Tien dagen, ruim 2500 kilometer, Alpenpassen, temperaturen richting de 40 graden en uiteindelijk circuit Imola als eindbestemming. Mijn eerste grote soloreis op de Yamaha Tracer 9 werd veel meer dan alleen een mooie motorvakantie.

Na jaren op een Suzuki Bandit 650 ben ik bewust op zoek gegaan naar een motor voor langere afstanden. Na mijn tijd bij de landmacht, inclusief uitzendingen naar Afghanistan, ben ik bij de marechaussee gaan werken. Daar werd de Yamaha FJR als dienstmotor gebruikt. Dat vond ik altijd een indrukwekkende machine en op die manier ben ik uiteindelijk bij de Yamaha Tracer uitgekomen: comfortabel, high-tech en sportief tegelijk.

PTSS zorgt voor best wat beperkingen in mijn leven, maar motorrijden gaat juist verrassend goed. Ik hoopte door op de motor te gaan reizen nieuwe ervaringen op te doen en de nare ervaringen uit het verleden, die zich dagelijks opdringen, steeds een stapje verder achter me te laten.

Waarom juist alleen?

Ik heb tijdens groepsritten gemerkt dat ik vooral rondom de stops wat meer tijd nodig heb. Na een tankstop sta ik bijvoorbeeld nog mijn ritsen vast te doen terwijl de rest alweer onderweg is. Daarnaast vind ik het belangrijk dat ik kan stoppen als het even niet wil. En andersom: als ik goed in mijn energie zit, wil ik juist misschien nog een stuk doorrijden. Daarom is solo rijden voor mij het fijnst.

Motorrijden doe ik al sinds 2009, maar de techniek van het rijden zat nooit echt in mijn DNA. Vooral manoeuvres op lage snelheid en in krappe situaties voelden letterlijk en figuurlijk wankel. Toen ik de Tracer kocht heb ik daarom met mezelf afgesproken om meteen rijvaardigheidstrainingen te volgen. Onder andere een bochtentraining bij de KNMV. Dat heeft me geholpen om snel één te worden met de Yamaha en met een paar goede tips mijn techniek flink te verbeteren.

Tien jaar niet met de motor naar het buitenland

Mijn laatste buitenlandse motorreis lag inmiddels ongeveer tien jaar achter me. Destijds ging ik met een groep collega’s van de marechaussee naar de Eifel. Dat was een bijzondere ervaring, vooral omdat ik reed met motorrijders die ook tijdens hun dienst veel reden. Daar zag ik wat training, ervaring en vertrouwen met je rijvaardigheid doen. Voor mij was dat ook behoorlijk ontnuchterend. Ik zag dat er nog een hoop te leren was.

Een jaar later werd ik vader en kwam het motorrijden op een lager pitje te staan. Maar het gevoel van rijden over die mooie wegen in de Eifel bleef. Ik wilde al jaren naar Italië. Op een gegeven moment bedacht ik me: ik heb nu de ideale motor voor zo’n rit, ik heb extra training gehad en om in Italië te komen mag je ook nog eens over de mooiste bergwegen rijden.

Er zijn 1001 redenen om het niet te doen. En één reden om het wel te doen: omdat ik het wil proberen.

De straat uit en de spanning was weg

Voor vertrek was ik best gespannen. Maar zodra ik de straat uit was, verdween die spanning eigenlijk meteen. Wat mij heel veel rust gaf, was de afspraak met mezelf dat ik elk moment kon stoppen en gewoon weer naar huis kon rijden. Elke dag rijden was een bonus. Dat haalde de druk van het ‘moeten’ er volledig af.

De helm dwingt me vooruit te kijken

Wat motorrijden voor mij zo prettig maakt, is dat de motor me dwingt om gefocust te zijn op het rijden en het verkeer. Er is daardoor simpelweg minder ruimte om over allerlei randzaken na te denken. De helm zorgt letterlijk voor een blik naar voren. Mijn focus ligt op wat er gaat komen, in plaats van op wat achter me ligt.

Aan het einde van iedere rit voelde ik me voldaan. Ik had urenlang een focus gehad die in het dagelijks leven vaak onmogelijk is. En het voelt lichamelijk ook goed. Je bent toch behoorlijk fysiek bezig op zo’n reis.

Een harde realitycheck in Zwitserland

De eerste dag in Zwitserland was meteen een realitycheck. De eerste haarspeld kwam ik veel te wijd uit. Niet veel later bleek een blinde bocht vol grind te liggen. Binnen een paar kilometer kwam ik twee keer op de verkeerde weghelft terecht.

’s Avonds in het hotel bleef dat wel in mijn hoofd zitten. Maar toen ik de rit terughaalde, kwam ik tot de conclusie dat ik een aantal technieken uit mijn trainingen simpelweg niet goed had toegepast.

De volgende dag kwam ik bij de echte Alpenpassen. In het begin reed ik heel voorzichtig. Eigenlijk te defensief. Ik ben me toen bewust gaan focussen op mijn kijk- en stuurtechniek. Langzaam merkte ik dat mijn tempo omhoog ging en ik veel assertiever met het verkeer mee kon rijden. Dat was een bijzonder moment: merken dat je de skills gewoon hebt en dat ze werken als je ze goed toepast.

Een paar uur later reed ik over de Tremolapas en reeg ik ineens de haarspeldbochten aan elkaar. En ik had er echt plezier in. Op kasseien nota bene.

Met de wolken naast je

Het meest indrukwekkende stuk van de route vond ik de Furkapas. Vooral het deel tussen de diep uitgesleten rotsen maakte veel indruk. De wolken hingen naast me in het dal en dat gaf een bijna surrealistisch beeld.

Ook het voormalige Hotel Belvédère vond ik een bijzondere plek om even te stoppen. Onderweg nam ik ook Liechtenstein mee. Een paspoortstempel scoren daar was misschien niet het belangrijkste onderdeel van de reis, maar wel gewoon geinig. Daarna ging de route verder richting Italië.

What the f*** doe ik hier?

En juist daar kwam één van de lastigste momenten van de hele reis. Niet op een hoge bergpas, maar midden in het Italiaanse verkeer.

Vooral in de steden merkte ik dat er ander gedrag van tweewielers werd verwacht dan ik gewend was. Links en rechts kwamen motoren en scooters me voorbij terwijl ik netjes in de rij stond bij het verkeerslicht. Getoeter en gebaren achter me maakten vrij snel duidelijk dat wat ik deed blijkbaar niet de bedoeling was.

Ondertussen was het 38 graden. Toen ik wilde tanken, bleek ik ook nog bij een servicestation terecht te zijn gekomen waar ik met mijn Duolingo-Italiaans niet heel veel verder kwam. Dat was het moment waarop ik dacht: what the f*** doe ik hier?

’s Avonds liep ik de rit nog eens na. Toen bedacht ik me dat het ook aan mij is om me aan te passen aan het verkeer waar ik in terechtkom, in plaats van halsstarrig te blijven doen wat ik altijd doe. Toen moest ik denken aan: “When in Rome, do as the Romans do.” Van Rome maken we voor het gemak dan maar even heel Italië.

De volgende dag ben ik daarom veel meer met de flow en dynamiek van het verkeer meegegaan. De ruimte pakken die er is, zonder iemand anders te hinderen, en soepel meegaan met wat er om je heen gebeurt. Dat voelde verrassend fijn en het wende snel.

Achteraf was dit misschien wel mijn grootste overwinning tijdens de reis. Merken dat de flexibiliteit om me aan te passen aan omstandigheden er nog gewoon is.

Richting 40 graden

Het stuk tussen Milaan en Bologna was een ander soort uitdaging. Het was warm, richting de 40 graden, vlak en behoorlijk eentonig. Daar was het lastig om scherp en gemotiveerd te blijven.

Het vroeg ook discipline om mijn volledige motorkleding aan te houden. Om me heen zag ik genoeg motorrijders in een T-shirt en korte broek en met die temperaturen zag dat er behoorlijk verleidelijk uit.

Wat mij echt geholpen heeft, was een drinksysteem in mijn jas. Daardoor kon ik ook tijdens het rijden blijven drinken. Dat is meteen één van de praktische tips die ik iedereen voor zo’n reis zou meegeven.

Imola als einddoel

Het einddoel van de reis was circuit Imola. Ik ben van kinds af aan een groot autosportliefhebber. Ik was acht toen Ayrton Senna overleed op Imola en de gebeurtenissen van dat weekend hebben destijds veel indruk op me gemaakt.

Een reis naar Italië voelde voor mij daarom niet compleet zonder Imola en het Senna-memorial te bezoeken. Toen ik daar aankwam, bleek het circuit open te zijn om een ronde over de baan te wandelen. Dat maakte het bezoek extra bijzonder.

Onderweg had ik sowieso al aardig wat autosport in de reis gestopt. Ik bezocht ook het circuit van Monza, het Alfa Romeo Museum in Milaan en de Ferrari-fabriek in Maranello. Maar Imola was het doel waar alles naartoe werkte.

Meer kunnen dan ik dacht

Na tien dagen en ruim 2500 kilometer kwam ik thuis met veel meer dan alleen mooie herinneringen. Een heel praktisch voorbeeld: ik voel me nu niet meer bezwaard om alleen in een restaurant te gaan zitten.

Op de motor voel ik me zekerder over mijn techniek en ben ik een stuk assertiever geworden. Ik ben daadkrachtiger in het zoeken van mijn plek op de weg, zonder daarbij hinderlijk te zijn.

Maar misschien nog belangrijker is wat het me persoonlijk heeft gebracht. Ik heb meer vertrouwen gekregen dat ik verder kan dan ik zelf vaak denk. En dat het soms juist goed is om uit je comfortzone te stappen.

Wat voor mij onderweg goed werkte, was om alles dag voor dag te bekijken. Niet denken aan wat er allemaal nog moest komen, maar gewoon die ene dag rijden. En vooral de ruimte houden om te stoppen als het even niet meer gaat.

De volgende reis

De volgende reis staat inmiddels al op de planning. Dit keer gaat de motor op de boot naar Engeland, waar ik een aantal circuits wil bezoeken.

Daar dient zich meteen een nieuwe uitdaging aan: links rijden. Maar juist doordat het me in Italië lukte om de knop om te zetten en me aan te passen aan een andere manier van rijden, heb ik er vertrouwen in dat dat in Engeland ook gaat lukken.

Als ik deze eerste grote soloreis uiteindelijk in één woord moet samenvatten? Bevrijdend.

Like

...

TwitterFacebookWapp

GEEF EEN REACTIE

Like

...

TwitterFacebookWapp