motor. Eerst werd de Harley opvallend luider, daarna kwam er een tikkend geluid bij. Bij aankomst op de camping in Imst werd duidelijk waar het vandaan kwam: de DB-killer van de rechter uitlaatdemper was losgetrild.
Pas ’s avonds, toen de temperatuur van ongeveer 38 naar een iets vriendelijkere 28 graden was gezakt, ging de gereedschapsrol open. De schade bleek groter dan gedacht. De DB-killer was gescheurd, de binnendemper verschoven en binnenin was een moer afgebroken. Met het enige overgebleven boutje werd alles zo goed mogelijk provisorisch vastgezet.

Project Tirol schiet te hulp

Gelukkig liep de route de volgende dag langs Innsbruck, waar Harley-Davidson-dealer Project Tirol zit. Vanaf de camping ging het in ongeveer anderhalf uur binnendoor naar de dealer. Na een korte uitleg werd direct ruimte gemaakt in de werkplaats.
De monteur hield me tijdens de reparatie op de hoogte, terwijl de eigenaar mij aan de bar van drinken voorzag. Naast de uitlaat werden meteen een paar andere kleine zaken aangepakt. Na ongeveer tweeënhalf uur stond de Harley weer klaar. Als dank voor de service bleef er een clubshirt achter bij de dealer om in de zaak op te hangen.
Een halve reisdag kwijt, maar wel precies de reden waarom er vooraf wat speling in de planning was ingebouwd.

Plan geen kilometers, plan tijd

Dat is misschien wel de belangrijkste les van de hele reis. In eerste instantie stond dezelfde route gepland in zeven dagen. De route in Kurviger was ongeveer 2.300 kilometer lang en puur op basis van het gemiddelde aantal kilometers per dag leek dat prima haalbaar. Maar een bergreis werkt zo niet.
Je stopt voor foto’s, wilt een pas bekijken, drinkt koffie, zoekt een camping en soms loopt er iets anders dan gepland. Een week voor vertrek werden daarom twee extra dagen aan de reis toegevoegd. Een goede beslissing.
Een gemiddelde dag begon rond acht uur met het inpakken van de tent. Om negen uur werd er vertrokken en onderweg ontbijt gehaald. Daarna volgden de passen, korte pauzes en rond het middaguur een korte lunch. Vanaf ongeveer half vier begon de zoektocht naar een camping, want rond half vijf zaten veel campings al vol. De belangrijkste conclusie: kijk bij het plannen van een motorreis niet alleen naar kilometers, maar vooral naar rijtijd.

Lago di Molveno en het gevoel van vrijheid

Niet alle hoogtepunten lagen boven op een berg. Ook de SS421 langs Lago di Molveno in Italië bleef bij. Qua stuurwerk misschien niet de spannendste weg van de reis, maar het uitzicht op het meer en het dorp Molveno maakte dat ruimschoots goed.
Een langere stop op een parkeerplaats tussen het groen leverde een perfect uitzicht over het water op. Het zijn dat soort momenten waarop het voordeel van alleen reizen nog duidelijker wordt. Niemand die vraagt waarom je stopt. Niemand die verder wil. Motor parkeren, kijken en blijven zolang je wilt.

Hiervoor doe je het

De combinatie van technische bergpassen, enorme hoogteverschillen, Italiaanse meren en de vrijheid om volledig het eigen plan te trekken maakte de reis bijzonder. Boven op de berg, met beneden een dal dat bijna onwerkelijk klein lijkt, realiseer je je pas hoe nietig je als mens eigenlijk bent.
En wanneer daarna weer een serie perfecte haarspeldbochten op strak asfalt volgt? Dan is er maar één conclusie: hiervoor doe je het.

Zelf solo door de Alpen? Dit zijn zijn tips

Zorg allereerst dat je motor technisch helemaal in orde is voordat je vertrekt. Banden of remblokken waarvan je thuis al weet dat ze bijna versleten zijn, wil je niet midden in de Alpen hoeven vervangen. Verdiep je daarnaast vooraf in de regio en de passen die je wilt rijden en plan je route met een actuele app zoals Kurviger of MyRouteApp.
Controleer ook of je vignetten nodig hebt en test kampeerspullen vooraf. Past alles op de motor? Is de tent nog waterdicht? Blijft het luchtbed hard? Wie nog nooit met de motor heeft gekampeerd, kan het beste eerst een weekend dicht bij huis proefkamperen.
Neem vooral niet te veel kleding mee, plan onderweg een wasmoment en overweeg voor afgelegen bergwegen wat extra brandstof mee te nemen. Maar misschien is het belangrijkste advies nog eenvoudiger: plan niet iedere minuut van je reis vol. Juist wanneer je onderweg de vrijheid hebt om te stoppen, ergens langer te blijven of je plannen aan te passen, begint een motorreis pas echt.

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp